هواپخش

هواپخش (به انگلیسی: Aerosol)‏ نامی است که به سوسپانسیون ذرات جامد یا قطره‌های مایع در گاز اطلاق می‌شود.نام Aerosol، در اصل ریشه¬ی لاتین واژه¬ی Air and Soil است و به طورکلی منظور از آن، ذرات گرد و غبار معلق در هواست. دود، ریزگرد اقیانوسی، آلودگی هوا، و مه دود امثالی از هواپخش هستند. در گفتگوی عامّه معمولاً منظور از واژهٔ هواپخش، افشانهٔ هواپخش است.

بهداشت

مواجههٔ طولانی‌مدت با انواع خاصی از هواپخش، مانند سیلیس، آزبست، و ذرات دیزل می‌تواند برای سلامتی افراد بسیار خطرآفرین باشد. ذرات گرد و غبار معمولی که با چشم دیده می‌شوند، در صورت ورود به مجرای تنفسی انسان توسط پرزهای ریزی که در این مجرا وجود دارند جذب شده، و سرانجام براثر حرکات ویژهٔ رو به بالای این پرزها به صورت مخاط از بینی خارج می‌شود. این ذرات نسبت به هواپخش‌ها ابعاد بسیار بزرگ‌تری دارند و به همین دلیل در لابه‌لای پرزهای بینی گیر می‌کنند؛ اما هواپخش‌ها که ذراتی میکرونی و فوق‌العاده کوچک هستند، به راحتی می‌توانند از سراسر دستگاه تنفس، از جمله نای، نایژه‌ها، و نایژک‌ها عبور کنند و سرانجام در کیسه‌های هوای درون شش‌ها زندانی گردند. این ذرات پس از محبوس شدن در کیسه‌های هوا به آن آسیب می‌رسانند و موجب خون‌ریزی آن و بیماری‌های خطرناکی همچون سیلیکوزیس، آزبستوزیس، و شش سیاه می‌شوند.

اثرات بر روی اقلیم

بخش بزرگی از هواپخش مصنوعی از ذرات سولفات حاصل از سوختن سوخت فسیلی تشکیل یافته‌است، این ذرات میتوانند با جلوگیری از رسیدن نور خورشید به زمین، اقلیم را سردتر کرده، و تا حدی از پدیدهٔ گرم شدن زمین - ناشی از گازهای گلخانه‌ای مانند کربن دی اکسید - جلوگیری کنند.