تخت باهی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
تخت باهی
تختِ باهی
Takht-e-bahi.jpg
نمایی از تخت باهی
موقعیتمردان، خیبر پختونخوا، پاکستان
مختصات۳۴°۱۷′۱۰″ شمالی ۷۱°۵۶′۴۸″ شرقی / ۳۴٫۲۸۶۱۱°شمالی ۷۱٫۹۴۶۶۷°شرقی / 34.28611; 71.94667مختصات: ۳۴°۱۷′۱۰″ شمالی ۷۱°۵۶′۴۸″ شرقی / ۳۴٫۲۸۶۱۱°شمالی ۷۱٫۹۴۶۶۷°شرقی / 34.28611; 71.94667
تاریخ
ساخته شدهسده یکم میلادی
رها شدهسده هفتم میلادی
نام رسمیویرانه‌های بودایی تخت باهی در شهر بهلول
نوعفرهنگی
زمینهiv
نامزد1980 (4th session)
شمارهٔ ارجاع140
منطقهآسیا-پاسیفیک

تخت باهی (اردو: تختِ باهی «تخت آب بهار») که بعضاً اشتباهاً تخت بهایی (اردو: تخت بهائی؛ «تخت برادر») نیز نامیده می‌شود، یک معبد بودایی متعلق به دوران فرمانروایی اشکانیان بر شمال هند در مردان، خیبر پختونخوا در پاکستان امروزی است. این اثر یکی از بهترین و سالم‌ترین آثار بودایی در گنداره است.[۱][۱]

این معبد بودایی در قرن اول میلادی ساخته شد[۲] و تا قرن هفتم از آن استفاده می‌شد.[۱][۳] تخت باهی در سال ۱۹۸۰ به عنوان میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.[۲][۴]

نام[ویرایش]

برای تخت باهی معناهای متفاوتی ارائه شده‌است. مردم محلی معتقدند معنای آن تخت یا سریر آب بهاری است، زیرا در نزدیکی آن دو چاه آب وجود دارد.

تخت یک واژه پارسی است که در کنار تخت پادشاهی، می‌تواند به معنای «بالا» نیز باشد. باهی اما به معنای بهار یا آب است و این دو واژه در کنار هم ممکن است به معنای آب در بالای تپه یا تخت بهار معنی دهند. برای این نام معنای «تخت ریشه‌ها» نیز پیشنهاد شده‌است.[۴]

باقی مانده‌ها[ویرایش]

آثار هنری[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ توصیف یونسکو
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ Takht-i-Bahi، دفتر یونسکو، اسلام‌آباد، پاکستان، 2002
  3. ارزیابی یونسکو از Takht Bhai
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Khaliq, Fazal (1 June 2015). "Takht-i-Bhai: A Buddhist monastery in Mardan". DAWN.COM. Retrieved 8 November 2015.