شینسنگومی
| شینسنگومی | |
|---|---|
| 新選組 | |
 | |
| فعال | ۱۸ اوت، ۱۸۶۳ |
| برچیدگی | ۲۳ ژوئن، ۱۸۶۹ |
| کشور | کیوتو، ژاپن |
| وفاداری | شوگونسالاری توکوگاوا |
| رسته |
|
| گونه | نیروی امنیتی و شبهپلیسی ویژه |
| نقش | محافظ شخصی عملیات سری ضداطلاعات عملیات پنهانی مبارزه تن به تن ارزیابی اطلاعات اجرای قانون آرایش خطی شکار تبهکار امنیت فیزیکی جنگ سیاسی شبیخون عقبدار عملیات شناسایی شمشیرزنی جهت محافظت از نمایندگان شوگونسالاری توکوگاوا و کیوتو |
| اندازه | در حدود ۳۰۰ نفر |
| رنگها | آبی روشن، سفید |
| نبردها | حادثه ایکهدایا (۱۸۶۴)
جنگ بوشین (۱۸۶۹–۱۸۶۸): |
| فرماندهان | |
| فرماندهان برجسته | سریزاوا کامو (۱۸۶۳) ایسامی کوندو (۱۸۶۳–۱۸۶۸) تونوئوچی یوشیئو (۱۸۶۳) توشیزو هیجیکاتا (۱۸۶۸–۱۸۶۹) تونومو سوما (۱۸۶۹) |
شینسنگومی (به ژاپنی: 新選組) به معنی «گروه تازه انتخابشده»، یک گروه شبه نظامی و نیروی امنیتی ویژه بود که توسط شوگونسالاری توکوگاوا در پایان دوره ادو (باکوماتسو) از طریق استخدام سازماندهی شد و تا سال ۱۸۶۹ فعالیت داشت.
گشودگی اجباری اما مداوم ژاپن در دهه ۱۸۶۰، که با ورود دریادار آمریکایی متیو سی. پری آغاز شد، جنجال زیادی را در میان مردم ایجاد کرد. این امر باعث جنبشهای نظامی مختلفی شد که ناآرامیهای بزرگی را در کشور به راه انداختند. یک گروه برای گشودگی ژاپن و حفظ قدرت توسط شوگونسالاری توکوگاوا جنگیدند. گروهی دیگر خود را با شعار سوننو جوئی (به معنی احترام به امپراتور، اخراج بربرها /خارجیان) معرفی کردند و خواستار بازگرداندن قدرت از شوگون به امپراتور ژاپن شدند و بدین ترتیب با نفوذ غرب مخالفت کردند. شینسنگومی به ویژه در سرکوب اعضای جناح سوننو جوئی نقش داشت.
در ابتدا این گروه با نام روشیگومی، با رهبری هاچیرو کیوکاوا، به منظور محافظت از نمایندگان شوگون در سفر شوگون چهاردهم توکوگاوا ایهموچی به کیوتو ایجاد شد اما در واقع رهبر روشیگومی از طرفداران امپراتور بود و قبل از رسیدن شوگون چهاردهم نیت واقعی خود را برای حمایت از امپراتور اعلام کرد و همراه گروهی از روشیگومیها به ادو بازگشت اما برخی دیگر از اعضای روشیگومی از جمله ایسامی کوندو که طرفدار شوگونسالاری بودند در کیوتو باقی ماندند و گروهی به نام میبو روشیگومی را تشکیل دادند. در ۱۸ اوت ۱۸۶۳، ماتسودایرا کاتاموری، رئیس گروه محافظان کیوتو دامنهٔ مأموریت میبو روشیگومی را از حفاظت از شوگونسالاری، به گشتزنی در خیابانهای کیوتو و برقراری نظم در این شهر تغییر داد و نام آن را «شینسنگومی» گذاشت.
شینسنگومی در زمان تأسیس، دارای ۱۳ عضو اصلی بود و گفته میشود در اوج خود حدود ۳۰۰ عضو داشته است. نیروهای مخالفِ شینسنگومی، خاندان موری از قلمرو چوشو و خاندان شیمازو از قلمرو ساتسوما بودند. شینسنگومی یک سازمان نامنظم تحت سرپرستی قلمرو آیزو بود، اما در ژوئن ۱۸۶۷، به یک ارکان رسمی شوگونسالاری تبدیل شد. شینسنگومی ۵ اصل اصلی مشابه بوشیدو داشت و اگر هر عضوی از این قوانین پیروی نمیکرد، باید سپوکو (خودکشی آیینی) انجام میداد. در ۱۸ مه ۱۸۶۹، نیروهای شوگونسالاری سابق در طول جنگ بوشین تسلیم شدند و این سپاه عملاً منحل شد. در حالی که اکثر مردم تحت تأثیر شور و اشتیاق و روحیه گروهی شینسنگومی قرار گرفتهاند، طبق گزارشها، آنها از شکنجه استفاده کرده و تعدادی از افراد بیگناه را کشتهاند. شینسنگومی، توسط نویسندگان تحسینشدهٔ تاریخ ژاپن و توسط نویسندگان سابق شینسنگومی سپاهیان. آنها همچنین بهطور گسترده در رمانهای متعدد، فیلمهای تاریخی و اخیراً در کتابهای مصور و انیمیشن به تصویر کشیده شدهاند و جنبهٔ رمانتیک به خود گرفتهاند. مردم ژاپن نسبت به میراث شینسنگومی احساسات متفاوتی دارند.
وضعیت زمانه
[ویرایش]پس از نبرد سکیگاهارا، سرزمینهای قلمروهای بازنده مصادره شد. این قلمروها، عمدتاً، قلمرو چوشو، قلمرو ساتسوما و قلمرو توسا بودند که قرنها کینه خود را نسبت به شوگونسالاری توکوگاوا که پیروز شده بود، حفظ کردند.[۲] در دورانی که چهاردهمین شوگون از شوگونسالاری توکوگاوا، توکوگاوا ایهموچی در قدرت بود، ژاپن پس از ورود دریاسالار پری از آمریکا در سال ۱۸۵۳، تحت فشار بود تا درهای خود را به روی جهان بگشاید. شوگون نمیتوانست خارجیها را اخراج کند، رژیم او و در واقع ژاپن بهطور کلی، فاقد ابزار نظامی برای انجام این کار بود.[۱]: ۱۲ در نتیجه، دولت شوگونسالاری مسیر خود را از سیاست انزواطلبانه قبلی تغییر داد و شروع به اجرای سیاستهایی برای گشودن کشور کرد. با این حال، در کیوتو، جایی که دربار امپراتوری مستقر بود، تهدید حملهٔ کشورهای خارجی به اندازه ادو آشکار نبود و دربار امپراتوری همچنان موضع جوئی (اخراج بربرها) را اتخاذ میکرد و به سیاست انزواطلبانه خود مبنی بر عدم اجازه ورود بیگانگان به کشور ادامه میداد؛ بنابراین، رابطه بین شوگونسالاری و دربار امپراتوری به دلیل تفاوت در دیدگاههایشان در مورد دیپلماسی به تدریج رو به وخامت گذاشت. علاوه بر این، در سال ۱۸۵۸، ای نائوسوکه، عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن را امضا کرد که پیمانی نابرابر برای ژاپن بود که بدون کسب مجوز امپراتوری و در پاسخ به درخواست ایالات متحده منعقد شده بود. در حالی که دربار امپراتوری فشار خود را برای اخراج خارجیها افزایش میداد، فشار خارجی برای باز کردن درهای ژاپن بر روی خارج نیز رو به افزایش بود.[۳]
در دوره پایانی ادو سه گروه زیر بازیگران اصلیِ حکومت ژاپن بودند:
- جناح طرفداران شوگونسالاری توکوگاوا
- جناح جنبش براندازی شوگون و حامیان قدرت گرفتن امپراتور، خاندان موری از قلمرو چوشو از حامیان این جناح بود.
