تمرین کیگل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمودار حرکات تمارین کیگل

تمرین کیگِل یا تمرین دیافراگم لگنی (به انگلیسی: Kegel exercise) به انقباض و رهایش پیاپی عضلات قسمت تحتانی لگن خاصره (عضلات دیافراگم لگنی) گفته می‌شود. عضلاتی که امروزه در زبان محاوره به "عضلات کیگل" معروفند. در ارتباط با این تمارین چندین ابزار وجود داشته و بکار گرفته میشوند. هرچند که مطالعات متعدد منجر به بحث و مناظره دربارۀ تاثیرات مرتبط با این ابزارهای متفاوت در تقابل با تمارین سنتی کیگل است. تمرینات کیگل معمولا به منظور تقویت و کنترل ارادی این عضله‌ها انجام می‌شود. حرکات و تمارینی که معولا با هدف کاهش افتادگی واژن (مهبل) و بی‌اختیاری ادراری پس از زایمان در زن ها، درمان انزال زودرس در مردها و همچنین افزایش اندازه و سفتی آلت تناسلی در هنگام نعوظ انجام می‌شود. تمرین کیگل اولین بار توسط آرنولد کیگل و در سال ۱۹۴۸ میلادی شرح شده‌ است.

عملکرد[ویرایش]

هدف تمارین کیگل، بهبودِ تونوس عضلانی بوسیلۀ تقویت عضلات تحتانی لگن است. کیگل تمرین همگانی و محبوبی برای زنان باردار است. تمرینی که عضلات دیافراگم لگنی زنان را برای مراحل پس از بارداری و زایمان و فشارهای مرتبط با این مراحل آماده میسازد. گفته شده که تمارین کیگل برای معالجه و رفع افتادگی واژن (مهبل) و همچنین ممانعت از بیرون زدگی رحم در زنان و برای معالجۀ دردهای پروستات و کاهش انزال زودرس در مردان مثمر ثمر است. تمرینی که بخصوص باعث تورم آلت های جنسی در روش نزدیکی پومپویر میشود. فعالیت های بسیاری بواسطۀ عضلات کیگل به انجام میرسد. از جمله نگه داشتن و ممانعت از جریان ادرار و مدفوع. بازتولید این نوع از فعالیت عضلانی میتواند عضلات کیگل را تقویت نماید. عمل آهسته نمودن و یا توقف جریان ادرار، میتواند در جهت انجام صحیح کار با عضلات دیافراگم لگنی آزمایش شود. اما نباید بعنوان تمرینی منظم به انجام رسد چراکه ایجاد احتباس ادرار میکند.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Kegel exercise»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۵ ژانویه ۲۰۱۳).