لیدن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

مختصات: ‏۰″ ۰′ ۴٫۴۹°شرقی ‏۰″ ۰′ ۵۲٫۱۶°شمالی / ۴٫۴۹غرب ۵۲٫۱۶جنوب / -۴٫۴۹;-۵۲٫۱۶

تصویری از رود نیووه راین در شهر لیدن.

لایدن یا لَیدن شهری دانشگاهی در استان هلند جنوبی و در نزدیکی لاهه در کشور هلند است.

شهر لایدن با جمعیتی برابر با ۱۱۷٫۰۳۷ نفر پنجمین شهر بزرگ در استان هلند جنوبی است. شهر لایدن با شهرهای اوخست‌خیست لَیدِردورپ و فورسخوتن یک مجموعه به هم پیوسته را تشکیل می‌دهد که چمهیت این ناحیه شهری جمعاً ۲۵۰٫۰۰۰ نفر است.

دانشگاه لایدن قدیمی‌ترین دانشگاه هلند است. این دانشگاه در سده‌های ۱۶ و ۱۷ میلادی یکی از بزرگ‌ترین برجسته‌ترین دانشگاه‌های اروپا بود. چهره‌های علمی بزرگی هم‌چون رنه دکارت، کنستانتین هویگنس، و یوستوس لیپسیوس از افراد مقیم در این دانشگاه بودند.

[ویرایش] دیدنی‌ها

هستهٔ قدیمی شهر، کانال‌های آب، بناهای قدیمی و صحن‌های مسکونی لایدن از دیدنی‌های گردشگری آن است. باغ گیاه‌شناسی هورتوس، رصدخانه دانشگاهی و کتابخانهٔ دانشگاه لایدن (دارای مجموعهٔ بزرگی از کتب فارسی) از دیدنی‌های دیگر شهر است.

از افراد نامدار زادهٔ این شهر می‌توان به رامبرانت نقاش معروف هلندی اشاره کرد.

موزه‌های شهر لایدن عبارتند از: موزه دولتی دوران باستان، موزه تاریخ طبیعی (ناتورالیس)، موزه دولتی مردم‌شناسی و قوم‌شناسی، موزه تاریخ علوم و پزشکی (بورهافه)، موزه گیاه‌شناسی (هورتوس)، موزه کالبدشناسی (کورپوس)، موزه شهرداری لایدن (لاکن‌هال)، موزه ملی سکه و مدال (پنینگ‌کابینت)، موزه آسیاب بادی (دفالک)، موزه زائران آمریکایی و خانه زیبولد.

[ویرایش] تاریخچه

دژ لیدن.

شهر لایدن در آغاز به عنوان یک روستای پشت یک خاکریز ضد آب بنا شد. روستایی که در پای تپه‌ای دست‌ساز در پیوندگاه دو رود آوده‌راین و نیووه‌راین ساخته شده‌بود. در کهن‌ترین منبعی که نام لایدن ذکر شده این نام به صورت لَیتون (Leithon) دیده می‌شود. دژ کوچکی که بر روی این تپه بنا شد در آغاز نشیمنگاه تیول‌دار اسقف شهر اوترخت هلند بود. این دژ در حدود سال ۱۱۰۰ به دست دوک هلند افتاد.

لایدن به خاطر محل مناسبش در سال ۱۲۶۶ رسماً به عنوان شهر شناخته شد و به کمک پیشه‌وران فعال خود در صنعت تولید پارچه‌های لحافی از رشد زیادی برخوردار شد. رشد شهر هم‌چنان ادامه یافت و در سال ۱۳۸۹ با گذشتن جمعیت شهر از ۴ هزار نفر برنامه گسترش شهر آغاز شد. محلهٔ میان راپنبورخ و ویته سینگل نتیجه این دوره از گسترش است.