- جناح طرفدار رهبری مشترک دربار و شوگونسالاری یا میانهروها، ابتدا ارباب قلمرو ساتسوما، شیمازو هیسامیتسو از حامیان پرقدرت این جناح بود. بعداً، ساتسوما برای سرنگونی شوگونسالاری به چوشو پیوست.[۴]: ۱۲۵
در سالهای ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۳ ولایتهای ژاپن با فعالیت تروریستی و انتقامجویانه مخالفان علیه خارجیان و مقامهای شوگون سالاری در ادو پر آشوب بود. این افراد ناراضی خود را آماده کرده بودند تا شمشیر را در راه هدف به کار گیرند و ژاپنیان آنان را شیشی میخواندند. کارآمدترین این افراد برای تعلیم از ولایتهای ژاپن به ادو فرستاده شده یا به خرج خود به ادو میآمدند تا در مدارس شمشیرزنی آموزش ببینند. همین افراد بودند که نائوسوکه ای مشاور ارشد شوگون را ترور کردند و بسیاری از خارجیان را به پای مرگ انداختند.[۵]
روشیگومی
[ویرایش]مقاله اصلی: روشیگومی
باز شدن اجباری ژاپن به غرب در سال ۱۸۵۴، که به آن نیاز داشت که ژاپن یا سواحل خود را برای تجارت باز کند یا با درگیری نظامی روبرو شود، بیثباتی سیاسی داخلی را تشدید کرد. طرفداران سوننو جوئی (به معنی «احترام به امپراتور، اخراج بربرها») به ویژه طرفداران قلمرو چوشو) در کیوتو شروع به شورش کردند. از آنجا که قرار بود یک شوگون برای اولین بار پس از ۲۳۰ سال به کیوتو سفر کند، شوگونسالاری شمشیرزنان را با شعار «وفاداری و میهنپرستی» استخدام کرد.[۱]: ۳۶
مأموریت روشیگومی محافظت از توکوگاوا ایهموچی، چهاردهمین شوگون، در طی سفر به کیوتو بود که به منظور ملاقات با امپراتور کُومِی (۱۸۶۷–۱۸۴۶) و بحث و گفتگو در مورد اخراج خارجیها و رهبری مشترک دربار و شوگونسالاری انجام میشد. ورود ایهموچی به کیوتو در روز ۲۲ آوریل بود.[۶]: ۱۷
گرچه بودجه روشیگومی توسط شوگونسالاری توکوگاوا تأمین میشد، اما رهبر آن هاچیرو کیوکاوا وفاداری شدیدی به امپراتور داشت. روشیگومی در ۲۳ فوریه ۱۸۶۳، وارد کیوتو شد. کیوکاوا که روشیگومیهایی را که به کیوتو رسیده بودند آنها را در معبد شینتوکو جمع کرد و برایشان سخنرانی کرد.[۷] او در مقابل همه اعلام کرد که هدف واقعی او خدمت به شوگونسالاری نیست، بلکه خدمت به امپراتور است. در ۳ مارس، کیوکاوا موفق شد از دربار امپراتوری دستوری مبنی بر بازگشت روشیگومی به ادو و آماده شدن برای جنگ با کشورهای خارجی صادر کند. حدود ۲۳۰ نفر از اعضای روشیگومی شگفتزده شدند، اما بیشتر آنها تحت تأثیر فصاحت و بلاغت ماهرانه کیوکاوا قرار گرفتند و تصمیم گرفتند به ادو بازگردند. بازگشت نیروی اصلی به ادو در روز ۱۳ مارس انجام شد.[۸]
پس از بازگشت به ادو از آنجا که اهداف او در تضاد کامل با شوگونسالاری بود، در ۱۳ آوریل ۱۸۶۳، توسط شوگونسالاری ترور شد.[۹]
شینچوگومی
[ویرایش]پس از ترورهاچیرو کیوکاوا، رفقایش یکی پس از دیگری دستگیر شدند، بنابراین روشیگومی هدف خود را به عنوان یک سازمان از دست داد و شوگونسالاری آن را به عنوان شینچوگومی سازماندهی مجدد کرد. دفتر مرکزی آن در ادو بود و تاکاهاشی دیشو و یامائوکا تتسوتارو مسئول نظارت بر آن بودند. مأموریت شینچوگومیها حفظ صلح در ادو بود. در ۱۵ فوریه ۱۸۶۸، شینچوگومیها از وظایف خود در ادو برکنار شدند.[۱۰]
تشکیل میبو روشیگومی
[ویرایش]پس از بازگشت کیوکاوا به ادو، کسانی که طرفدار شوگونسالاری بودند و با اخراج خارجیها مخالف بودند، از جمله ایسامی کوندو و حدود ۲۰ نفر دیگر گفتند که هنوز به هدف اصلی خود یعنی محافظت از شوگون نرسیدهاند و تصمیم گرفتند روشیگومی را ترک کنند و در کیوتو باقی ماندند و میبو روشیگومی را تشکیل دادند.[۸]
حدود ۲۰ نفر ار گروه روشیگومی با آرمان یکسان محافظت از شوگون در کیوتو باقی ماندند. در ۱۰ مارس، آنها به ماتسودایرا کاتاموری، ارباب آیزو و شوگوشوکوی کیوتو (محافظ کیوتو) خدمت میکرد، مراجعه کردند و اجازه ماندن در کیوتو را خواستند. دو روز بعد یعنی ۱۲ مارس، درخواست آنها پذیرفته شد[۸] و به ۱۳ عضو از جناحهای کوندو و سریزاوا، جایگاه قانونی و بودجه برای حفظ نظم در کیوتو داده شد.[۱۱] بنابر این تاریخ رسمی تشکیل میتو روشیگومی ۱۲ مارس ۱۸۶۳ در نظر گرفته میشود.[۸]
ابتدا این گروه به سه جناح تقسیم شد که به زودی جناح تونوئوچی یوشیئو پس از ترور او در ۱۲ مه ۱۸۶۳، منحل شدند. بعد از آن، گروه باقیمانده به دو جناح تقسیم شد که به ترتیب حول دو محور سریزاوا و کوندو جمع شدند. از سیزده عضو اصلی، هشت نفر به جناح کوندو و پنج نفر به جناح سریزاوا تعلق داشتند.[۱]: ۳۳ حداکثر تعداد شینسنگومیها به حدود ۳۰۰ نفر رسید.[۱۲]
این دو گروه به دلیل ایجاد پادگانهایی در روستای میبو و فعالیت در آنها، به عنوان «میبو روشیگومی» شناخته شدند. آنها هرچند آرمانی مشترک داشتند اما کسانی که از یک مکان به کیوتو آمده بودند، بیشتر احساس دوستی نزدیک داشتند و حتی در داخل روستای میبو، آنها به جناح سریزاوا و جناح کوندو تقسیم شده بودند و پادگانهای آنها نیز به دو مکان تقسیم شده بود، جناح سریزاوا در اقامتگاه یاگی در روستای میبو و جناح کوندو در اقامتگاه مائهکاوا سکونت داشتند.[۱۳]
فرماندهان
[ویرایش]شینسنگومی در ابتدا سه فرمانده داشت. در کنار کوندو و سریزاوا، متحد نزدیک سریزاوا به نام نیایمی نیشیکی قرار داشت. اما نیایمی یک فرمانده اسمی بود نه واقعی. نقش توشیزو هیجیکاتا، یکی از دو معاون فرمانده شینسنگومی، که طبیعت جنگجوی او لقب «فرمانده اهریمنی» را برایش به ارمغان آورد، در تاریخ ژاپن بسیار مهمتر بود.[۱]: ۲۵
فرماندهی ۱۳ نفرهٔ شینسنگومی در سال ۱۸۶۳:
- فرماندهان
- کامو سریزاوا جناح سریزاوا (گروه میتو)
- ایسامی کوندو جناح کوندو (گروه شیئیکان)
- نیایمی نیشیکی جناح سریزاوا
- معاونان فرمانده
- کیسوکه یامانامی جناح سریزاوا
- توشیزو هیجیکاتا جناح کوندو
- سوجی اوکیتا
- شینپاچی ناگاکورا
- سانئوسوکه هارادا
- هیسوکه تودو
- هاجیمه سایتو
- گنزابورو اینواوئه
- چوجی ماتسوبارا
- سانجورو تانی[۴]: ۱۰۹
تشکیل شینسنگومی
[ویرایش]
در ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۳، ماتسودایرا کاتاموری، وظیفهٔ برقراری نظم در کیوتو را به میبو روشیگومی سپرد و نام آن را به «شینسنگومی» تغییر داد.[۱۰]
آغاز پاکسازیها
[ویرایش]نزاع داخلی به زودی در درون گروه ایجاد شد، تونوئوچی یوشیئو توسط ایسامی کوندو در پل شیجو ترور شد، سریزاوا کامو به ایهساتو تسوگوئو عضو جناح تونوئوچی یوشیئو، دستور داد که به دلیل فرار هاراکیری مرتکب شود. گفته میشود سریزاوا که از یک خانواده سامورایی ثروتمند بود، مردی فاسد و خودبزرگبین بود، در حالی که کوندو از یک خانواده دهقانی آمده بود. سرانجام رفتارهای نابسامان و اخلالگرانه سریزاوا در کیوتو منجر به این شد که کاتاموری ماتسودایرا، به شینسنگومی دستور ترور سریزاوا و گروهش را بدهد. در ۳۰ اکتبر (یا ۲۸ اکتبر) ۱۸۶۳، چند نفر از اعضای منتخب شینسنگومی به رهبری هیجیکاتا وارد اقامتگاه یاگی شدند و سریزاوا، معشوقهاش و هیرایاما گورو را ترور کردند.[۱]: ۵۸
عملیات
[ویرایش]کودتای بونکیو
[ویرایش]در ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۳، به دستور امپراتور کومی، خاندانهای ساتسوما و آیزو، طرفداران تندروی قلمرو چوشو که در حال انجام توطئه برای سرنگونی شوگونسالاری بودند را در طی کودتای بونکیو از کیوتو راندند و قدرت واقعی در کیوتو را به دست گرفتند.[۱۴]: ۸۰ در آن زمان امپراتور سرنگونی شوگونسالاری را تأیید نکرد و ماتسودایرا کاتاموری، شوگوشوکوی کیوتو، پیامی مخفی از امپراتور دریافت کرد که پس از آن او با ساتسوما، که با چوشو اختلاف داشت، متحد شد و طرفداران قلمرو چوشو را از ورود به کاخ امپراتوری منع کرد. چوشو پس از آن از وظایف خود به عنوان نگهبان کاخ امپراتوری برکنار شد. نُه دروازه اطراف کاخ امپراتوری توسط هر قلمرو فئودالی محافظت میشد و در این روز، قلمرو آیزو درخواست کرد که میبو روشیگومی در این دروازهها مستقر شوند و از ورود طرفداران چوشو جلوگیری کنند. این اولین درگیری رسمی برای این گروه بود که هنوز «میبو روشیگومی» نامیده میشدند و رویداد مهمی بود که پس از موفقیت، در همان روز نام خود «شینسنگومی» را به عنوان پاداش دریافت کردند.[۱۵]
حادثه ایکهدایا
[ویرایش]یکسال بعد در ۵ ژوئن ۱۸۶۴، شینسنگومی، «کیمون ماسویا،» تاجری را که به طرز مشکوکی رفتار میکرد، دستگیر کرد. وقتی توشیزو هیجیکاتا، معاون فرمانده، او را در انبار اردوگاه شینسنگومی شکنجه کرد، او اعتراف کرد که نام واقعیاش شونتارو فوروتاکا است که و بنا به گفته شینسنگومی اعترافاتی کرد که منجر به حادثه ایکهدایا شد.[۱۶]
در ۸ ژوئیه ۱۸۶۴، در حادثه ایکهدایا در کیوتو، شینسنگومی گروهی را متشکل از بیست انقلابی قلمرو چوشو را سرکوب کرد و بنا بر ادعای این گروه مانع از آتش زدن کیوتو شد. در حادثه ایکِهدایا که در ۵ ژوئن ۱۸۶۴ رخ داد، شینسنگومی بسیاری از عناصر ضد شوگونسالاری، متشکل از بیست انقلابی قلمرو چوشو را دستگیر کرد یا کشت. نقش شینسنگومی بسیار مهم بود، زیرا میهنپرستان ضد شوگونسالاری نقشه کشیده بودند تا کاخ امپراتوری را به آتش بکشند، شاهزاده ناکاگاوا را که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگونسالاری حمایت میکرد، را بکشند و از این آشفتگی برای ربودن امپراتور به قلمرو چوشو سوءاستفاده کنند.[۱۷] در نتیجه این حمله، نام شینسنگومی بهطور گسترده شناخته شد و منجر به ثبت نام بیشتر سربازان در این دسته شد. در حالی که جناح سوننو جوئی بسیاری از میهن پرستان برجستهٔ خود، عمدتاً از چوشو و قلمرو توسا، از جمله یوشیدا توشیمارو را، از دست داد. از آن به بعد، شینسنگومی به بزرگترین تهدید برای جناح سوننو-جوی تبدیل شد.[۱۸]
شورش دروازه ممنوعه
[ویرایش]
ماه بعد در ۲۰ اوت ۱۸۶۴، چوشو که مسبب اصلی کشته شدن طرفداران خود در حادثه ایکهدایا را ماتسودایرا کاتاموری — حامی شینسنگومی — میدانست، پس از تلاشی ناموفق برای جلب نظر دربار امپراتوری، به سوی دشمنان خود در نزدیکی کاخ امپراتوری کیوتو آتش گشود. آنها مسلح به شمشیر، نیزه و تفنگ بودند و به اهالی قلمرو آیزو و قلمرو کووانا در یکی از نه دروازه کاخ امپراتوری، حمله کردند. مردان چوشو به شدت جنگیدند و برای مدتی به نظر میرسند که در این نبرد پیروز خواهند شد اما پس از مدتی قلمرو ساتسوما با توپ به حمله به آنها پیوست و به سوی جناح چوشو آتش گشود. در این نبرد شینسنگومیها نیز برای دفاع از کیوتو به کمک آمدند. پیش از پایان روز، هر چهار لشکر چوشو در نبرد شکست خوردند و شورشیان که بار دیگر مجبور به عقبنشینی شدند و به چوشو بازگشتند. چوشو پس از این حمله به دلیل تیراندازی به کاخ، به عنوان دشمن دربار ژاپن اعلام شد.[۱]: ۹۰
این اولین جنگ شهری بین قلمروهای ژاپن پس از دو قرن و نیم و محاصره اوساکا بود. باعث آتشسوزی بزرگ دوندون یاکه شد، که در آن ۲۸٬۰۰۰ خانه، که تخمین زده میشود نیمی از کل خانههای کیوتو باشد، در آتش سوختند.[۱۹] شینسنگومی همچنین در پاکسازی نیروهای شوگونسالاری شرکت کرد و یاسواومی ماکی، سامورایی قدرتمند ضد خارجی و روحانی قلمرو کورومه و گروهش را که در کوه تننو در نزدیکی کیوتو سنگر گرفته بودند، محاصره کرد و او و ۱۶ نفری که همراهش بودند را مجبور به خودکشی کرد.[۲۰]
اردوکشی به چوشو
[ویرایش]با توجه به اینکه گلوله به سمت کاخ امپراتوری شلیک شده بودند قلمرو چوشو به عنوان دشمن دربار ژاپن تعیین شد که منجر به اولین اردوکشی چوشو شد. علاوه بر این، قلمرو چوشو در حمله ناوگانی متشکل از چهار کشور بریتانیای کبیر، فرانسه، هلند و ایالات متحده، که در تلافی جنبش ضد خارجی سال قبل صورت گرفت، متحمل خسارات سنگینی شد و در مقطعی، نیروهای وفادار به شوگونسالاری کنترل را به دست گرفتند و موجودیت قلمرو چوشو را در معرض خطر قرار دادند. در نتیجه این وقایع، قلمرو چوشو متوجه شد که اخراج اجباری بیگانگان غیرممکن است و ایده اخراج بیگانگان کمکم کنار گذاشته شد.[۲۱]
