نما (سینما)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نما، پلان یا شات کوچک‌ترین جزء معنایی در زبان فیلم است. و آن را با کلمه در متن مقایسه می‌کنند.

تعریف[ویرایش]

نما یا پلان یا شات از نظر فنی عبارت است از تصویر و یا تصاویری که در یک زمان ممتد کار دوربین یعنی از زمان به کار افتادن دوربین تا متوقف شدن آن روی نوار فیلم ثبت شود. ریشه شناسی واژه شات به روزهای اولیه تولید فیلم با دوربین هندلی دستی Hand-cranked camera باز می‌گردد. این دوربین قدیمی عملکردی شبیه به مسلسل‌های هندلی زمان خود داشت که با چرخاندن دستگیره یا هندل شلیک می‌کرد. به همین دلیل این کار (فیلمبرداری) به shooting یعنی شلیک و هر نما به shot یعنی گلوله معروف شد.»[۱]

زمان[ویرایش]

«مدت زمان یک پلان به طور معمول یک چهارم پانیه (۶ کادر) به بالا است. اندازهٔ پلان نرمال حدود ۳۰ ثانیه یا کمی بیشتر است.»[۲]
پلان‌هایی با زمان بسیار طولانی هم در تاریخ سینما وجود دارد مانند فیلم طناب هیچکاک که فقط از هفت نما نشکیل شده است. یا نمای بسیار طولانی در فیلم حرفه خبرنگار آنتونیونی.

انواع نما[ویرایش]

انواع نما به دو دسته کلی تقسیم می‌شود.

«نمای مادر فضای عمومی صحنه را در برمی‌گیرد، مثل فضای اتاق، فضای خیابان یا فضای سرسرای هتل.»[۳]

«نمای خاص بخش خاصی از اتاق، مثلا در ورودی آن و یا جلوی فروشگاه خاصی از خیابان خاصی را نشان می‌دهد.»[۴]

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ^ "Movie Speak; Scissorhands Revisited." 10 August 2009. Podcast. "KCRW's The Business." KCRW 89.9 FM. 12 August 2009.
  2. مبشری ۷۹
  3. فیلد ۲۱۴
  4. فیلد ۲۱۴

منابع[ویرایش]

تارخچه سینمای ایران www.30nemasara.net