نعش‌کش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
یک نعش‌کش

نَعش‌کِش یا خودروی حمل تابوت، به هر وسیله نقلیه (درشکه یا اتوموبیل) گفته می‌شود که از آن برای حمل مردگان در تابوت (به عربی: نَعش) استفاده می‌شود.[۱]

در ایران

در سال ۱۳۸۲، بهشت زهرا اقدام به خرید تعدادی مرسدس-بنز کلاس-ئی (که خودروهایی لوکس محسوب می‌شدند) به عنوان نعش‌کش کرد. از آن‌جا که پیش از این تنها در نیروی انتظامی از چنین خودروهایی استفاده می‌شد و تعیین آن به عنوان جایزه قرعه‌کشی حساب‌های قرض‌الحسنه یک بانک بسیار خبرساز شده‌بود،[۲] این مسئله که «دیگر هیچ‌کسی آرزوی سوار شدن بنز را به گور نمی‌برد» مورد شوخی قرار می‌گرفت.[۳]

نگارخانه

منابع

  1. زمان‌فشمی، ارمغان (۳۰ دی ۱۳۹۱). «همه چیز درباره بزرگترین آرامستان ایران: از مُرده‌شورخانه تا مجتمع عروجیان!». روزنامه اطلاعات (۲۵۵۰۸).
  2. امين، سعيده (۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۳). «برای اولین و آخرین قرعه‌کشی: الگانس ممنوع شد». روزنامه همشهری (۳۳۷۹).
  3. «خرید نعش کش‌های میلیاردی: روزی همه سوار الگانس می‌شویم». روزنامه همشهری (۳۲۳۲). ۱ آذر ۱۳۸۲.