بین پایان اولین لشکرکشی چوشو و آغاز دومین اردوکشی چوشو، مذاکراتی در هیروشیما بین شوگونسالاری که میخواست مجازات بیشتری اعمال کند و قلمرو چوشو که میخواست برای آمادهسازی نیروهای نظامی خود زمان بخرد، در جریان بود. فرمانده شینسنگومی، ایسامی کوندو به همراه اعضای شینسنگومی از هیروشیما بازدید کرد. او مقام سرپرستی موقت شینسنگومی را در این هنگام به توشیزو هیجیکاتا سپرده بود. به آنها اجاز ورود به قلمرو چوشو داد نشد و از هیروشیما به ادو بازگشتند و اطلاعاتی را که در مورد چوشو در هیروشیما جمعآوری کرده بود، به یکی از مقامهای آیزو گزارش دادند. در این گزارش، آمده بود «نماینده قلمرو چوشو رفتاری محتاطانه و مطیع دارد، اما در خفا برای نبرد آماده میشود. از سوی دیگر، ارتش اعزامی شوگونسالاری روحیه خوبی ندارد و در صورت جنگیدن احتمالاً شکست خواهد خورد» و «نباید قلمرو چوشو را شدیدتر از این سرکوب کرد.» سال بعد بار دیگر فرمانده شینسنگومی به منظور جمعآوری اطلاعات از چوشو به هیروشیما بازگشت.[۲۲]
پس از لشکرکشی اول، افرادی از چوشو مانند کیدو تاکایوشی به بریتانیا نزدیک شدند و در تلاش برای فاصله گرفتن از سبک مبارزه سنتی ژاپنی مبتنی بر شمشیر، شروع به گسترش و نوسازی تجهیزات نظامی کردند. پس از آن، شوگونسالاری دوباره به چوشو حمله کرد اما بار دوم نیروهای شوگونسالاری شکست خوردند. این شکست نشان داد که قدرت نظامی شوگونسالاری در واقع تهدید مهمی نیست و شوگونسالاری توانایی دخالت در قلمروهای ساتسوما و چوشو را ندارد، که در نهایت منجر به جنبشی تمامعیار برای سرنگونی شوگونسالاری و سقوط شوگونسالاری ادو شد.[۲۱]
ریوما ساکاموتو (ترور ۱۰ دسامبر ۱۸۶۷–۱۸۳۶)، از طریق میانجیگری، رهبران نظامی ساتسوما تاکاموری سایگو و اوکوبو توشیمیچی و از طرف دیگر کیدو تاکایوشی از قلمرو چوشو را گرد هم آورد و توانست با تلاش خود در ۷ مارس سال ۱۸۶۶ توافقنامه اتحاد ساتچو (اتحاد ساتسوما و چوشو) را در کیوتو به امضا برساند. اگرچه این دو قلمرو بهطور سنتی دشمنانِ سرسختِ یکدیگر بودند، رهبران آنها موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر فرارسیده و پذیرفتند که در صورت حمله از طرف دیگران به یکدیگر کمک کنند.[۱۴]: ۱۰۲
در ۲۵ دسامبر ۱۸۶۶، امپراتور کومی در سن ۳۶ سالگی درگذشت. گفته میشود که علت آن از همهگیری آبله بوده است یا اینکه امپراتور کومی به دلیل حمایت از اتحاد دربار امپراتوری و شوگونسالاری توسط نیروهای ضد شوگونسالاری ترور شده است. در هر صورت، مرگ ناگهانی امپراتور کومی، که طرفدار اخراج بیگانگان بود اما هیچ قصدی برای سرنگونی شوگونسالاری نشان نداد و در عوض وجود آن را به رسمیت شناخت، شوگونسالاری ادو را به سمت زوال سوق داد.[۲۳]
پس از پایان دوره شوگونسالاری
[ویرایش]پس از مرگ شوگون چهاردهم در سال ۱۸۶۶ در سن ۲۰ سالگی، توکوگاوا یوشینوبو به عنوان پانزدهمین شوگون انتخاب شد. او با کمک فرانسه تلاش کرد تا شوگونسالاری را بازسازی کند. در همین حال، خاندانهای ساتسوما و چوشو با تشکیل اتحاد، با جدیت تبرای سرنگونی شوگونسالاری تلاش میکردند. در ۱۳ فوریه سال ۱۸۶۷، امپراتور جدید امپراتور میجی به عنوان صد و بیست و دومین امپراتور، در سن ۱۴ سالگی به تخت سلطنت نشست. ساموراییهای قلمرو توسا از جمله ریوما ساکاموتو، که میخواستند با متحد کردن ارتش شوگونسالاری و دربار امپراتوری، موضع بیطرفی خود را حفظ کنند، از یودو یامائوچی، ارباب قلمرو توسا، به عنوان واسطه استفاده کردند تا شوگونسالاری را ترغیب کنند تا قدرت سیاسی شوگون را به امپراتور بازگرداند. توکوگاوا یوشینوبو، که از سرنگونی نظامی شوگونسالاری توسط اتحاد ساتسوما-چوشو و تهاجم خارجی بیم داشت، اقدام قاطعی انجام داد و این پیشنهاد را در ماه در نوامبر سال ۱۸۶۷ پذیرفت.[۲۴] این پایان حکومت ساموراییها بود که از زمان شوگونسالاری کاماکورا حدود ۸۰۰ سال ادامه داشت و قدرت سیاسی واقعی به امپراتور بازگردانده شد.[۲۵]
انگیزه پنهانی او در پشت تصمیم خبرای بازگرداندن قدرت به امپراتور این بود که به این طریق میتوانست باقی ماندن در صحنه قدرت سیاسی و مالکیت زمینهای توکوگاوا را حفظ کند و در عین حال از درگیری مسلحانه با خاندانهای ساتسوما و چوشو اجتناب ورزد اما جناح ضد شوگونسالاری در دسامبر سال ۱۸۶۷ کودتایی تحت عنوان احیای حکومت امپراتوری ترتیب داد و خواستار لغو کامل شوگونسالاری ادو و بازگرداندن تمام عناوین و زمینهای خاندان توکوگاوا شد. خانواده توکوگاوا نمیتوانست در پاسخ سکوت کند. دو طرف در مسیر جنگ بوشین پیش رفتند.[۲۶]
روند زمانه بر شینسنگومی نیز تأثیر گذاشت. در آوریل همان سال، کاشیتارو ایتو که آرمانهای قوی طرفدار امپراتوری داشت، شینسنگومی را ترک کرد تا گروه گوریو اجی (نگهبانان مقبره) را برای محافظت از مقبره امپراتور کومی (قبر امپراتور فقید کومی) تشکیل دهد. او بعداً توسط کوندو، هیجیکاتا و دیگران ترور شد. کوندو، هیجیکاتا و دیگران نیز با ایتو در مورد اخراج خارجیها موافق بودند، اما آنها گروهی بودند که صرفاً برای محافظت از شوگونسالاری توکوگاوا میجنگیدند و با ایتو و دیگران که طرفدار امپراتوری بودند، متفاوت بودند.[۲۵]
جنگ بوشین
[ویرایش]
هنگامی که آخرین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از کیوتو عقبنشینی کرد. شینسنگومی در این زمان نیز به شوگون سالاری وفادار ماندند و از کیوتو خارج شدند.[۲] در پایان سال در فوشیمی، کوندو توسط یکی از بقایای گروه گوریو اجی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد.[۲۵]
شینسنگومی پس از عزیمت از کیوتو، در ژانویه ۱۸۶۸ در نخستین نبرد از جنگ بوشین به نام نبرد توبا-فوشیمی جنگید، وفاداران به امپراتور سلاحهای مدرنتری داشتند و در مقابل نیروهای شوگون که در ۲۷ و ۲۸ ژانویه با یکدیگر ارتش امپراتوری به راحتی پیروز شد، زیرا گفته میشود که وفاداران به شوگون نمیخواستند به طرف مقابل که پرچم امپراتوری را حمل میکرد، شلیک کنند.[۲] پس از این شکست در این نبرد بسیاری از اعضای شینسنگومی گروه را ترک کردند.[۲۵]
