دیاپازون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دیاپازون

دیاپازون (به فرانسوی: Diapason) وسیله‌ای فلزیست دارای دو شاخه که انتهای آنها به یک پایهٔ مشترک وصل شده‌است. با وارد شدن ضربه به یکی از شاخه‌ها هوای داخل آن متراکم می‌شود و از آنجا که ته دیاپازون بسته‌است، این پدیده باعث به وجود آمدن امواج ساکن می‌شود که صدای آن قابل شنیدن است. بسامد هر دیاپازون ثابت است و به پدیده تشدید مربوط است. دیاپازون کاربردهای مختلفی از جمله کنترل کردن نت‌های موسیقی، کنترل مدارهای الکترونیکی و تعیین کردن اجزای زمان دارد.

منابع[ویرایش]