پاب راک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پاب راک (انگلیسی: Pub rock) (به‌معنی راک میخانه‌ای) سبکی از موسیقی راک است که اوایل تا میانهٔ دهه ۱۹۷۰ در بریتانیا ظهور کرد. پاب راک به‌عنوان واکنشی به سبک‌های پرتجمل پراگرسیو راک و گلم راک، جنبشِ بازگشت به ریشه‌ها بود. این سبک به‌جای اجراهای پرهزینه و شلوغ در استادیوم‌ها بر اجراهای ساده در باشگاه‌ها و سالن‌های کوچک تأکید می‌کرد.

پاب‌راک اگرچه جنبشی زودگذر بود اما با ویژگی‌های منحصربه‌فردش نویدبخش پانک راک بریتانیایی شد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]