پس از شکست در نبرد توبا-فوشیمی، شینسنگومیها به دنبال شوگون پانزدهم توکوگاوا یوشینوبو و کاتاموری ماتسودایرا که پیش از این با قایق به ادو سفر کرده بودند، به ادو بازگشتند. توکوگاوا یوشینوبو پس از بازگشت به ادو در بازداشت خانگی قرار گرفت. نظریههای مختلفی در مورد دلیل بازگشت او به ادو و کنار کشیدن او از جنگ بوشین وجود دارد، از جمله اینکه او به امپراتور وفادار بود و مایل به تبدیل شدن به دشمن دربار امپراتوری نبود.[۲۷] با این حال کسانی در سمت شوگونسالاری سابق نیز بودند که خواستار ادامه مبارزه بودند.[۲۸]
در ۱ مارس ۱۸۶۸، شینسنگومی خود را به کویو چینبوتای تغییر نام داد و در مکانهای مختلف جنگید. ایسامی کوندو توسط ارتش امپراتوری دستگیر و متعاقباً در آوریل ۱۸۶۸ اعدام شد.[۴]: ۱۱۰
کاتاموری ماتسودایرا، ارباب قلمرو آیزو و حامی شینسنگومی پس از نخستین شکست تمایل به تسلیم را نشان داد با این وجود در سال ۱۸۶۸ (اولین سال از دوره میجی)، دولت جدید جنگ آیزو را در استان فوکوشیمای امروزی آغاز کرد تا کاتاموری ماتسودایرا که «نفر دوم» ارتش سابق شوگونسالاری محسوب میشد، شکست دهد. اگرچه شینسنگومی به رهبری هیجیکاتا توشیزو شجاعانه جنگید، ماتسودایرا در این نبرد شکست خورد. دولت جدید تصمیم گرفت که املاک شوگونسالاری سابق را در ولایت سوروگا و ولایت توتومی کاهش دهد. پس از آن حمایت از تقریباً ۸۰٬۰۰۰ ملازم شوگونسالاری دشوار شد، بنابراین انوموتو تاکهآکی، از ملازمان سابق شوگونسالاری و معاون دریاسالار نیروی دریایی، نقشهای برای جابجایی ملازمان سابق شوگونسالاری به منطقه توهوکو در شمال ژاپن کشید.[۲۸]
انوموتو امیدوار بود که کشوری مستقل تحت حکومت خاندان توکوگاوا در هوکایدو ایجاد کند ، اما دولت میجی از پذیرش تجزیه ژاپن خودداری کرد. در ۲۷ ژانویه ۱۸۶۹، وفاداران به توکوگاوا تأسیس جمهوری ازو را اعلام کردند و انوموتو را به عنوان رئیسجمهور آن انتخاب کردند. هیجیکاتا نیز با انوموتو تاکهآکی متحد شد و با او به هوکایدو گریخت.[۲۹]
در سال ۱۸۶۹ (سال دوم میجی)، نبرد نهایی بین نیروهای دولتی جدید و نیروهای شوگونسالاری سابق، یعنی نبرد هاکوداته، آغاز شد. نیروهای سابق شوگونسالاری به رهبری هیجیکاتا توشیزو در گوریوکاکو سنگر گرفتند، اما نیروهای دولتی جدید به هاکوداته حمله کردند و نیروهای سابق شوگونسالاری سرانجام سقوط کردند. هیجیکاتا در ۱۱ مه ۱۸۶۹ هنگام دفاع از جمهوری ازو در برابر نیروهای طرفدار امپراتوری در سن ۳۵ سالگی کشته شد. پس از کشته شدن توشیزو هیجیکاتا در نبرد، تاکهآکی انوموتو تسلیم شد. با پایان نبرد هاکوداته، جنگ بوشین، نیز به پایان رسید.[۲۸]
بهطور کلی، مرگ توشیزو هیجیکاتا پایان شینسنگومی را رقم زد. با این حال، تعداد اندکی از اعضا، مانند ناگاکورا شینپاچی که به دلیل اختلافات ایدئولوژیک، گروه را ترک کرد و سازمان جدیدی تشکیل داد و سایتو هاجیمه که او نیز گروه را ترک کرده بود، پس از نابودی شینسنگومی جان سالم به در بردند.[۲۵]
قوانین شینسنگومی
[ویرایش]شایان ذکر است که شینسنگومی اولین گروه سامورایی بود که مردانی را که به طبقه سامورایی تعلق نداشتند، پذیرفت. این امر پیوستن بازرگانان و کشاورزان (مانند معاون فرمانده هیجیکاتا) را ممکن ساخت. این امر غیرمعمول است، زیرا ژاپن دارای یک سیستم طبقاتی بود که در آن فقط طبقه سامورایی مجاز به حمل سلاح بود. بسیاری به منظور سامورایی شدن یا ایجاد تأثیر سیاسی به شینسنگومی پیوستند. روند گزینش افراد به این صورت بود قبل از اینکه یک نامزد به عنوان «سپاه منظم» پذیرفته شود، باید شایستگی خود را ثابت کند و درجه ای از شجاعت، روحیه رزمی، تکنیک مبارزه و مناسب برای کشتن را نشان دهد. آزمایش شجاعت داوطلب توسط به کار بردن شمشیرهای واقعی، میشد. یکی از روشهای آزمون ورودی این بود که از داوطلب خواسته میشد به عنوان کایشاکونین — مسئول قطع کردن سر در سپوکو — کمک کند. اگر کسی توان انجام چنین کاری را نداشت معمولاً در آزمون رد میشد اما ممکن بود آزمونی دیگری را انجام دهد و او خواسته شود که شایستگی خود را از طریق یک نبرد واقعی در خیابانها ثابت کند. اگر مهارت، شجاعت و مناسب برای کشتن را در نبرد واقعی نشان میداد، به یک عضو منظم تبدیل میشد.[۱]: ۶۶
یونیفرم
[ویرایش]
اعضای شینسنگومی به دلیل یونیفرمهایشان که با یونیفرمهای مرسوم بسیار متفاوت بود، در نبرد به راحتی قابل تشخیص بودند. فرمانده کامو سریزاوا دستور داد که یونیفرم استاندارد شامل کیمونو باشد که روی آن هائوری (ژاکت) و هاکاما (شلوار) پوشیده میشد. علاوه بر این، یک روبان سفید (تاسوکی) به صورت ضربدری روی سینه بسته شده و در پشت گره زده میشد. رنگ آبی مایل به سبز و حاشیههای دندانه دار سفید روی لبه هائوری به ویژه چشمگیر بودند. در سنت ژاپن سپوکو نجیبترین روش مرگ یک سامورایی است و رنگ آبی مایل به سبز، رنگ لباسی بود که ساموراییها بهطور سنتی هنگام ارتکاب سپوکو میپوشیدند. گفته میشود که شینسنگومی این رنگ را برگزید تا به سربازانش یادآوری کند که برای رسیدن به شرافت تا پای جان بجنگند.[۳۰]
دلیل انتخاب چنین یونیفرمی شباهت آن به یونیفرم ۴۷ رونین بود و شینسنگومیها به ساموراییهای آکو روشی، که مظهر ملازمان وفادار بودند، احترام میگذاشتند و از آنجایی که آنها از همان نوع رونینها بودند، از طرح هائوری که آکو روشیها هنگام حمله میپوشیدند، استفاده میکردند و گفته میشود که آنها رنگ و طرح آبی روشن را انتخاب کردند که رنگ لباس مرگ سامورایی است تا نشان دهنده آمادگی آنها برای مرگ در هر زمانی باشد.[۳۱]
قانون
[ویرایش]بهطور کلی اعتقاد بر این است که قانون شینسنگومی توسط کامو سریزاوا یا ایسامی کوندو نوشته شده است، اما به احتمال زیاد توشیزو هیجیکاتا مسئول آن بوده است، زیرا آنها بیشتر از سایر رهبران به ماهیت سختگیرانه او شباهت داشتند. این قانون شامل پنج ماده است که موارد زیر را ممنوع میکند:[۱۲]
- انحراف از اصول سامورایی (بوشیدو)
- ترک شینسنگومی
- کسب درآمد از جای دیگر
- دخالت در اختلافات دیگران
- شرکت خصوصی در هر نوع دعوا
مجازات نقض قوانین سپوکو بود. علاوه بر این، شینسنگومی این قوانین را داشت:[۱۲]
- اگر رهبر یک واحد به شدت زخمی شود، همه اعضای واحد باید تا آخرین نفس بجنگند و بمیرند.
