آب‌گذر وانویتلی

کاخ سلطنتی سدهٔ هجدهمی کسرتا و پارک آن، آب‌گذر وانویتلی و مجموعهٔ سن لیوچو*
میراث جهانی یونسکو
اطلاعات اثر
کشور	ایتالیا
نوع	فرهنگی
معیار ثبت	i, ii, iii, iv
شمارهٔ ثبت	۵۴۹
منطقه	اروپا و آمریکای شمالی
تاریخچه
تاریخچهٔ ثبت	۱۹۹۷ (طی نشست ۲۱م)
* نام اظهارشده در فهرست میراث جهانی یونسکو † منطقهٔ بر پایهٔ دسته‌بندی یونسکو

آب‌گذر وانویتلی (به ایتالیایی: Acquedotto di Vanvitelli)‏ یا آب‌گذر کارولین (به ایتالیایی: Acquedotto Carolino)‏، آب‌گذری واقع در کشور ایتالیاست که برای تأمین آب مورد نیاز کاخ سلطنتی کسرتا موسوم به رجیا دی کسرتا و مجموعهٔ سن لیوچو از طریق آب‌های چشمه‌های فیتزو در کوهپایه‌های تابورنو در منطقهٔ بوچانو در مسیری ۳۸ کیلومتری که بیشترش از زیر زمین می‌گذشت ساخته شد.

تاریخچه

کار ساخت آب‌گذر وانویتلی در مارس ۱۷۵۳ به فرمان کارلوس سوم، پادشاه اسپانیا، ناپل و سیسیل با طرحی از لوئیجی وانویتلی، مهندس و معمار ایتالیایی که نام آب‌گذر نبز برگرفته از نام اوست آغاز و این سازه در ۷ مهٔ ۱۷۶۲ افتتاح گردید.

ارزشمندترین بخش این آب‌گدر از نظر ویژگی‌های معماری بخشی ۵۲۹ متری به ارتفاع ۵۵٬۸ متر در مرتفع‌ترین قسمت از جنس توفا است که به‌سبک آب‌گدرهای روم باستان و در سه ردیف متشکل از چندین طاق ساخته شده و به‌خوبی نیز تا به‌امروز حفظ شده‌است. این بخش از سازه که بر روی واله دی مادالونی کشیده‌شده و مونته لوگانو در شرق را به مونته گارزانو در غرب متصل می‌سازد در سال ۱۹۹۷ همراه با کاخ و پارک سلطنتی کسرتا و مجموعهٔ سن لیوچو در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Aqueduct of Vanvitelli»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۹ سپتامبر ۲۰۱۱).