میر حامدحسین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دانشمند مسلمان
سدهٔ سیزدهم هجری قمری
Mir Hamid Hussain Musavi-painting.jpg
نام: میرحامد حسین موسوی نیشابوری
عنوان: میرحامد حسین موسوی
زادروز: ۱۲۴۶ ه ق/۱۸۳۰ میلادی در میر تهه هند
درگذشت: ۱۸ صفر ۱۳۰۶ هـ ق/۲۴ اکتبر ۱۸۸ میلادی در لکنهو هند، حسینهٔ موسوی
منطقه: هند
مذهب: تشیع، شیعه دوازده امامی
زمینه‌های فعالیت: علوم اسلامی، علم کلام،
آثار: عبقات الانوار فی مناقب الائمة الاطهار

میر حامدحسین موسوی نیشابوری(به هندی: अयातोल्लाह सय्यिद मीर हामिद हुसैन मुसावी किन्तूरी लखनवी) دانشمندِ مسلمانِِ علوم اسلامی در سدهٔ سیزدهم هجری قمری در هند بود. میر حامد حسین از سادات موسوی است و با خاندان موسوی خمینی و از جمله سیدروح الله موسوی خمینی اشتراک و نسبت خویشاوندی دارد.

نام و نسب[ویرایش]

نام کنیه پدر پدربزرگ/جد نسب شهرت
مهدی ابوالمظفر محمد قلی محمد حسین هندی میر حامدحسین موسوی کنتوری لکھنوی، میر حامدحسین هندی، میر حامدحسین هندی

زندگی[ویرایش]

به سال ۱۲۴۶ ه.ق در میرتهه هند متولد شد. نام اصلی وی مهدی است.سبب شهرت به میرحامد حسین هندی آن است که پدرش مدعی شد «پیش از آنکه خبر تولد فرزندش را بشنود، در خواب جد خود «سید حامد حسین» را دیده بود.»میر حامد حسین در هفت سالگی آموزش را در مکتب آغاز کرد. پس از مقدمات دروس ابتدائی، مقامات حریری و دیوان متنبی را نزد سید برکت علی صاحب، نهج البلاغه را در محضر نزد سید عباس شوشتری آموخت. سپس به فراگیری علوم عقلی نزد سید مرتضی خلاصة العلماء، علوم شرعی نزد سید محمد سلطان العلماء و برادر او «سید حسین سید العلماء» پرداخت.

آثار[ویرایش]

  • عبقات الانوار فی مناقب الائمة الاطهار: (به اختصار: عبقات الانوار)، مهم ترین سید میرحامد حسین موسوی هندی نیشابوری است . نویسنده، این کتاب را در موضوع «مناقب ائمهٔ اطهار علیهم‌السلام» و در اصل رد کتابِ «تحفه اثنا عشریه»(نوشتهٔ عبدالعزیز دهلوی) نوشته است.
  • کشف المعضلات فی حل المشکلات.
  • استقصاء الافحام
  • اسفار الانوار: که به «سفر نامه حج و کربلا» مشهور است.
  • افحام اهل المین
  • الدرر السنیه فی المکاتیب و المنشات العربیه.
  • العضب البتار فی مبحث آیه الغار.
  • شوارق النصوص

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی مدخل«Syed Mir Hamid Hussain Musavi»
  • اعیان الشیعه، سید محسن امین عاملی، ج ۴، ص ۳۸۱
  • الغدیر، امینی، ج ۱، ص ۱۵۷
  • میرحامد حسین، نوشته محمدرضا حکیمی