برنامه‌نویسی منطقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

برنامه‌نویسی منطقی (به انگلیسی: Logic Programming) یک پارادایم برنامه‌نویسی است که به‌صورت عمده برپایهٔ منطق گسترش یافته‌است. هر برنامه در یک زبان برنامه‌نویسی منطقی، مجموعه‌ای از جملات منطقی‌ست که راستینه‌ها (به انگلیسی: Facts) و قوانین (به انگلیسی: Rules) یک مسأله را شرح می‌دهد. از رایج‌ترین زبان‌های برنامه‌نویسی منطقی می‌توان به پرولوگ و دیتالاگ اشاره کرد. در این زبان‌ها قوانین به شکل بند درج می‌شوند:

H :- A1, A2, ..., An.

بند فوق به‌صورت «H صحیح است اگر A1 و A2 و ... و An صحیح باشند» خوانده می‌شود. هر بند دارای یک راس و یک بدنه است. در بند بالا H راس و A1, ..., An بدنه هستند. قوانینی که دارای بدنه نباشند، راستینه یا فکت نامیده می‌شوند:

H.

تاریخچه[ویرایش]

استفاده از منطق ریاضی برای نمایش و اجرای برنامه‌های رایانه‌ای اولین بار در دهه ۱۹۳۰ توسط آلونزو چرچ صورت گرفت.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]