حس‌آمیزی (آرایه ادبی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حس‌آمیزی (Synesthesia)در آرایه‌های ادبی، آمیختن دو یا چند حس است در کلام؛ به گونه‌ای که ایجاد موسیقی معنوی به تأثیر سخن بیفزاید. عبارت‌هایی چون «خبر تلخ»، «قیافه بانمک» نمونه‌هایی از حس‌آمیزی در ادبیات عامیانه است که در آن‌ها حس شنوایی و حس بینایی با حس چشایی و حس شنوایی با حس بینایی آمیخته شده‌است. نقطه اوج حس‌آمیزی در شعر فارسی، اشعار بیدل دهلوی و صائب تبریزی و نیز اشعار سهراب سپهری است.

  • این بیت از بیدل از نمونه‌های حس‌آمیزی است.
شمع روشن می‌توان کرد از صدای عندلیبرنگ‌ها خفته‌است اینک در نوای عندلیب
  • حافظ: بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوم یا
از صدای سخن عشق ندیدم خوش‌تریادگاری که در این گنبد دوّار بماند

که حافظ به جای شنیدن صدای سخن عشق ، آن را می‌بیند.

منابــع[ویرایش]

آرایه‌های ادبی (قالب‌های شعر ، بیان و بدیع) ، کتاب سال سوم آموزش متوسطه ، شاخه نظری (رشته ادبیات و علوم انسانی) ، مولف : دکتر روح‌الله هادی - لینک کتاب