پالئوسن
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
پالئوسن (Paleocene یا Palaeocene) یکی از دورهای زمینشناسی است. دور پالئوسن از حدود ۶۵٫۵ میلیون سال پیش آغاز شد و تا حدود ۵۵٫۸ میلیون سال پیش ادامه یافت. دور پالئوسن نخستین دور در دورهٔ پالئوژن (دیرینزاد) است و جزئی از دوران نوزیستی بهشمار میآید.[۱]
[ویرایش] سنگهای تفتالی پالئوسن ایران
آنچه از سنگهای تفتالی (ماگمائی) ایران با قاطعیت و منحصراً به پالئوسن نسبت داده شده، شامل پارهای سنگهای آتشفشانی و یا آتشفشانی- رسوبی است که غالباً ترکیب آندزیتی دارند. سنگهای اخیر شامل سنگهای آندزیتی (قائن، تبریز)، آندزیتی همراه با آتشفشانی رسوبی (منطقه اردبیل) و پارهای از سنگهای متاآندزیتی (منطقه بیرجند) است. در شرق ایران یعنی در حوالی دریاچه هامون مجموعههای آتشفشانی- رسوبی و در منطقه اللهآباد سنگهای بازالتی و رسوبی نیز به پالئوسن منسوباند.[۲]
[ویرایش] منابع
- ↑ Hooker, J.J., "Tertiary to Present: Paleocene", pp. 459-465, Vol. 5. of Selley, Richard C., L. Robin McCocks, and Ian R. Plimer, Encyclopedia of Geology, Oxford: Elsevier Limited, 2005. ISBN 0-12-636380-3
- ↑ امامی، محمدهاشم، ماگماتیسم در ایران، سازمان زمینشناسی و اکتشافات کشور، تهران: فروردین ۱۳۷۹.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
