ده فرمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نسخه خطی ده فرمان بر روی کاغذ پوستی مربوط به سال ۱۷۶۸ میلادی

ده فرمان فهرستی از دستورات مذهبی است که طبق کتاب‌های سفر خروج و سفر تثنیه از جانب خدا، بر موسی در محلی به نام کوه سینا وحی شد. به باور یهودیان و مسیحیان، این احکام بر دو لوح سنگی حک شدند و موسی آن‌ها را برای قوم بنی اسرائیل خواند.

این فرمان‌ها محور شریعت یهود بوده و تمام احکام شریعت نیز در همین فرمان‌ها ریشه دارد. قوم اسرائیل با پذیرفتن این فرمان‌ها با خدا هم‌پیمان می‌شود. ده فرمان در باب ۲۰ سفر خروج و در باب پنجم سفر تثنیه، به طور منظم و با تفاوت‌هایی بسیار اندک، و در جای جای تورات، به گونه‌ای پراکنده ذکر شده است. در قرآن نیز به الواح (لوح ها) اشاره شده است که بعضی تصور می کنند همان دو لوح ده فرمان است در حالی که در این آیه لوح جمع آمده و نه مثنی، پس یا لوح ها از نظر قرآن بیشتر از سه تا بوده است یا اصلا منظور قرآن چیز دیگری است.[۱] و ویرایش هایی از آن در سوره های بقره و انعام آمده است.[۲]

فرمان‌ها[ویرایش]

  1. من خداوند خالق تو هستم که تو را از اسارت و بندگی مصر آزاد ساختم.
  2. تو را معبود دیگری جز من نباشد. هیچ تصویری از آنچه در آسمان و یا بر روی زمین و یا در آب است، نساز و آنها را پرستش ننما.
  3. نام خدای خالقت را بیهوده بر زبان نیاور (از آن سوءاستفاده نکن)[۳]
  4. روز شنبه را یاد دار تا آن را مقدس بداری.[۴]
  5. پدر و مادرت را احترام بگذار.[۵]
  6. قتل نکن.
  7. زنا نکن.
  8. دزدی نکن.
  9. شهادت دروغ نده.
  10. چشم طمع به مال و ناموس دیگران نداشته باش.

منابع[ویرایش]

  1. سوره اعراف، آیه ۱۴۵
  2. سوره بقره، آیه ٨٣و٨٤ و سوره انعام، آیه ۱۵۱
  3. 2-سوره بقره آیه 224
  4. 3-سوره اعراف آیه 163
  5. 4-سورهای لقمان آیه 14ومریم14والعنکبوت8والاحقاف15و17
  • فصلنامه هفت آسمان؛ شماره چهاردهم؛ حسین سلیمانی