چیل‌ویو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
چیل‌ویو
ریشه‌های سبکی
ریشه‌های فرهنگی
اواسط دههٔ ۲۰۰۰، ایالات متّحدهٔ آمریکا
سازهای موسیقی

چیل‌وِیو که گاه با نام گلو-فای هم شناخته می‌شود،[۱] یکی از سبک‌های موسیقی است که هنرمندان آن غالباً با استفادهٔ زیاد از افکت‌های صوتی، سینث‌سایزر، لوپینگ، سمپلینگ، و وکال‌های به شدّت فیلترشده و خطوط ملودیک ساده مشخّص می‌شوند.[۲]

این سبک ترکیبی از جنبش موسیقی دههٔ ۲۰۰۰ برای بازگشت به موسیقی دههٔ ۱۹۸۰ و (در موسیقی ایندی) استفاده از صدای امبینت، و موسیقی عامّه‌پسند مدرن، مانند الکتروپاپ، احیای پست-پانک، سایک - فولک، نو گیز، و ویچ هاوس است.

تعریف سبک[ویرایش]

سبک چیل‌ویو از سبک‌های سینث‌پاپ، موج نو، سایکدلیک پاپ، کلدویو، دریم پاپ، امبینت، آی‌دی‌ام، چیل‌آوت، Lo-fi، شوگیز، امبینت هاوس، و داون‌تمپو تأثیر گرفته‌است.

گروه‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Marc Hogan, review of واشد اوت, لایف آو لیژر, پیچفورک مدیا, September 16, 2009.
  2. «Is Chillwave the Next Big Music Trend? - Speakeasy - WSJ». به کوشش The Wall Street Journal. بازبینی‌شده در ۰۵ مهر ۱۳۹۳. 

پیوند به بیرون[ویرایش]