نایسریا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نایسریا
رنگ آمیزی نایسریا گونوره آ با آنتی بادی های فلورسانس دار.
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: باکتری ها
شاخه: پروتئوباکتریا
رده: بتاپروتئوباکتریا
راسته: نایسریالس
تیره: نایسریاسه
سرده: نایسریا
Trevisan, 1885
گونه ها

N. bacilliformis
N. cinerea
N. cuniculi
N. denitrificans
N. elongata
N. flavescens
N. gonorrhoeae
N. lactamica
N. macacae
N. meningitidis
N. mucosa
N. pharyngis
N. polysaccharea
N. sicca
N. subflava

نایسریا (Neisseria)، یکی از جنس های مهم خانواده نایسریاسه است. آن ها دیپلوکوک هایی گرم منفی (شبیه دانه لوبیا) و غیر متحرک هستند. این باکتری ها، هوازی هستند و در حضور 5 تا 10% دی اکسید کربن، رشد بهتری دارند. گونه های مختلف نایسریا ، باکتری هایی همزیست می باشند که توانایی کلونیزه کردن سطوح مخاطی بسیاری از جانواران را دارند. این باکتری ها نسبت به خشکی، نور خورشید و حرارت بسیار حساس هستند و به سرعت از بین می روند. تاکنون 11 گونه در انسان شناسایی شده است که از این تعداد، فقط 2 گونه با نام های نایسریا مننژیتیدیس (N. meningitidis) و نایسریا گونوره آ (N. gonorrhoeae) بیماریزا هستند[۱].

گونه‌ها[ویرایش]

بیماریزاها (پاتوژن ها) :

غیربیماریزاها : این گونه ها همگی غیربیماریزا هستند و بطور همزیست در مخاط پستانداران یافت می شوند مانند :

  • نایسریا سینره آ (Neisseria cinerea)
  • نایسریا الونگاتا (Neisseria elongata)
  • نایسریا فلاوسنس (Neisseria flavescens)
  • نایسریا لاکتامیکا (Neisseria lactamica)
  • نایسریا موکوزا (Neisseria mucosa)
  • نایسریا سیکا (Neisseria sicca)

با این حال، برخی از این گونه ها ممکن است بطور نادر موجب بیماری شوند[۲].

تاریخچه[ویرایش]

آلبرت نایسر، میکروب شناس آلمانی اولین بار در سال 1879، نایسریا گونوره آ را به عنوان عامل بیماری سوزاک کشف کرد. او همچنین عامل بیماری جذام (مایکوباکتریوم لپره) را نیز کشف کرد.

تشخیص بیوشیمیایی[ویرایش]

تست کاتالاز و اکسیداز در تمامی سویه های مهم از نظر پزشکی مثبت است. گونه های مختلف نایسریا را می توان بر اساس تولید اسید از قندهای مختلف، شناسایی کرد.به عنوان مثال، نایسریا گونوره آ فقط از گلوکز، اسید تولید می کند درحالیکه نایسریا مننژیتیدیس، هم از گلوکز و هم از مالتوز، اسید تولید می کند. گونه های بیماریزای نایسریا به خوبی بر روی محیط های آگار خون دار مانند شکلات آگار(Chocolate agar)، تایر- مارتین آگار(Thayer –Martin agar)و محیط نیویورک سیتی (New York city medium) رشد می کنند. همچنین نایسریا مننژیتیدیس دارای کپسول پلی ساکاریدی است که باکتری را در برابر پادتن ها و هضم شدن توسط گلبول های سفید محافظت می کند. کپسول، مهمترین فاکتور بیماریزایی نایسریا مننژیتیدیس است. نایسریا گونوره آ کپسول ندارد[۳].

واکسن[ویرایش]

سویه های مختلف نایسریا مننژیتیدیس، کپسول های متفاوتی تولید می کنند. در حال حاضر، واکسن هایی علیه سروگروههای کپسولی A، C،Y و W-135 نایسریا مننژیتیدیس بطور تجاری در بازار موجود می باشد اما علیه سروگروه B، واکسن مناسبی در دسترس نیست. این واکسن ها برای جلوگیری از ابتلا به مننژیت در افراد پرخطر (زائرین، ساکنان خوابگاه ها و پانسیون ها) ضروری به نظر می رسد. تاکنون واکسن کارایی علیه نایسریا گونوره آ (سوزاک) تولید نشده است[۴].

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Ryan KJ; Ray CG (editors) (2004). Sherris Medical Microbiology (4th ed.). McGraw Hill.
  2. Tronel H, Chaudemanche H, Pechier N, Doutrelant L, Hoen B (May 2001). "Endocarditis due to Neisseria mucosa after tongue piercing". Clin. Microbiol. Infect. 7 (5): 275–6.
  3. Ullrich, M (editor) (2009). Bacterial Polysaccharides: Current Innovations and Future Trends. Caister Academic Press.
  4. Seib KL, Rappuoli, R (2010). "Difficulty in Developing a Neisserial Vaccine". Neisseria: Molecular Mechanisms of Pathogenesis. Caister Academic Press.