میرجعفر باقرف
Mir Jafar Baghirov | |
|---|---|
میرجعفر باقراف | |
 باقراف در ۱۹۴۸ | |
| معاون اول از کمیته مرکزی حزب کمونیست آذربایجان | |
| دوره مسئولیت ۱۰ دسامبر ۱۹۳۳ – ۱۸ آوریل ۱۹۵۳ | |
| پس از | روبن روبناف |
| پیش از | میر تیمور یعقوباف |
| ریاست انجمن وزیران آذربایجان شوروی | |
| دوره مسئولیت ۱۸ آوریل ۱۹۵۳ – ۱۷ اوت ۱۹۵۳ | |
| پس از | تیمور قلیاف |
| پیش از | تیمور قلیاف |
| کاندیدای عضویت 19th هیئت رئیسه | |
| دوره مسئولیت ۶ مارس ۱۹۵۳ – ۷ ژوئیه ۱۹۵۳ | |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۷ سپتامبر ۱۸۹۶ قبه، حکمرانی باکو، امپراطوری روسیه |
| درگذشته | ۷ مهٔ ۱۹۵۶ (۵۹ سال) سیبری، جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی، شوروی |
| حزب سیاسی | حزب کمونیست اتحاد شوروی (۱۹۱۸–۱۹۵۳) |
| فرزندان | میرزا باقرف، جهانگیر باقرف، جن باقرف[۱] |
| پیشه | معلم |
میرجعفر عباس اغلو باقراف (به ترکی آذربایجانی: Mircəfər Abbas oğlu Bağırov) (متولد ۱۷ سپتامبر ۱۸۹۶ – درگذشته ۷ مه ۱۹۵۶) رئیسجمهور جمهوری آذربایجان شوروی، در سالهای ۱۹۳۲ تا ۱۹۵۳ میلادی، در زمان زمامداری ژوزف استالین بر اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
زندگینامه
[ویرایش | اشتراکگذاری]باقراف در قوبا استان باکو در ۱۸۹۶ به دنیا آمد. او به پتروفسک رفت تا مطالعات تربیت معلمی (study pedagogy) را در آنجا فرا گیرد. در طی ۱۹۱۵–۱۹۱۷، باقروف به عنوان معلم در روستای خودات به تدریس مشغول گردید. بین سالهای ۱۹۱۸–۱۹۲۱، او در انقلاب اکتبر روسیه و جنگ داخلی روسیه، به عنوان فرمانده هنگ نظامی روسیه و رئیس دادگاه انقلابی شاخه آذربایجان، به ایفای نقش پرداخت. پس از چیرگی نظام کمونیستی شوروی بر آذربایجان، باقروف به عنوان رئیس کمیته انقلابی قرهباغ آذربایجان منصوب گردید. همچنین گزارش شده که باقروف برای پلیس جمهوری دموکراتیک آذربایجان هم کار میکرده است. در طول سالهای ۱۹۲۷ تا ۱۹۲۹، او به عنوان مدیر بخش تقسیم آب فراقفقاز مشغول به کار بود. او از فوریه ۱۹۲۱ تا مه ۱۹۲۷ و همچنین از دسامبر ۱۹۲۹ تا آگوست ۱۹۳۰، رئیس سرویس امنیتی ایالت بوده است.
غائله آذربایجان
[ویرایش | اشتراکگذاری]
در روز ششم ژوئیه ۱۹۴۵ میلادی، پانزدهم تیر سال ۱۳۲۴ خورشیدی، فرمان حزب کمونیست شوروی، برای اقدام به تشکیل یک حرکت تجزیهطلبانه در آذربایجان و دیگر استانهای ایران ابلاغ و به امضای استالین رسید. باقروف یکی از افرادِ مهمی بود که میبایست اقدامهای لازم در این زمینه را انجام دهد.[۲][۳] باقراُف نقش عمدهای در پیشبرد غائله آذربایجان داشت، مقدمات غائله و تشکیل حکومت خودمختار آذربایجان تا خارج کردن پناهندگان به شوروی از اقدامات اصلی او بود. وی بهدستور استالین با پیشهوری ملاقات کرده و مقدمات تشکیل فرقه دموکرات آذربایجان را فراهم نمود. گفته شده است که او در قتل احتمالی پیشهوری نیز سهیم بوده است.[۴] همچنین وی پیشنهاد تأسیس حزب دموکرات کردستان را به قاضی محمد و دیگران داد.[۵]
قتل مخالفین
[ویرایش | اشتراکگذاری]در سال ۱۹۴۰ در حدود هفتاد هزار نفر آذربایجانی در اثر پاکسازی باقروف به قتل رسیدند و او به «قصاب باکو» شهره شده بود.[۶] روشنفکران به عنوان یک نیروی اجتماعی به خاک و خون کشیده شدند و گارد نخبهٔ حزب کمونیست نابود شد.[۷]
افتخارات و مدالها
[ویرایش | اشتراکگذاری]- نشان پرچم سرخ (دو بار)
- پنج نشان لنین
- نشان پرچم سرخ کار
- نشان پرچم سرخ جمهوری شوروی آذربایجان
- سفارش جنگ میهنی
سرانجام
[ویرایش | اشتراکگذاری]در ۱۹۵۳، اداره کمیته مرکزی حزب کمونیست آذربایجان، باقروف را به عنوان رهبر شورای وزیران آذربایجان شوروی، منصوب کرد. پس از مرگ استالین، باقروف متهم به سرکوب شد. او دستگیر شد و توسط دادگاه انقلابی اتحاد شوروی، محاکمه و محکوم به اعدام شد. در آخرین ۱۷ دقیقه سخنرانی قبل از دادگاه، او حکم دادگاه را پذیرفت و از هرگونه پشیمانی و عذرخواهی، سرباز زد. باقروف در ۱۹۵۶ اعدام شد.