- حتی در نبردی با تلفات بالا، اجساد کشتهشدگان، به جز اجساد رهبر، قابل بازیابی نیستند.
- اگر یکی از اعضای شینسنگومی در نبرد با یک غریبه نتواند دشمن را بکشد و در نتیجه به دشمن اجازه فرار دهد، باید سپوکو انجام دهد، حتی اگر به شدت مجروح شده باشد. فرقی نمیکند که سرباز در حال انجام وظیفه بوده باشد یا خیر.
در فرهنگ عامه
[ویرایش]شینسنگومی بهطور متناوب به عنوان شکارچیان رونین، گروه گرگها، گروه قاتلان، اراذل و اوباش، دستهٔ آدمکشها و در نهایت مخوفترین نیروی امنیتی در تاریخ ژاپن شناخته میشدند.[۱]: ۲۵ آنها در زمان خود پایینتر از گروه گشتزنی کیوتو — نیروی انتظامی منظم ویژه کیوتو — قرار داشت. از دیدگاه میهنپرستان دوران احیای میجی آنها صرفاً یک سازمان سطح پایین ارتش شورشی بودند و از نظر تاریخی، جایگاه مهمی ندارند.[۳۲]: ۲ در طول دورههای میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) و تایشو (۱۹۱۲–۱۹۲۶)، شینسنگومیها عموماً نامحبوب بودند. در آن زمان، ژاپنیها احیای میجی را یک دستاورد بزرگ میدانستند و سیستم فعلی را که حول محور قلمرو ساتسوما و چوشو متمرکز بود، عادلانه میدانستند؛ بنابراین، شینسنگومیها به عنوان گروهی نادان که در برابر احیای میجی مقاومت میکردند، تلقی میشدند.[۳۳] با این وجود، شینسنگومیها خود را شیشی — شخصی با هدف والا که جان خود را برای ملت یا جامعه به خطر میاندازد — مینامیدند.[۱]: ۸ آنها به دلیل پایبندی دقیق به روشها و قانونهای تعیینشده توسط مکتبشان دارای زیباییسَبک هستند و تا به امروز نیز جذابیت وفاداری و ایثار خود در راه آن آنها باقی مانده است.[۳۲]: ۲
تصویر اولیه شینسنگومی به عنوان دشمن میهنپرستان دوران احیای میجی، به گفته منتقد ادبی ناواتا کازوئو، از سال ۱۹۲۴ میلادی، اولین بار توسط در رمان شینسنگومی نوشتهٔ شیرای کیوجی شروع به تغییر کرد.[۳۲] پس از آن در بحبوحه شصتمین سالگرد جنگ بوشین، سهگانه شینسنگومی (۱۹۳۱-۱۹۲۹-۱۹۲۸) اثر کان شیموزاوا بر اساس مصاحبههای کامل با بازماندگان آنها مواد تاریخی آن فراهم شد و با مهارت با داستان آمیخته شد تا فعالیتهای شینسنگومی را بهطور زنده بازآفرینی کند. شیموزاوا با هنر داستانسرایی خود که واقعیت و خیال را در هم میآمیزد و به دنبال جلب همدردی خواننده است، اساس تصویر شینسنگومی را در آن زمان ایجاد کرد. این کتاب گزارشی اجمالی از وجود تاریخی شینسنگومی است. این سهگانه قلب مردم عادی را که پس از زلزله بزرگ کانتو تشنهٔ سرگرمی بودند، تسخیر کرد. یکی از ویژگیهای آن این است که مصاحبههای کاملی با افراد درگیر در این حادثه در این اثر منعکس شده است. شیموزاوا از تاریخ رسمی که توسط جبههٔ مقابل با شینسنگومی نوشته شده، کینه دارد. میتوان گفت که این کتاب ادبیات مرثیه است. احیای انسانیت جناح طرفدار شوگونسالاری، هویت فرزندان آنها را نیز احیا میکند. این نشاندهندهٔ باور شیموزاوا به این است که ظلم و بیرحمی تاریخ در کسانی که شکست میخورند، آشکارتر خود را نشان میدهد.[۳۲]
در سالهای اخیر از طریق رمانهای نویسندگانی مانند کان شیموزاوا و ریوتارو شیبا و همچنین درامهای تلویزیونی، فیلمها، انیمهها و مانگاهای ساخته شده بر اساس آنها، محبوبیت پید کردند.[۳۴] تاتسویا یامامورا نویسنده کتابهای تاریخی بیان میکند که «امروزه بسیاری از مردم با شیوه زندگی آنها که با ایثار جان خود از شوگونسالاری رو به زوال حمایت میکردند و بوشیدو (اصول سامورایی) را حفظ میکردند، همدردی و آن را تحسین میکنند.»[۶]: ۲۳۸
در رسانه
[ویرایش]تصور غالب در مورد شینسنگومیها با رمان کان شیموزاوا آغاز و پایان شینسنگومی (۱۹۲۸) شروع به تغییر کرد. علاوه بر این، پس از جنگ جهانی دوم، ارزیابی مجددی از تاریخ در بین ژاپنیها صورت گرفت. مجموعه داستانهای کوتاه در رمان تاریخ خونین شینسنگومی و رمان تاریخی ای شمشیر، بسوزان هر دو اثر شیبا ریوتارو (۱۹۲۳–۱۹۹۶) کمک قابل توجهی به محبوبیت شینسنگومی کردند و همدلی با شیوه زندگی شینسنگومیها گسترش پیدا کرد. امروزه، شینسنگومی از طریق رسانههای مختلف مانند رمانهای تاریخی، مانگا (کمیکهای ژاپنی)، بازیهای رایانهای، فیلمها یا سریالهای تلویزیونی، داستانهای مربوط به تصویر کشیده شده و مورد علاقهٔ مردم است.[۳۵]
در سال ۲۰۰۳، فیلمی با عنوان وقتی آخرین شمشیر کشیده میشود تولید شد. این فیلم پایان این گروه را به تصویر میکشد و چهرههای تاریخی مانند هاجیمه سایتو نقشهای مهمی را ایفا میکنند.[۳۶]
ایستگاه تلویزیونی ژاپنی اناچکی در سال ۲۰۰۴ شروع به پخش سریالی با عنوان شینسنگومی کرد. این سریال به بررسی تاریخ شینسنگومی میپردازد، اما به صورت داستانی نیز آن را گسترش میدهد.[۳۷]
در سال ۲۰۲۴، شرکت توئی یک درام تلویزیونی بر اساس مانگای شینسنگومی محصول ۱۹۶۳ نوشتهٔ اوسامو تزوکا، با عنوان: با تو شکوفا میشوم: وقایعنامه جوانان شینسنگومی با بازی اوکو تومویا و مائدا کنتارو در نقشهای اصلی تولید کرد. داستان حول محور دو سرباز خیالی شینسنگومی، «فوکاکوسا کیوجورو» و «کاماگیری دایساکو»، میچرخد. «فوکاکوسا کیوجورو» پس از کشته شدن پدرش به دست افراد قلمرو چوشو، به شینسنگومی میپیوندد تا شمشیرزنی خود را بهبود بخشد و انتقام مرگ او را بگیرد. در آزمون ورودی، او با «کاماگیری دایساکو»، یک تازهوارد با مهارتهای عالی شمشیرزنی، آشنا میشود. اگرچه این دو دوستی پرشوری برقرار میکنند، اما در چنگال روزگار گرفتارند و مقدر شده که یکدیگر را بکشند. این درام همچنین نسخههای داستانی شخصیتهای تاریخی مانند ایسامی کوندو، توشیزو هیجیکاتا، سوجی اوکیتا، سانئوسوکه هارادا، هاجیمه سایتو، کامو سریزاوا و ریوما ساکاموتو را به نمایش میگذارد.[۳۸]
جدول زمانی
[ویرایش]وقایع در ارتباط با شینسنگومی در زیر به ترتیب زمان فهرست شدهاند.[۳۹]
- روشیگومی از ادو حرکت میکند.
