دبستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
یک دبستان در ایران
دانش آموزان یک دبستان در افغانستان ، که در آن کشور مکتب نامیده می‌شود.

[۱]دبستان یا مدرسهٔ ابتدایی (به فارسی دری : مَکتَب ، جمع:مکاتب ؛ همچنین: صفوف اساسی ، در تاریخِ اسلامی : مَدرَسَه ) آموزشگاهِ کودکان و نوآموزان است که در آن آموزش ابتدایی درس داده می‌شود. گذراندنِ دبستان نخستین گامِ آموزش رسمی است که در کشورهای گوناگون دورهٔ آن ۵ یا ۶ تا ۱۱ سال است. دبستان‌ها در بعضی از کشورها مدرسه است و آموزش‌های پیش دبستانی یا راهنمایی / دبیرستان ممکن است در آن انجام گیرد. هر سال تحصیلی دبستان یک مرحله (صف ، کلاس) شمرده می‌شود که درجهٔ دانش آموز را با عدد ترتیبی روشن می‌کند. در کلاسِ اوّل ، توانایی خواندن و نوشتن آموزش داده می‌شود و در کلاس‌های بعدی متون بیشتر و آشنایی با مقدّمات علوم درس داده می‌شود تا دانش آموز به دبیرستان یا راهنمایی راه پیدا کند.

اغلب سیستم آموزش ابتدایی در فنلاند به عنوان نمونه ای آرمانی در سراسر جهان مورد توجه قرار می گیرد. معلمان آن از میان دانشجویان با بالاترین عملکرد انتخاب شده اند و به همان ترتیب حقوق دریافت می کنند. دانش آموزان آن به طور مرتب در میان بالاترین رتبه نمرات آزمون در جهان هستند و مهمتر از همه بدون آمادگی برای آزمون های فشرده شرکت می کنند.

تمام کلاس های مدارس ابتدایی در فنلاند به طور کلی توسط یک معلم آموزش داده می شوند، در حالی که در کلاس های بالاتر توسط معلمان تخصصی تر آموزش داده می شوند. در پایان کلاس نهم، دانش آموزانی که قبول نشده اند، می توانند تا قبل از شروع درخواست خود برای تحصیلات عالی یا خروج از سیستم مدرسه، به صورت داوطلبانه در کلاس دهم ثبت نام کنند.


تاریخ[ویرایش]

در کشورهای اسلامی[ویرایش]

تاریخ دبستان‌ها در کشورهای اسلامی با مَدرَسَه‌ها پیوند دارد و شغل آموزگاری کودکان (به عربی: معلم الصّبیان) رایج بوده‌است. از جمله این معلّمان در تاریخ ایران، ابومنصور ثعالبی بود. نخستین دستور اسلام برای آن معلّم‌ها، «برابر انگاشتنِ همهٔ دانش آموزان» در زمینهٔ درس دادن بود. بزرگان دین اسلام و نویسندگان برجستهٔ آن‌ها کتاب‌های زیادی دربارهٔ شیوه‌های درس دادن نوشته‌اند که نام کلّی آن‌ها کتاب‌های آداب المتعلّمین می‌باشد که مشهورترین آن‌ها از خواجه نصیرالدین طوسی است. آداب المتعلّمین‌ها کتاب‌هایی دربارهٔ آداب آموزش و پرورش به شیوهٔ توصیه شدهٔ دین اسلام، رسم علم آموختن و دانستنی‌های دانش آموز و مراتب اخلاقی آنان هستند که معمولاً به زبانِ عربی نوشته می‌شدند.[۲]

در مدرسه‌های اسلامی همراهِ آموزش ابتدایی، شریعت و احکام و زبان عربی درس داده می‌شد. حوزه‌های علمیه و نظامیه‌ها از جمله مدارس اسلامی اند که امروزه نیز اهمیّت آموزشی دارند. دورهٔ‌های مقدّماتی آن‌ها، آموزش ابتدایی به شیوهٔ سنّتی است. نخستین مدرسه‌های اسلامی در کنارِ مسجدها ساخته می‌شد. همچنین نمونه‌های از جایگزینی خانهٔ دانشمندان و بزرگان علوم اسلامی به مدرسه در تاریخ یاد شده و ساختمانِ بعضی از آن‌ها هنوز برپاست، که هنوز بعضی از آن‌ها پویایی دارند یا یا اثر تاریخی شده‌اند. مدرسه‌های اسلامی امروزی ممکن است ساختمانی نوین داشته باشند امّا همان کاربردِ سنتّی را دارند.

منابع[ویرایش]

  1. آموزشی، دفتر انتشارات و تکنولوژی. «آموزش مراکز پیش از دبستان در فنلاند». دفتر انتشارات و تکنولوژی آموزشی. بازبینی‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۰۵. 
  2. http://book.tahoor.com/page.php?id=9886