آمبولانس هوایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آمبولانس هوایی (به انگلیسی: Air ambulance) نوعی وسیله نقلیه بخش اورژانس است که برای کمک‌های پزشکی فوری در شرایطی که آمبولانس بعلت عدم سرعت کافی و یا دور بودن مسافت نمی‌تواند به به کمک بیمار بشتابد، از آن استفاده می‌شود. گروه کمکی آمبولانس هوایی، مجهز به وسایلی هستند که می‌توانند معالجه بیمار و فرد مجروح را تا رسیدن به بیمارستان به عهده بگیرند. این وسایل شامل دارو، دستگاه نوار قلب، دستگاه تنفس مصنوعی و برانکارد هستند. اغلب از آمبولانس هوایی جهت دسترسی به نقاط دور افتاده، سخت‌گذر و یا دارای اهمیت زمانی استفاده می‌شود.[نیازمند منبع]

هم اکنون در ایران تعداد محدودی بالگرد امدادی توسط هلال احمر و مرکز مدیریت حوادث و فوریت‌های پزشکی در حال امداد رسانی هستند[نیازمند منبع]. بالگردهای هلال احمر بیشتر خدمات امداد و نجات و جستجو در مناطق شخت گذر را انجام داده و بالگردهای اورژانس با داشتن نیروی تخصصی فوریت‌های پزشکی و تجهیزات پزشکی لازم، خدمات پیش بیمارستانی به بیماران و مصدومین را ارائه می‌کنند.[نیازمند منبع]

از هواپیماهای بدون سرنشین نیز می‌توان برای انتقال سریع خون، دارو و تجهیزات پزشکی به مناطق دور افتاده و یا بیمارستان‌های دیگر بهره برد. استارت‌آپی به نام Zipline در حال حاضر با موفقیت خون و دارو را در سراسر Rwanda تحویل می‌دهد. این امر می‌تواند فشار روی آمبولانس‌ها را کم کند[۱].

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «آمبولانس ها در آینده بدون راننده میشوند». مجله فناوری‌های توان‌افزا و پوشیدنی، 10 تیر 1396. 

منابع[ویرایش]