معاهده هوانوردی غیرنظامی بین‌المللی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کنوانسیون شیکاگو
معاهده هوانوردی غیر نظامی بین‌المللی
Signature-OACI-Max-Hymans.JPG
امضای کنوانسیون شیکاگو در سال ۱۹۴۴
امضا شده ۷ دسامبر ۱۹۴۴
مکان شیکاگو
تاثیرگذاری ۴ آوریل ۱۹۴۷
وضعیت تصویب در ۲۶ کشور
گروه‌ها ۱۹۲[۱] (جزایر کوک و همه کشورهای عضو سازمان ملل متحد به جز لیشتن اشتاین و دومینیکا)
ضامن حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا
زبان‌ها انگلیسی، فرانسوی، روسی، اسپانیایی

معاهده هوانوردی غیرنظامی بین‌المللی که به کنوانسیون شیکاگو نیز شناخته می‌شود مهم‌ترین معاهده مربوط به هوانوردی و حقوق هوایی است که اجرای آن از ۴ آوریل ۱۹۴۷ آغاز شد.[۲]

این کنوانسیون در کنفرانسی در شیکاگو به تصویب رسید که از ۱ نوامبر تا ۷ دسامبر ۱۹۴۴ (میلادی) با حضور بیش از پنجاه کشور که به دعوت دولت ایالات متحده آمریکا گرد هم آمده بودند. معاهده شیکاگو به تأسیس سازمان بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی (ایکائو) انجامید و اساس‌نامه آن نیز به‌شمار می‌رود.[۳]

با امضای قرارداد شیکاگو، کنوانسیون مربوط به مقررات هوانوردی با نام دیگر "کنوانسیون ۱۹۱۹ پاریس" و معاهده هواپیمایی بازرگانی ۱۹۲۸ هاوانا بی‌اثر شدند.[۴]

ایران[ویرایش]

ایران نیز یکی از کشورهای مؤسس ایکائو و از نخستین امضاکنندگان معاهده بود. قانون اجازه الحاق دولت ایران به این کنوانسیون در ۳۰ تیر ۱۳۲۸ (خورشیدی) به تصویب مجلس شورای ملی رسید.[۵]

ساختار[ویرایش]

این کنوانسیون در ۹۶ ماده در ۲۲ فصل و یک شیوه‌نامه امضا در ۷ دسامبر ۱۹۴۴ در شیکاگو به زبان انگلیسی نوشته شده و رونوشت‌های روسی، فرانسوی و اسپانیایی آن ارزش برابر دارند.

هر سه رونوشت توسط کشورهای متعهد امضا شده و پس از آن به بایگانی دولت ایالات متحده بازگشته و رونوشت گواهی شده آن‌ها نیز به آن کشور و کشورهایی که قصد امضای آن را دارند، تحویل می‌شود.[۶]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Signatories to the Convention ICAO
  2. با گذشتن ۳۱ روز از تصویب توسط ۲۶ کشور با توجه به بند ب ماده ۹۱
  3. منصور جباری، حقوق هوایی، چاپ اول، تبریز: فروزش. ۱۳۸۱ ص ۱۱ و ۱۲
  4. ماده ۸۰
  5. منصور جباری، حقوق هوایی، ۱۳۸۱، ص ۲۱۰
  6. بخش امضای قرارداد، معاهده هوانوردی غیر نظامی بین‌المللی

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

الگو:هوانوردی تجاری