معاهده هواپیمایی کشوری بین‌المللی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

معاهده هواپیمایی کشوری بین‌المللی (به انگلیسی: Convention on International Civil Aviation) که به کنوانسیون شیکاگو نیز معروف است، مهمترین معاهده مربوط به هوانوردی و حقوق هوایی است که اجرای آن از ۴ آوریل ۱۹۴۷ آغاز شد[۱].

این کنوانسیون در کنفرانسی در شیکاگو به تصویب رسید که از ۱ نوامبر تا ۷ دسامبر ۱۹۴۴ با حضور بیش از پنجاه کشور که به دعوت دولت ایالات متحده گرد هم آمده بودند، برگزار شده بود. معاهده شیکاگو به تأسیس سازمان بین‌المللی هواپیمایی انجامید و اساسنامه آن نیز به شمار می‌رود.[۲]

با امضای قرارداد شیکاگو کنوانسیون ۱۹۱۹ پاریس و معاهده هواپیمایی بازرگانی ۱۹۲۸ هاوانا نسخ شدند[۳].

ایران[ویرایش]

ایران نیز یکی از کشورهای مؤسس ایکائو و از اولین امضاکنندگان معاهده بود. قانون اجازه الحاق دولت ایران به این کنوانسیون در ۳۰ تیر ۱۳۲۸ به تصویب مجلس شورای ملی رسید.[۴]

ساختار[ویرایش]

این کنوانسیون در ۹۶ ماده در ۲۲ فصل و یک شیوه‌نامه امضا در ۷ دسامبر ۱۹۴۴ در شیکاگو به زبان انگلیسی نوشته شده و متن‌های انگلیسی، فرانسوی و اسپانیایی آن ارزش برابر می‌دارند.

هر سه متن توسط کشورهای متعاهد امضا شده و پس از آن به بایگانی دولت ایالات متحده بازگشته و رونوشت گواهی شده آن‌ها نیز به آن کشور و کشورهایی که قصد امضای آن را دارند، تحویل می‌گردد[۵].

پیوند به بیرون[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. با گذشتن ۳۱ روز از تصویب توسط ۲۶ کشور با توجه به بند ب ماده ۹۱
  2. منصور جباری، حقوق هوایی، چاپ اول، تبریز: فروزش. ۱۳۸۱ ص ۱۱ و ۱۲
  3. ماده ۸۰
  4. منصور جباری، حقوق هوایی، ۱۳۸۱، ص ۲۱۰
  5. بخش امضای قرارداد، معاهده هواپیمایی کشوری بین‌المللی

منابع[ویرایش]