مدرسه علوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۵°۴۱′۴۸.۳۵۴″ شمالی ۵۱°۲۶′۱۴.۶۷۲۴″ شرقی / ۳۵.۶۹۶۷۶۵۰۰° شمالی ۵۱.۴۳۷۴۰۹۰۰۰° شرقی / 35.69676500; 51.437409000

مدرسه علوی
موقعیت
تهران، خیابان فخرآباد / تهران، خیابان ایران/ تهران، بهارستان، کوچه استقلال
اطلاعات
نوع مدرسه غیرانتفاعی
مدیر متفاوت در مدارس مختلف این مؤسسه (مدیر دبیرستان: محمد آرمیده)

مدرسهٔ علوی یا مؤسسهٔ فرهنگیِ علوی، با همکاری چندین تن، از جمله علی اصغر کرباسچیان، رضا روزبه،[۱] علی گلزاده غفوری در تهران در سال ۱۳۳۵ خورشیدی تأسیس شد.

این مدرسه، از چهار بخش تشکیل شده‌است: دبستان علوی شماره ۱، دبستان علوی شماره ۲، مدرسه راهنمایی علوی (نیک پرور) و دبیرستان علوی. دانش‌آموختگان این مؤسسه در سال ۱۳۸۵ خورشیدی، بزرگداشتی به مناسبت پنجاهمین سال تأسیس مؤسسه برگزار کردند.[۲][۳][۴][۵]

تاریخچه[ویرایش]

مدرسه علوی در سال ۱۳۳۵ توسط علی اصغر کرباسچیان معروف به علامه کرباسچیان به عنوان مدرسه شیعه با نام علوی بر گرفته شده از نام علی بن ابی طالب فقط در سطح اوّلِ دبیرستان تأسیس شد.[نیازمند منبع] بعد سطوح مدرسه به کل دبیرستان و دبستان گسترش یافت پس از تغییر نظام آموزشی ایران مدرسه راهنمایی (نیک پرور قدیم) به آن افزوده شد.[نیازمند منبع]

سرنگونی حکومت محمد مصدق و آغاز دومین دوره سلطنت محمدرضا پهلوی برای گروه‌ها و قشرهای مختلف، دستاوردها و نتایج گوناگونی داشت. جامعه مذهبی ایران در سال‌های پس از شهریور ۱۳۲۰ تا مرداد ۱۳۳۲ به چند جهت متفاوت کشیده شده بود. عده‌ای با حمایت از حرکت‌های مسلحانهٔ فداییان اسلام و سید مجتبی نواب صفوی، راه پیشرفت مذهبی‌ها را بیشتر از طریق لولهٔ تفنگ و ترور کردن دشمنان واقعی یا فرضی خود می‌دیدند و در نهایت اختفا، زندان و یا اعدام نصیبشان می‌شد. عده‌ای به طرفداری از ابوالقاسم کاشانی، فعالانه وارد صحنه سیاست شدند. در چنین شرایطی بود که برخی گروه‌ها و چهره‌های مذهبی در پی راهِ حل برای رفع مشکل متدینان و پایان دادن به این عقب ماندگی برآمدند.

متدین متخصص[ویرایش]

هدف این مؤسسه از ابتدا بسیار آشکار بود: رقابت با نسل تحصیل کرده سکولار، تربیت دانش‌آموختگان متدین در بیشتر رشته‌های مورد نیاز دانشگاهی، به‌خصوص رشته‌های فنی و پزشکی و اثبات این نکته که دین و دانش با هم تنافری ندارند و می‌توان هم تحصیلکرده بود و هم متدین باقی ماند.[نیازمند منبع] یکی از این برنامه‌ها، تأسیس مؤسسه فرهنگی علوی به منظور تربیت نخبگان متدین بود.[نیازمند منبع]

تأسیس[ویرایش]

مراسم پنجاهمین سال تأسیس علوی

تأسیس مؤسسه فرهنگی علوی بر اساس پیوند سه رکن اصلی و با همکاری یک نماینده از هر رکن صورت گرفت: شیخ علی اصغر کرباسچیان به‌نمایندگی از حوزه علمیه قم و مرجع تقلید وقت، سید حسین بروجردی، مطلع از کمبودها و نیازهای جامعه دینی و متکی به نفوذ مادی و معنوی روحانیت، شیخ هادی تهرانی واعظ و منبری سرشناس و معتمد متدینان جنوب و مرکز تهران به نمایندگی از طرف بازار و کسبه و رابط امکانات مالی و تدارکاتی آنان و رضا روزبه کارشناس فیزیک و علوم تربیتی به نمایندگی از سوی متدینانِ تحصیل کرده مطلع از کارکرد نظام آموزش و پرورش نوین ایران و مدیریت مدرسه.[نیازمند منبع]

