شوگون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
میناموتونو یوریتومو (源頼朝)، بنیان‌گذار شوگان‌سالاری کاماکورا و اولین شوگان.

شوگان shōgun (به ژاپنی: کانجی 将軍, هیراگانا しょうぐん) به معنی سردار نیروهای جنگ‌آور و لقبی تاریخی است که در بیشتر زمان‌ها به صورت ارثی به دیکتاتورهای نظامی ژاپن تعلق می‌گرفت.[۱] این لقب هم‌سنگ با بالاترین درجه در فرماندهی نظامی دوران مدرن به حساب می‌رفته است. گذشته از معنای ساده واژه شوگان به منزلهٔ ژنرال، این لقب در زمان‌های گوناگون تاریخ ژاپن، به عنوان شخص فرمانروا به کار برده می‌شد.

به استبداد نظامی شوگان‌ها در زبان ژاپنی باکوفو (幕府) (به انگلیسی: shogunate) می گویند. در سال ۱۱۸۵ میناموتونو یوریتومو با شکست طایفۀ رقیب جایگاه خود را در حلقه قدرت استوار کرد و در سال ۱۱۹۲ از سوی امپراتور لقب سردار یا شوگان گرفت. یوریتومو سپس در شهر کاماکورا، استبداد نظامی خود یا باکوفو ( bakufu) را پایه گذاشت. پایان کار شوگان‌ها، ترک قدرت از سوی توکوگاوا شینوبو در سال ۱۸۶۷ و واگذاری آن به امپراتور مِی‌جی بود.

کوسونوکی ماساهیگه، سامورایی وفاداری که علیه استبداد نظامی کاماکورا جنگید.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]