- روشیگومی به کیوتو میرسد.
- روشیگومی به دو دسته تفکیک شده گروهی از آن به اطاعت از قلمرو آیزو درآمد و خود را میبو روشیگومی نامید.
- ایسامی کوندو یوشیئو تونوئوچی را با ضربههای چاقو به قتل رساند. این اولین ترور درون گروهی و پاکسازی شینسنگومی بهشمار میآید.
- آیجیرو ساساکی ترور شد.
- سائهکی ماتاسابورو ترور شد.
- حادثه سومیا، در ماه ژوئن، کامو سریزاوا و گروهش در رستوران دوباره مست کردند. او در خشم ناشی از مستی، رستوران را ویران کرد.
- در ۲۵ سپتامبر، گروه سریزاوا مغازه پارچهفروشی یاماتویا را با توپی که آیزو-ماتسودایرا به او داده بود، به دلیل اینکه یاماتویا از دادن پول به او خودداری کرده بود، ویران کردند.
- در ۳۰ سپتامبر تغییر سیاسی روز هیجدهم ماه هشت. شینسنگومی برای محافظت از کاخ امپراتوری مستقر میشود.
- کامو سریزاوا و گورو هیرایاما در یک درگیری داخلی پاکسازی میشوند و جوسوکه هیراما فرار میکند (تئوریهای دیگری نیز وجود دارد).
- نام واحد به «شینسنگومی» تغییر میکند.
- کنجی نوگوچی سپوکو انجام میدهد.
- اوچییاما هیکوجیرو معاون دادرسی شهر اوساکا با ضربههای چاقو توسط شینسنگومی کشته شد.
- حادثه ایکهدایا
- حادثه آکهبونوتی بقایای افراد درگیر در حادثه ایکهدایا دستگیر شدند.
- حادثه کینمون شینسنگومیها برای سرکوب ساموراییهای شورشی قلمرو چوشو اعزام شدند.
- ناگاکورا شینپاچی، سایتو هاجیمه که از رفتار ایسامی کوندو ناراضی شده بودند، پنج قانون سوء رفتار را به ارباب آیزو، ماتسودایرا کاتاموری ارائه دادند.
- ایتو کاشیتارو و چند نفر دیگر به شینسنگومی پیوستند.
- حادثه زنزای یا. توطئه ای برای تصرف قلعه اوساکا توسط بقایای حزب توسا کینو خنثی شد.
- کیسوکه یامانامی سپوکو انجام میدهد.
- شینسنگومی مقر خود را به معبد نیشی هونگان-جی منتقل میکند.
- چوجی ماتسوبارا درگذشت.
- حادثه تابلوی اعلانات سانجو. یک سامورایی قلمرو توسا که تابلوی اعلانات را از پل سانجو پایین کشیده بود، توسط شینسنگومی کشته و چند نفر دیگر دستگیر شدند.
- ۱۳ مرد از جمله کاشیتارو ایتو، هیسوکه تودو و هاجیمه سایتو گروه را ترک کردند تا گوریو اجی را تشکیل دهند.
- تصمیم گرفته شد که شینسنگومی به مقام شوگونسالاری ارتقا یابد.
- تاکدا کانریوسای با چاقو توسط شینسنگومی ترور شد.
- حادثه آبورانوکوجی. درگیری شینسنگومی با گوریو-اجی. ایتو کاشیتارو، هیسوکه تودو و دو نفر دیگر با ضربههای چاقو کشته شدند.
- حادثه تنمایا. نبرد با سربازان کایئنتای و ریکوئنتای.
- ایسامی کوندو توسط بقایای گوریو-اجی در کیوتو مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد.
- نبرد توبا-فوشیمی. یک عضو شینسنگومی در نبرد کشته شد.
- نبرد یودو سنریوماتسو. هفت عضو، از جمله فرمانده واحد ششم گنزابورو اینواوئه، در نبرد کشته شدند.
- نبرد هاشیموتو. چهار عضو در نبرد کشته شدند.
- سوسومو یامازاکی که در نبرد توبا-فوشیمی زخمی شده بودو احتمالاً در راه ادو در ناو جنگی ژاپنی فوجی یاما میمیرد (نظریههای دیگری نیز وجود دارد).
- نبرد کوشو-کاتسونوما. دو نفر از اعضای سپاه شینسنگومی در عملیات کشته میشوند.
- شینپاچی ناگاکورا و سانئوسوکه هارادا و دیگران سپاه شینسنگومی را ترک کردند تا سیکیوتای را تشکیل دهند.
- ایسامی کوندو توسط ارتش امپراتوری دولتی جدید، محاصره و تسلیم میشود.
- شوگونسالاری سابق به شینسنگومی دستور داد تا ولایت کای را آرام کند و این سازمان به کویو چینبوتای تغییر نام داد.
- توشیزو هیجیکاتا به ارتش شوگونسالاری سابق میپیوندد.
- نبرد قلعه اوتسونومیا.
- ایسامی کوندو با گردن زدن در محوطه اعدام ایتاباشی اعدام میشود.
- سانئوسوکه هارادا میمیرد (نظریههای دیگری نیز وجود دارد).
- نبرد گذرگاه بوناری
- ۱۳ نفر، از جمله فرمانده واحد سوم هاجیمه سایتو، در آیزو باقی ماندند.
- نیروهای سابق شوگونسالاری وارد شهر هاکوداته و گوریوکاکو شدند.
سال دوم میجی (۱۸۶۹)
[ویرایش]- تتسونوسوکه ایچیمورا از هاکوداته فرار میکند.
- توشیزو هیجیکاتا در نبردی در هاکوداته کشته شد.
- تونومو سوما رئیس شینسنگومی میشود و شینسنگومی در بنتن دایبا تسلیم میشود.
- تسلیم نیروهای سابق شوگونسالاری، پایان جنگ بوشین
پانویس
[ویرایش]- ↑ ۱٫۰۰ ۱٫۰۱ ۱٫۰۲ ۱٫۰۳ ۱٫۰۴ ۱٫۰۵ ۱٫۰۶ ۱٫۰۷ ۱٫۰۸ ۱٫۰۹ Hillsborough, Romulus (2016-10-23). "Shinsengumi: Romulus Hillsborough: Free Download, Borrow, and Streaming: Internet Archive". Internet Archive (به انگلیسی). Retrieved 2025-06-06.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ Acar, Adam. "Shinsengumi Sites in Kyoto". Tea Ceremony Japan Experiences MAIKOYA (به انگلیسی). Retrieved 2025-06-08.
- ↑ "第14代将軍/徳川家茂". 刀剣ワールド (به ژاپنی). 2020-04-19. Archived from the original on 3 June 2025. Retrieved 2025-06-03.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ 永濱, 眞理子 (2014). オールカラーでわかりやすい! 幕末・明治維新 (به ژاپنی). 西東社.
