حرف (دستور زبان)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حرف یا پارَک يا وند در دستور زبان یک قسم از نوع کلمه است. در زبان‌های مختلف، کلمات معمولاً به سه دستۀ اسم و فعل و حرف تقسیم می‌شوند. حروف از کلماتی هستند که معنی مستقل ندارند و برای تکمیل معنی دیگر کلمات یا جمله به‌کار می‌روند. درعین‌حال، حروف اشاره به معانی اضافی زمانی، مکانی، مالکیت و... هستند.

در دستور زبان فارسی[ویرایش]

حرف در دستور زبان فارسی در کنار اسم و فعل و صفت و قید و... یکی از انواع کلمات است.
حرف، خود، با توجه به معنی اضافی‌ای که دارد، دارای اقسامی است؛ مانند: حروف اضافه: در، به، از، تا، برای و...)، حرف عطف: «و» و….

حرف «را» حرف مفعولی است که فعل‌های گذرا به مفعول به‌وسیلۀ آن به مفعول مرتبط می‌شوند.

سایر زبان‌ها[ویرایش]

حرف در زبان عربی نیز یکی از سه قسم فعل و اسم و حرف است و به اقسامی تقسیم می‌شود. در زبان انگلیسی نیز همین‌گونه است.