محیط کشت تایوگلایکولیت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
انواع باکتری‌های هوازی و غیرهوازی را می‌توان با قرار دادنشان در محیط کشت مایع تایوگلایکولیت (به انگلیسی: Thioglycollate broth) شناسایی نمود، که حاصل آن در شکل بالا مشخص شده است: ۱-هوازی اجباری (Obligate aerobes): آن دسته که تنها در حضور اکسیژن توانایی زندگی دارند. ۲-بیهوازی اجباری (Obligate anaerobes): آن دسته که در حضور اکسیژن توانایی زندگی ندارند. ۳-بیهوازی اختیاری (Facultative anaerobes): آن دسته‌ای که توانایی استفاده از الکترون موجود در اکسیژن را هم دارند و در واقع قابل تغییر دادن متابولیسم خود به هوازی در محیط‌های حاوی اکسیژن‌اند. ۴-خرد هوازی (Microaerophiles): آن دسته که به اکسیژن نیاز دارند، اما غلظت عادی اکسیژن موجود در جو برای آنها بیش از اندازه و مرگبار است. ۵-تحمل کننده هوا (Aerotolerant organisms): آن بی هوازیانی که در حضور اکسیژن هم می‌توانند به فعالیت خود ادامه دهند ولی قادر به استفاده از الکترون اکسیژن نیستند.

محیط کشت مایع تایوگلایکولیت (به انگلیسی: Thioglycollate broth) محیط کشت مایعی است که در اصل به منظور اندازه‌گیری اکسیژن مورد نیاز ریزاندامگان استفاده می‌گردد. در این محیط کشت، ماده سدیم اسید تیوگلیکولیک به مصرف اکسیژن محلول در مایع می‌پردازد که اجازهٔ رشد اندامگان بی‌هوازی اجباری را در این محلول نیز می‌دهد. تفاوت میزان اکسیژن در عمق‌های گوناگونی از این مایع که توسط رزازورین مشخص می‌شود سبب رشد متمایز اندامگان هوازی اجباری، بی‌هوازی اختیاری، بیهوازی اجباری، خرد هوازی و تحمل کننده هوا می‌شود، که این تمایز در محل رشد عامل شناسایی هریک از این اندامگان در محیط کشت مایع تایوگلایکولیت می‌باشد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Thioglycollate broth». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۲ فوریه ۲۰۱۵.