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]پانویس
[ویرایش | اشتراکگذاری]- ↑ "В Индии скончался сын коммунистического вождя Азеpбайджана" [Son of the Azerbaijani leader died in India]. Novosti.ru. 2005-04-09. Retrieved 2010-05-04.
- ↑ «فرمان استالین: 'فرقه دموکرات آذربایجان' ایجاد شود». رادیو فردا. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۴-۱۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ «مقاله ای از عباس جوادی». BBC News فارسی. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۴-۱۰.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ ملازاده، حمید (۱۳۸۸). اطلاعات طبقهبندی شده حوادث آذربایجان. مهد آزادی. ص. ۱۲۹. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۸۸۹۹-۲.
{{cite book}}: مقدار|شابک=را بررسی کنید: درازی (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ McDowall, David. A Modern History of the Kurds. London: I.B. Tauris, ۲۰۰۰. p.۲۴۰: In September ۱۹۴۵, Qazi Muhammad, Sayf Qazi and the leading chiefs were summoned to Tabriz to meet the Soviet consul who sent them straight to Baku, where they were received by the president of Soviet Azarbaijan. He explained how the Tudeh Party had been ineffective in Iranian Azarbaijan and was being replaced by the Democratic Party, and how in order to achieve their freedom the Kurds should do the same. Komala, he told them, was the creation and instrument of British imperialism. They were exhorted to form their own democratic party.
- ↑ حسینی، کیوان (۲۰۱۶-۰۱-۱۰). «ارتش آمد، پیشهوری گریخت و قاضی محمد اعدام شد». رادیو فردا. دریافتشده در ۲۰۲۶-۰۲-۲۶.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ بهطور خودکار ترجمهشده (رده) - ↑ Historical Dictionary of Azerbaijan, Asian/Oceanian Historical Dictionaries; No. 31 by Swietochowski, Tadeusz Publication: Lanham, Md. Scarecrow Press, 1999
منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- Wikipedia contributors, "Mir Jafar Baghirov," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mir_Jafar_Baghirov&oldid=664064789 (accessed December 16, 2015).
- آموزگاران اهل جمهوری آذربایجان
- آموزگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل جمهوری آذربایجان
- اعدامشدگان اهل جمهوری آذربایجان
- اعدامشدگان با جوخه آتش اهل جمهوری آذربایجان
- اعضای حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی اعدامشده توسط اتحاد شوروی
- اعضای دفتر سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی
- اعضای مجمع دوم شورای عالی اتحاد شوروی
- اعضای مجمع سوم شورای عالی اتحاد شوروی
- افراد اعدامشده توسط اتحاد شوروی اهل جمهوری آذربایجان
- افراد انقلاب روسیه (۱۹۱۷)
- افراد جنگ داخلی روسیه
- انقلابیون اهل جمهوری آذربایجان
- اهالی فرمانداری باکو
- اهالی قبه
- بلشویک
- بیخدایان اهل جمهوری آذربایجان
- درگذشتگان ۱۹۵۶ (میلادی)
- دریافتکنندگان نشان پرچم سرخ کار
- دریافتکنندگان نشان پرچم سرخ
- دریافتکنندگان نشان جنگ میهنی درجه یک
- دریافتکنندگان نشان لنین
- رهبران حزب اتحاد شوروی
- زادگان ۱۸۹۶ (میلادی)
- سیاستمداران اعدامشده
- سیاستمداران حزب کمونیست جمهوری آذربایجان (اتحاد شوروی)
- کشتارگران جمعی اعدامشده
- مرگها به وسیله اسلحه گرم در جمهوری آذربایجان
- اعضای اخراجشده حزب کمونیست اتحاد شوروی
- دریافت کنندگان نشان پرچم سرخ کار