پلی تترافلوئورواتیلن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پُلی(تترافلوئورو اتیلن) ماده‌ای بسپاری ساخته شده توسط شرکت مواد شیمیایی دوپون (DuPont) است که کمترین ضریب اصطکاک را در بین کل مواد دارد و به همین دلیل در ساخت ظروف نچسب به کار می‌رود. ویژگیهای فیزیکی این ماده^[۱]

فهرست مندرجات ۱ تاریخچه ۲ ویژگی‌های فیزیکی این ماده[۳] ۳ زیان‌ها ۴ منابع

[ویرایش] تاریخچه

این ماده به طور تصادفی توسط Plunkett در سال ۱۹۳۸ کشف شد. در حالی که وی در تلاش برای ساختن یک خنک کننده از نوع CFC بود، پرفلورواتیلن در دستگاه فشار آزمایشگاه او پلیمرسازی شد (در این واکنش شیمیایی آهن جداره ظرف به عنوان کاتالیزور عمل کرد). در سال ۱۹۴۱ میلادی این ماده به ثبت رسید و سه سال بعد نام تفلون ثبت تجاری شد. ^[۲]

[ویرایش] ویژگی‌های فیزیکی این ماده^[۳]

Characteristics of PTFE

ویژگی	واحد	مقدار
چگالی	g/cm³	۲٫۲
نقطه ذوب	°C	۳۲۷
مدول یانگ	GPa	۰٫۵
مقاومت تسلیم	MPa	۲۳
ضریب اصطکاک		۰٫۰۵-۰٫۱۰
ثابت دی الکتریک		ε=۲٫۱,tan⁡(δ)<۵(-۴)
ثابت دی الکتریک (۶۰ Hz)		ε=۲٫۱,tan⁡(δ)<۲(-۴)
مقاومت دی الکتریک (۱ MHz)	MV/m	۶۰

[ویرایش] زیان‌ها

در سال ۱۹۵۹ مطالعه‌ای بر روی انواع ظروف انجام شد. این مطالعه نشان داد که گازهای ایجاد شده در هنگام داغ کردن ظروف خشک با پوشش تفلون کمتر از گازهای ایجاد شده توسط روغنهای داغ سمی هستند ^[۴]

[ویرایش] منابع

1. ↑ ویکی‌پدیای انگلیسی (برگرفته شده در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۷)
2. ↑ ویکیپدیای انگلیسی (برگرفته شده در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۷)
3. ↑ ویکیپدیای انگلیسی (برگرفته شده در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۷)
4. ↑ Dale Blumenthal. Is That Newfangled Cookware Safe?. Food and Drug Administration. بازیابی در ۲۰۰۶-۰۵-۲۰.