دهه نخست: به دور از جنجال[ویرایش]

مدرسه علوی در ده سال نخست فعالیت خود (۱۳۳۵ تا ۱۳۴۵) اگرچه با زحمت و کند، ولی نسبتاً بدون سروصدا و به‌دور از جنجال‌های تبلیغاتی سیاسی و اجتماعی به پرورش نسل نخست دست پروردگان خود مشغول بود. در این دوره اگرچه حادثه مهمی همچون ماجرای پانزدهم خرداد ۱۳۴۲ رخ داد، ولی مسئولان مدرسه ترجیح دادند که به مشی مرجع متوفی خود، بروجردی وفادار بمانند و وارد کشمکشهای سیاسی نشوند.

دهه دوم: ورود به عرصه سیاست[ویرایش]

در این دوره (۱۳۴۵ تا ۱۳۵۵) تلاش‌های فراوان مسئولان غیرسیاسی علوی از کنار ماندن دانش آموزان و معلمان از جنجالهای سیاسی تا حدی ضربه پذیر شد.

در اواخر همین دوره بود که مدرسه علوی برای نخستین بار توانست در زمینه فردگرایی و تربیت نخبگان به موفقیتی مهم دست یابد و از یک سو رتبه نخست در رشته‌های فنی و مهندسی و سپس رشته پزشکی در کنکور سراسری دانشگاه‌های کشور را کسب کند و از سوی دیگر به قبولی صد درصد دانش آموزانش در کنکوردست یابد.[نیازمند منبع] اموری که پیش از این در انحصار دانش‌آموختگان البرز و خوارزمی و هدف بود.[نیازمند منبع]

نگرانی از صدای تحول[ویرایش]

در این دوره بود که با اوج‌گیری آنچه از دید مسئولان مدرسه علوی مفاسد اجتماعی توصیف می‌شد، دانش آموزان به شدت از برخی تفریحات اجتماعی از قبیل رفتن به سینما و یا تماشای برنامه‌های تلویزیونی -به عنوان مهمترین مظاهر مفاسد اجتماعی- منع می‌شدند و خودداری کنندگان از پیروی از این فرمان در خطر اخراج از مدرسه قرار می‌گرفتند.[نیازمند منبع] در همین راستا بود که دانش آموزان این مدرسه مجبور می‌شدند موهای سر خود را بسیار کوتاه نگاه دارند و لباس‌های ساده بپوشند تا در کوچه و خیابان جلب نظر جنس مخالف را نکنند.[نیازمند منبع]

دهه سوم: در راه انقلاب ۵۷ ایران[ویرایش]

دهه سوم فعالیت مدرسه علوی (۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵) با اوج‌گیری و پیروزی انقلاب ۵۷ و فرازونشیب‌های سال‌های آغازین نظام جمهوری اسلامی همراه بود. در دوره اوج‌گیری انقلاب بیشتر مسئولان مدرسه آشکارا معلمان و دانش آموزان را از دخالت در فعالیت‌های سیاسی و انقلابی برحذر می‌داشتند و هرگونه فعالیت مخالف حکومت و حتی حمایت از خمینی و پیروان وی را مغایر با اهداف فردسازی و پرورش بدون سر و صدای نسل متخصص متدین می‌دانستند.

با این همه به مرور با گسترش و شتاب انقلاب، مدرسه علوی و مسئولان آن نیز خواسته یا ناخواسته با موج انقلاب همراه شدند و حتی در اوان پیروزی انقلاب نیز ناگهان شماری از مسئولان و یا فارغ التحصیلان آن همچون غلامعلی حداد عادل به سرعت در سمت‌های خالی‌شده و بلامنصب مسئولان حکومتِ پهلوی صاحب منصب شدند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. روح‌الله حسینیان، بیست سال تکاپوی اسلام شیعی در ایران، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، تهران، ۱۳۸۱، ص۴۴۲–۴۴۳
  2. خبرگزاری مهر
  3. کیهان
  4. بی‌بی‌سی فارسی
  5. تبیان