- ↑ "New Light Shed on 1860 Assassination of Top Shogun Aide Ii Naosuke". The Japan News (به انگلیسی). 2023-03-09. Retrieved 2025-06-07.
- ↑ ۶٫۰ ۶٫۱ 山村, 竜也 (2017). 世界一よくわかる新選組 (به ژاپنی). 祥伝社.
- ↑ 山村, 竜也 (2023-07-29). "【京都市中京区】新選組誕生のきっかけとなった清河八郎の演説の場 期間限定の特別公開（くま）". Yahoo!ニュース (به ژاپنی). Archived from the original on 7 June 2025. Retrieved 2025-06-07.
- ↑ ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ ۸٫۳ "【幕末こぼれ話】２月２７日が「新選組の日」というのが大間違いである理由（山村竜也）". Yahoo!ニュース (به ژاپنی). 2023-02-28. Retrieved 2025-06-07.
- ↑ "清河八郎(きよかわ・はちろう)とは？ 意味や使い方". コトバンク (به ژاپنی). Retrieved 2025-06-07.
- ↑ ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ "新徴組". 【公式サイト】隼人旅館 -創業三百年 湯田川温泉- (به ژاپنی). Retrieved 2025-06-07.
- ↑ "新選組と前川邸 – 新選組屯所・旧前川邸 公式サイト". 新選組屯所・旧前川邸 公式サイト – 旧前川邸とは文久3（1863）年から2年間、新選組の屯所となった建物。現在公開はしていませんが、新選組隊士たちとの縁のある史跡を紹介しています。 (به ژاپنی). Retrieved 2025-06-07.
- ↑ ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ ۱۲٫۲ "Shinsengumi no Yume". Tumblr (به انگلیسی). 2020-01-22. Retrieved 2025-06-08.
- ↑ 時空旅人公式通販サイト, 歴史プラス -. "新撰組・初代局長「芹沢鴨」の生涯について". 歴史プラス - 時空旅人公式通販サイト (به ژاپنی). Retrieved 2025-06-07.
- ↑ ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ 「幕末・維新」歴史研究会, ed. (2017). 西郷隆盛の生涯 (به ژاپنی). 宝島社.
- ↑ 祥子, 池田 (2024-03-15). "尊攘派一掃の「八月十八日の政変」 新選組の晴れ舞台 討幕早めるきっかけに 誠の足跡 新選組を行く" (به ژاپنی). 産経新聞. Retrieved 2025-06-09.
- ↑ "Exhibition". 幕末維新ミュージアム「霊山歴史館」 (به انگلیسی). 2020-01-29. Retrieved 2025-06-07.
- ↑ "【幕末こぼれ話】新選組の名を一躍有名にした池田屋事件は、なぜ起こったのか？（山村竜也）". Yahoo!ニュース (به ژاپنی). 2024-07-09. Retrieved 2025-06-07.
- ↑ 良二, 山岸 (2017-06-08). "新選組｢最強の剣士｣は結局､誰だったのか？". 東洋経済オンライン (به ژاپنی). Retrieved 2025-06-04.
- ↑ "蛤御門の変(ハマグリゴモンノヘン)とは？ 意味や使い方". コトバンク (به ژاپنی). Archived from the original on 3 November 2022. Retrieved 2025-06-09.
- ↑ 和洋, 園田 (2013-12-15). "【関西歴史事件簿】蛤御門の変・番外 敗走の長州、追う新選組…「幕末の天王山」の意外な結末" (به ژاپنی). 産経新聞. Retrieved 2025-06-09.
- ↑ ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ "禁門の変". 刀剣ワールド (به ژاپنی). 2019-02-24. Retrieved 2025-06-09.
- ↑ «新撰組の近藤勇、広島を駈ける» (PDF). دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۶-۰۹.
- ↑ "幕末維新のキーパーソン・孝明天皇と正宗". 刀剣ワールド (به ژاپنی). 2019-06-04. Retrieved 2025-06-09.
- ↑ "大政奉還/徳川慶喜". 刀剣ワールド (به ژاپنی). Retrieved 2025-06-09.
- ↑ ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ ۲۵٫۲ ۲۵٫۳ ۲۵٫۴ "土方歳三が命を惜しんだ市村鉄之助と、知られざるもう1人の少年隊士。運命に翻弄された生涯とは ｜ 和樂web 美の国ニッポンをもっと知る！". 和樂web 美の国ニッポンをもっと知る！ (به ژاپنی). 2021-10-11. Retrieved 2025-06-10.
- ↑ "第15代最後の将軍/徳川慶喜（よしのぶ）". 刀剣ワールド (به ژاپنی). 2018-08-09. Archived from the original on 16 June 2025. Retrieved 2025-06-09.
- ↑ "哀しき甲州勝沼の戦い「甲陽鎮撫隊」となった新選組がついに解散へ". BUSHOO!JAPAN（武将ジャパン） (به ژاپنی). 2021-03-06. Retrieved 2025-06-06.
- ↑ ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ ۲۸٫۲ "戊辰戦争（会津戦争）古戦場". 刀剣ワールド (به ژاپنی). 2019-03-19. Retrieved 2025-06-10.
- ↑ "The civil war of The Last SAMURAI / 函館・みなみ北海道". みなみ北海道 最後の武士（もののふ）達の物語 - 戊辰戦争 終結150周年記念 - The civil war of The Last SAMURAI / 函館・みなみ北海道 (به ژاپنی). 2019-05-20. Retrieved 2025-06-10.
- ↑ "新選組隊服 淺蔥色羽織". SHINSENGUMI 新選組 (به چینی). 2020-10-11. Retrieved 2025-06-08.
- ↑ "お城インスタグラマーKaoriさんが語る！「新選組」その魅力". 城びと (به ژاپنی). 2021-10-26. Retrieved 2025-06-06.
- ↑ ۳۲٫۰ ۳۲٫۱ ۳۲٫۲ ۳۲٫۳ 武志, 鶴田 (2017). "「新選組」論始末記: 2018年の明治再評価に抗うための覚書". 文化科学研究 = Cultural sciences (به ژاپنی). 名古屋: 中京大学先端共同研究機構文化科学研究所. 29 (50): 1–21. Retrieved 2025-06-05.
- ↑ "明治・大正期までは、維新を成し遂げた薩摩や長州は「正義」、かたや江戸幕府方の新選組は血塗られた殺りく集団で「悪役」とみなされていました。". Yumenavi. Archived from the original on 27 March 2024. Retrieved 27 March 2024.
- ↑ "新選組". 恵泉女学園大学 (به ژاپنی). Archived from the original on 12 June 2024. Retrieved 2025-06-04.
- ↑ Zwier, L.; Cunnungham, M. (2013). The End of the Shoguns and the birth of modern Japan. Pivotal moments in history series (Revised ed.). Twenty-First Century Books. p. 63. ISBN 978-1-4677-0377-2.
- ↑ "壬生義士伝: 作品情報・キャスト・あらすじ". 映画.com (به ژاپنی). 2007-11-01. Retrieved 2025-06-06.
- ↑ "新選組！！ 土方歳三 最期の一日: 新選組！続編: NHK正月時代劇". archive.md (به ژاپنی). 2012-12-19. Archived from the original on 19 December 2012. Retrieved 2025-06-06.
- ↑ "君とゆきて咲く ～新選組青春録～｜テレビ朝日". テレビ朝日 (به ژاپنی). Retrieved 2025-06-04.
- ↑ "Timeline". Tumblr (به انگلیسی). 2019-07-05. Retrieved 2025-06-07.
پیوند به بیرون
[ویرایش]
| افراد |
| | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| تاریخچه | ||||||||||||||
| سازمانهای مرتبط | ||||||||||||||
| بناهای مرتبط | ||||||||||||||
| آثار در مورد شینسنگومی |
| |||||||||||||