آمبولانس هوایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آمبولانس هوایی (به انگلیسی: Air ambulance) نوعی وسیله نقلیه بخش اورژانس است که برای کمک‌های پزشکی فوری در شرایطی که آمبولانس بعلت عدم سرعت کافی یا دور بودن مسافت نمی‌تواند به به کمک بیمار بشتابد، از آن استفاده می‌شود. گروه کمکی آمبولانس هوایی، مجهز به وسایلی هستند که می‌توانند معالجه بیمار و فرد مجروح را تا رسیدن به بیمارستان به عهده بگیرند. این وسایل شامل دارو، دستگاه نوار قلب، دستگاه تنفس مصنوعی و برانکارد هستند. اغلب از آمبولانس هوایی جهت دسترسی به نقاط دور افتاده، سخت‌گذر یا دارای اهمیت زمانی استفاده می‌شود.[نیازمند منبع]

هم اکنون در ایران تعداد محدودی بالگرد امدادی توسط هلال احمر و مرکز مدیریت حوادث و فوریت‌های پزشکی در حال امداد رسانی هستند[نیازمند منبع]. بالگردهای هلال احمر بیشتر خدمات امداد و نجات و جستجو در مناطق شخت گذر را انجام داده و بالگردهای اورژانس با داشتن نیروی تخصصی فوریت‌های پزشکی و تجهیزات پزشکی لازم، خدمات پیش بیمارستانی به بیماران و مصدومین را ارائه می‌کنند.[نیازمند منبع]

از هواپیماهای بدون سرنشین نیز می‌توان برای انتقال سریع خون، دارو و تجهیزات پزشکی به مناطق دور افتاده یا بیمارستان‌های دیگر بهره برد. استارت‌آپی به نام Zipline در حال حاضر با موفقیت خون و دارو را در سراسر Rwanda تحویل می‌دهد. این امر می‌تواند فشار روی آمبولانس‌ها را کم کند[۱].

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «آمبولانس ها در آینده بدون راننده میشوند». مجله فناوری‌های توان‌افزا و پوشیدنی، 10 تیر 1396. 

منابع[ویرایش]