ورزا گاوی را گویند که زمین بدان شیار کنند، یعنی گاو ِزراعت[۱]. ورزا در زبان تالشی، مازندرانی و گیلکی به معنای گاو نر است. در آیین میترایی ورزا به عنوان قربانی ذبح میشده است. همچنین تالشان نیز در مراسمهای مختلف از ورزا یا گاو نر به عنوان قربانی استفاده میکنند.
ورزا جنگ، جنگی است که در شمال ایران بین گاوهای نر سازمان داده میشود. این مراسم هم اکنون تنها در استانهای گیلان و مازندران اجرا میشود. اما درگذشته، این مراسم در همه ایران معمول بود و بخشی از سرگرمی جشنهای محلی را تشکیل میداد.[۲]
در میتراییسم [ویرایش]
میترا و وَرزا: این دیوارنگاره از مهرابهای در
ایتالیا است که صحنه قربانی کردن ورزا و دنباله فلکی ردا را نشان میدهد.
مهرپرستان در هنگامی که در مهرابه جمع میشدند ورزا را قربانی میکردند .گوشت این حیوان را کباب میکردند و خون آن را در جامی در زیر مهرابه میریختند. این خون را با شیره هوم و شراب مخلوط میکردند و به آن آب حیات میگفتند. این آب مقدس را در جامهای مخصوص به نام دوستکامی میریختند و حاضران آن را به همراه کباب و نان میخوردند. سپس سرودهایی در سپاس از مهر میخواندند. در مهرابه ها شمع و آتش روشن میکردند که نماد مهر بود.[۳]
در هندوییسم [ویرایش]
- ↑ علیاکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «ورزا»، لغتنامهٔ دهخدا.
- ↑ «gavbazi» (انگلیسی). دانشنامه ایرانیکا. بازبینیشده در 10/4/2011.
- ↑ «Mithraism» (انگلیسی). دانشنامه ایرانیکا. بازبینیشده در 10/4/2011.
