یتیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
یتیم‌ها اثر توماس کنینگتون

یتیم به کودکانی که پدر یا مادر خود را از دست داده‌اند گفته می‌شود. به‌طور معمول لفظ یتیم در مورد کودکان به کار می‌رود. ولی در بعضی موارد به بزرگسالان نیز یتیم گفته می‌شود. در گویش‌های محلی ایران از کلمات متفاوتی برای این مفهوم استفاده می‌شود. در گویش لکی و لری واژه‌های یتیم و غوره کاربرد رایج دارند. در این گویش‌ها یتیم به کسی گفته می‌شود که پدرش فوت کرده و غوره اصطلاح از مادر مرده و کنایه از آدم بی اصل و نسب است.[۱] یتیم در اسلام شامل احکام خاصی دارد، از جمله اینکه محجور است و نمی‌تواند در اموال و حقوق مالی و امور غیرمالی (مانند حق قصاص و طلاق) تصرف کند.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Orphan». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۰.
  2. لطفی، اسدالله، «استنباط احکام و حقوق محجورین از قرآن کریم»، در مجله پژوهش دینی، سال اول، ش ۲، پاییز ۱۳۸۰ش، ص ۲۲.