راز نو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

راز نو یک اثر موسیقی آوازی از حسین علیزاده است.

قطعات[ویرایش]

آواز ابوعطا[ویرایش]

  • درآمد
  • چهارمضراب، (تنبور)
  • مثنوی خوانی
  • مقام ماوراءالنهر، فرود نوا (هم‌آوایی)
  • راز نو (تصنیف نوا)

اجرا[ویرایش]

رازنو را گروه هم‌آوایان در ۱۷، ۱۸ و ۱۹ اسفند سال ۱۳۷۶ برای اولین بار در تالار وحدت اجرا کرده‌اند. اعضای این گروه عبارت‌اند از:

این قطعات در سال ۱۳۷۷ توسط مؤسسهٔ فرهنگی ماهور منتشر شدند.

اشعار[ویرایش]

چو دریا دُر فشان از جوش منشین سخن سر کرده‌ای خاموش منشین
به دل گو باش خاشاکی به خاکی چو در کف هست خاکی نیست باکی
جهان گر جمله از من رفت گو رو ز مشتی خاک ریزم طرحش از نو
زمان خوشدلی تنگ است دریاب شتاب عمر بین در عیش بشتاب
رها کن عقل را دیوانه می‌گرد چو مستان بر در میخانه می‌گرد
بساط از خانه بیرون نه که وقت است قدم بر طرف هامون نه که وقت است
غم هر بوده و نابوده تا چند حکایت گفتن بیهوده تا چند


فلک را جور بی‌اندازه گشتست جهان را رسم و آیین تازه گشتست
هَزار امروز هم‌آواز زاغ است گل از بی‌رونقی‌ها خار باغ است
نه خندان غنچه نه سرو از غم آزاد نه گل خرم نه بلبل خاطرش شاد
غم دیرینه گر در سینه داری چه غم گر بادهٔ دیرینه داری
دو چیز اندُه برند از خاطر تنگ نی خوش نغمه و مرغ خوش‌آهنگ
فلک را عادت دیرینه این است که با آزادگان دائم به کین است

میرزا نصیر اصفهانی (قرن ۱۲)


خوش خرامان می‌روی ای جان جان بی من مرو ای حیات دوستان در بوستان بی من مرو
این جهان با تو خوش است و آن جهان با تو خوش است این جهان بی من مباش و آن جهان بی من مرو
ای عیان بی من مدان و ای زبان بی من مخوان ای نظر بی من مبین و ای روان بی من مرو

مولانا (قرن ۷)


از واقعه‌ای تو را خبر خواهم کرد وان را به دو حرف مختصر خواهم کرد
با عشق تو در خاک نهان خواهم شد با مهر تو سر ز خاک بر خواهم کرد

ابوسعید ابوالخیر (قرن ۴و ۵)


پرده بگردان و بزن ساز نو هین که رسید از فلک آواز نو
تازه و خندان نشود گوش و هوش تا ز خِرَد در نرسد راز نو
بَرجِه ساقی طرب آغاز کن مز میِ کهنه بنه آغاز نو
چون نکنم ناز که پنهان و فاش می‌رسدم خلعت و اِعزاز نو
پِرِّ همایی بگشا در وفا بر سر عشّاق به پرواز نو
بس کن کاین گفت نو نسبت به عشق جامهٔ کهنه ست به بزّاز نو

مولانا (قرن ۷)

منبع[ویرایش]

  • جلد نوار راز نو، انتشارات ماهور، ۱۳۷۷