هاراکیری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک جنگجوی سامورایی در حال هاراکیری

هاراکیری یا سپّوکو یا شکم‌دری (به ژاپنی: 切腹, Seppuku) نوعی خودکشی مذهبی با دریدن شکم است.

پیشینه[ویرایش]

هاراکیری در ابتدا مختص به سامورایی‌ها بود. به عنوان بخشی از آیین سامورایی‌ها، هاراکیری نوعی مرگ شرافتمندانه محسوب می‌شود، به جای آنکه یک سامورایی به‌دست دشمن بیفتد. نوع دیگر هاراکیری زمانی رخ می‌دهد که یک سامورایی عمل خطایی انجام داده که مستوجب مرگ است. در هاراکیری، فرد هاراکیری‌کننده شمشیر را در شکم خود فرومی‌کند و آن را به چپ و راست حرکت می‌دهد.

هاراکیری قرن‌هاست در میان سامورایی‌ها مرسوم است و برای حفظ شرف و وفاداری و ایمان انجام می‌شود.[۱] در سال ۱۸۷۳، هاراکیری به عنوان یک مجازات قضایی در ژاپن منع شد، ولی حتی پس از فرمان منع به‌کارگیری آن به عنوان مجازات این کار در میان نظامیان و دیگر مردم ژاپن به عنوان نمادی از شرافت ادامه داشت. بسیاری از سربازان شکست‌خوردهٔ ژاپنی در پایان جنگ جهانی دوم دست به خودکشی به این سبک زدند تا به تسلیم‌شدن کشورشان در جنگ اعتراض کنند.

این واژه در زبان فارسی، به منظور به‌گویی (حسن تعبیر)، معمولاً به‌صورت «هاراگیری» تلفظ و نوشته می‌شود. اصطلاحِ ژاپنیِ «سِپّوکو»، به‌عنوان معادل «هاراکیری»، که در بسیاری از زبان‌ها رایج است، در فارسی چندان رواج ندارد.

منابع[ویرایش]

  1. «کلاه فرنگی معبد طلایی»(فارسی)‎. وب‌گاه آفتاب، ۱۷ مرداد ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۸۷.