ده فرمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نسخه خطی ده فرمان‌بر روی کاغذ پوستی مربوط به سال ۱۷۶۸ میلادی

ده فرمان (به انگلیسی: Ten Commandments) فهرستی از دستورهای مذهبی است که طبق کتاب‌های سفر خروج[۱] و سفر تثنیه[۲] از جانب خدا، بر موسی در محلی به نام کوه سینا وحی شد. به باور یهودیان و مسیحیان، این احکام بر دو لوح سنگی حک شدند و موسی آن‌ها را برای قوم بنی اسرائیل خواند.

این فرمان‌ها محور شریعت یهود بوده و تمام احکام شریعت نیز در همین فرمان‌ها ریشه دارد. قوم اسرائیل با پذیرفتن این فرمان‌ها با خدا هم‌پیمان می‌شود. ده فرمان در باب ۲۰ سفر خروج و در باب پنجم سفر تثنیه، به‌طور منظم و با تفاوت‌هایی بسیار اندک، و در جای جای تورات، به گونه‌ای پراکنده ذکر شده‌است.

در قرآن نیز به الواح (لوح‌ها) اشاره شده‌است که بعضی تصور می‌کنند همان دو لوح ده فرمان است در حالی که در این آیه لوح جمع آمده و نه مثنی، پس یا لوح‌ها از نظر قرآن بیشتر از دو تا بوده‌است یا اصلاً منظور قرآن چیز دیگری است.[۳] و ویرایش‌هایی از آن در سوره‌های بقره و انعام آمده‌است.[۴]

فرمان‌ها[ویرایش]

  1. من خداوند خالق تو هستم که تو را از اسارت و بندگی مصر آزاد ساختم.
  2. تو را معبود دیگری جز من نباشد. هیچ تصویری از آنچه در آسمان یا بر روی زمین یا در آب است، نساز و آنها را پرستش نکن.
  3. نام خدای خالقت را بیهوده بر زبان نیاور (از آن سوءاستفاده نکن)[۵]
  4. روز شنبه را یاد دار تا آن را مقدس بداری.[۶]
  5. پدر و مادرت را احترام بگذار.[۷]
  6. قتل نکن.
  7. زنا نکن.
  8. دزدی نکن.
  9. شهادت دروغ نده.
  10. چشم طمع به مال و ناموس همسایه نداشته باش.[۱][۲]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «کتاب مقدس - خروج باب ۲۰ آیات ۱–۱۷». انتشارات نور جهان. بازبینی‌شده در ۲۰۱۸-۰۷-۲۴. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «کتاب مقدس - تثنیه باب ۵ آیات ۴–۲۱». انتشارات نور جهان. بازبینی‌شده در ۲۰۱۸-۰۷-۲۴. 
  3. سوره اعراف آیه ۱۴۵
  4. سوره بقره آیه ٨٣ و ٨٤ و سوره انعام آیه ۱۵۱
  5. سوره بقره آیه 224
  6. سوره اعراف آیه 163
  7. سوره لقمان آیه 14 و مریم 14 و العنکبوت 8 و الاحقاف 15 و 17