آنری لوفور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از هانری لوفور)
پرش به: ناوبری، جستجو
آنری لوفِوْر
شناسنامه
حیطه فلسفه غربی
دوره فلسفهٔ قرن بیستم
مکتب مارکسیسم
علایق اصلی زندگی روزمره • دیالکتیک • ازخودبیگانگی • رازوارگی • فضای اجتماعی • شهرنشینی • روستاییت • مدرنیته • ادبیات • تاریخ
ایده‌های چشمگیر نقد زندگی روزمره • نظریهٔ اوقات • ریتم‌آنالیز
زادروز ۱۶ ژوئن ۱۹۰۱(۱۹۰۱-06-۱۶)
زادگاه اژتمو، لاند، فرانسه
تاریخ مرگ ۲۹ ژوئن ۱۹۹۱ میلادی (۹۰ سال)
محل مرگ ناوارنس، فرانسه
همسر(ها) الیزه سرتو کارمون لوفور
فرزند(ها) رولان ژان کارمون

آنری لوفِوْر (به فرانسوی: Henri Lefebvre) (زادهٔ ۱۶ ژوئن ۱۹۰۱ در اژتمو، لاند – درگذشتهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۹۱ در ناوارنس، فرانسه) جامعه‌شناس، روشن‌فکر مارکسیست و فیلسوف فرانسوی است. او بیشتر برای کارهایش روی دیالکتیک، مارکسیسم، زندگی روزمره، شهرها و فضاهای اجتماعی شناخته می‌شود. ابداع اصطلاح حق شهر از اوست.

زندگی[ویرایش]

آنری لوفور در ۱۹۰۱ در جنوب فرانسه متولد شد. وی در منزلش در شهر قدیمی «ناوارنس» در سال ۱۹۹۱ درگذشت.[۱]

وی دانشگاه سوربن، در دهه ۱۹۲۰ درس خواند و جذب جنبش‌های آوانگارد آن زمان شد.

دیدگاه‌ها[ویرایش]

لوفور در طول حیاتش مساعدت‌هایی به حیات روشنفکری جامعه فرانسه انجام داد. تحلیل لوفور از فضامندی و زندگی روزمره، بزرگ‌ترین دستاورد و میراث او برای نحلهٔ مارکسیستی بود.[۲]

این فیلسوف فرانسوی تقریباً نزدیک به یک قرن زندگی کرد و در این یک قرن، هم به عنوان فیلسوف، هم به عنوان جامعه‌شناس و هم نظریه‌پرداز حوزه‌های جغرافیا و امر شهر، تحلیل ریتم در زندگی، موسیقی و دیالکتیک مطرح بود.[۳]

آنری لوفور جزو معدود کسانی است که تا سال ۱۹۹۱ سال مرگش مارکسیست باقی‌ماند.

زندگی روزمره[ویرایش]

آنری لوفور با همراهی وضعیت‌گراها که جوان‌تر از خودش بودند، به نقد یکی از مهم‌ترین ارکان سرمایه‌داری در نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم پرداخت: زندگی روزمره. زندگی روزمرهٔ مدرن و شهری یکی از فضاهایی بود که سیستم‌سازی سرمایه‌دار بر آن سیطره داشت. از این رو گاهی او را نظریه‌پرداز جنبش دانشجویی-کارگری مه ۱۹۶۸ فرانسه می‌دانند، که به نوعی شورش علیه بورژوازی پدران بود.[۴]

او به طور فزاینده‌ای در دهه ۱۹۶۰ و به‌ویژه در پی حوادث ۱۹۶۸ به اهمیت شرایط زندگی روزمره به مثابه مرکزیت در تکامل احساسات و سیاست‌های انقلابی واقف شد. تحلیل لوفور از فضامندی و زندگی روزمره، از برجسته‌ترین دستاورد او برای نحله مارکسیستی بود.

تحلیل فضا[ویرایش]

لوفور دیالکتیک را بر اساس یکی از آموزه‌های کارل مارکس (یعنی زمین)، با افزودن عنصری مدرن‌تر معادل آن، یعنی فضا، از شکل دیا (دوتایی) به صورت تریا (سه‌تایی) در آورد؛ بنابراین، عنصر زمان و فضا–مکان را که هر دو از جمله مقوله‌های مطرح‌شده در سدهٔ بیستم‌اند، در روند دیالکتیک وارد کرد. مفسران از این نظریهٔ لوفور به عنوان (به فرانسوی: Tridialectics) یاد می‌کنند.[۵]

تأثیر و تأثر[ویرایش]

در دهه ۱۹۲۰ با سوررئالیست‌ها دمخور بود، یکی از دوستان او آندره برتون بود. همان زمان عضو حزب کمونیست نیز بوده‌است.[۶]

به عقیده برخی لوفور پدر معنوی جنبش آوانگارد ۶۸ بوده‌است.

بودریار یکی از شاگردان او بوده.

آثار[ویرایش]

لوفور تا سال ۱۹۹۱ حدود ۷۰ کتاب نوشت.

پی‌نوشت[ویرایش]

منابع[ویرایش]