دیاپازون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دیاپازون

دیاپازون وسیله‌ای فلزیست دارای دو شاخه که انتهای آنها به یک پایهٔ مشترک وصل شده‌است. با وارد شدن ضربه به یکی از شاخه‌ها هوای داخل آن متراکم می‌شود و از آنجا که ته دیاپازون بسته‌است، این پدیده باعث به وجود آمدن امواج ساکن می‌شود که صدای آن قابل شنیدن است. بسامد هر دیاپازون ثابت است و به پدیده تشدید مربوط است. دیاپازون کاربردهای مختلفی از جمله کنترل کردن نت‌های موسیقی، کنترل مدارهای الکترونیکی و تعیین کردن اجزای زمان دارد.

منابع[ویرایش]