رنزو پیانو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
رنزو پیانو
Renzo Piano cropped.jpg
اطلاعات شخصی
نام رنزو پیانو
زادروز ۱۴ سپتامبر ۱۹۳۷ (۸۱ سال)
زادگاه محله پلیی، جنوا
ملیت ایتالیا ایتالیایی
فعالیت
پروژه‌های سرشناس ولت‌اشتادهاوس در کلن آلمان
جوایز جایزه معماری پریتزکر (۱۹۹۸)
مدال طلای ای آی ای (۲۰۰۸)
وب‌گاه رسمی وبگاه رسمی

رنزو پیانو (در ایتالیایی: رنتسو Renzo Piano) معمار برجسته ایتالیایی ست.

زندگی‌نامه[ویرایش]

رنزو پیانو معمار و مهندس مطرح ایتالیایی می‌باشد که در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۱۹۳۷ در شهر جنوا به دنیا آمده‌است. در مدرسهٔ ابتدایی چیزی نمانده بود که از مدرسه اخراج شود.[۱]

از جملهٔ ساختمان‌های مشهور وی می‌توان به مرکز ژورژ پمپیدو (به همراه ریچارد راگرز در سال ۱۹۷۷ میلادی)، ساختمان the shard در لندن (۲۰۱۲) و موزه هنر آمریکایی ویتنی در نیویورک سیتی (۲۰۱۵) اشاره داشت.

وی در سال ۱۹۹۸ برای طراحی فرودگاه بین‌المللی کانسای در ژاپن موفق به دریافت جایزهٔ پریتزکر شده‌است.

وی در مدرسهٔ ابتدایی چیزی نمانده بود که از مدرسه اخراج شود.[۱]

ابتدا برای تحصیل معماری به دانشگاه فلورانس رفت. در دورهٔ اشغال دانشگاه‌های ایتالیا بوسیلهٔ دانشجویان در میلان نزد فرانکو البینی به یادگیری عملی حرفهٔ معماری پرداخت.[۲] در ۱۹۶۴ تحصیلات خود را در رشتهٔ معماری در پلی‌تکنیک میلان با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ ساختمان‌های عربی در قسمت‌های داخلی لیگوریا به پایان برد[۱] و به همکاری با استادش مارکو تسانوسو[۳] پرداخت.

به لطف پدر، که مانند چهار عمو و برادرش همه پیمانکار ساختمانی بودند، بی‌درنگ امکان آشنایی با زندگی کارگاهی و تجربه حرفه‌ای را به دست آورد و اولین روابط حرفه‌ای خود را با مشتریان پایه گذاشت.

از ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ بین انگلستان و ایالات متحده در سفر بود تا تحصیلات خود را تکمیل کند.

در همین دوران با ژان پرووه (۱۹۰۱–۱۹۸۴)،[۴] معمار فرانسوی آشنا می‌شود و دوستی پایدار و پر ثمری را با او آغاز می‌کند. ژان پرووه بعدها رئیس ژوری گزینش طرح پروژهٔ مرکز پمپیدو شد.[۱]

از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۷ با ریچارد راجرز در طراحی مرکز ملی هنر و فرهنگ ژرژ پمپیدو همکاری داشت.

پروژه‌های به اتمام رسیده[ویرایش]

جوایز[ویرایش]

«مرکز پاول کِلِه» از آثار رنزو پیانو در برن سوئیس

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ در مصاحبه با Beppe Severgnini در ۲۸ دسامبر ۲۰۰۷
  2. (در مصاحبه با Beppe Severgnini در ۲۸ دسامبر ۲۰۰۷)
  3. Marco Zanuso
  4. Jean Prouvé
  • ویکی‌پدیای ایتالیایی

پیوند به بیرون[ویرایش]