سه صدایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مثال: انواع آکوردهای سه صدایی

سه صدایی یا تریاد (انگلیسی: Triad) در تئوری موسیقی مجموعه ای از سه نت است که به صورت عمودی روی هم قرار گرفته و تشکیل یک آکورد می‌دهند.

ساختار[ویرایش]

فاصله نت‌ها از پایین به بالا محاسبه می‌شود و در چهار نوع به نام‌های آکورد ماژور، آکورد مینور، آکورد کاسته و آکورد افزوده است. این آکوردها از نت پایه شروع شده و دارای یک فاصله سوم کوچک (سه نیم پرده) یا یک سوم بزرگ (چهار نیم پرده) است. صدای سوم نیز دارای یک فاصله سوم کوچک یا بزرگ است و بدین ترتیب فاصله اش با پایه می‌تواند یک پنجم درست (هفت نیم پرده)، پنجم کاسته (شش نیم پرده) و پنجم افزوده (هشت نیم پرده) باشد.

در دوران موسیقی عصر رنسانس و به ویژه در دوران موسیقی باروک (۱۶۰۰–۱۷۵۰م)، همراهی از یک رویکرد افقی یا کنترپوانتیک بهره می‌برد و در ادامه برای پیشرفت و پویایی، به سبکی از حرکت عمودی رسید و هارمونی نام گرفت و آکورد پایه و اساس آن قرار گرفت.

در موسیقی کلاسیک آکوردهای ماژور و مینور فواصلی «مطبوع» و پایدارند و آکوردهای کاسته و افزوده، فواصلی «نامطبوع» و ناپایدار شناخته می‌شوند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]