مناطق لک نشین

لَکستان نام تاریخی منطقه سکونت طوایف لک در غرب ایران، عمدتا در لرستان وایلام و کرمانشاه و همدان است.^{[نیازمند منبع]}

محل زندگی لک زبانان

زبان لکی

لکی گویش طوایف لَک است. زبان لکی از زبان‌های ایرانی شاخه شمال غربی است. زبانشناسان لکی را در شاخه زبان‌های کردی از شاخه زبان‌های ایرانی‌تبار غربی قرار داده‌اند. حدود یک‌ونیم میلیون نفر شامل یک میلیون نفر با زبان مادری (۲۰۰۲) به این زبان سخن می‌گویند.

محل زندگی لک زبانان در غرب ایران

غرب ایران

ترکیه: شمال شرق دریای مدیترانه

شمال ایران

خراسان شمالی

شمال عراق

سکونتگاه اصلی لک‌ها شرق و شمال و غرب لرستان، جنوب غربی و غرب استان همدان، شرق استان کرمانشاه و شرق و جنوب استان ایلام است. لک‌ها بیشتر در شهرهای، الشتر، نورآباد، کوهدشت، هرسین، کنگاور، صحنه، شیروان، چرداول، دره‌شهر، آبدانان، تویسرکان، نهاوند، کرمانشاه و خرم‌آباد و همدان ساکنند. در غرب ایران لک‌ها را فیلی نیز می‌خوانند. حوزه گسترش گویش لکی عبارت است از:

۱- بخش بیراوند (بخش چغلوندی یا هرو) در شرق لرستان. و شورکات و چرا در شهرستان ملایر و فیروزاباد نهاوند

۲- شهرستان سلسله یا الشتر در شمال شرقی لرستان.

۳- شهرستان دلفان یا نورآباد در شمال غربی لرستان، بخش کاکاوند و دلفان.

۴- شهرستان کوهدشت در غرب لرستان، بخش کونانی با طایفه‌هایی همچون اتیوند، اولادقباد، و بخش رومشگان با طوایف امرایی و پادروند. و طوایف آزادبخت، گراوند و شاهیونددر بخش‌های دیگر

۵- شرق استان کرمانشاه در مناطق کنگاور، صحنه، هرسین.

۶- ایلام در دینور و دره شهر و ابدانان و چم کبود و هلیلان و زردلان

۷- بخش‌هایی دیگر از طوایف لک در کردستان عراق، کرکوک و خانقین سکونت دارند. در کردستان عراق تعداد گویشوران لک بیشتر از ایران است.

آثار باستانی

آثار باستانی ارزشمندی در مناطق لک نشین یافت شده‌است. غار کلماکره در کوهدشت و تپه‌های باباجان و گندم‌بان در دلفان و تپهٔ گریران در الشتر. بیشتر مفرغ‌هایی که به مفرغ‌های لرستان معرفند از کاوشگاه‌های باستان‌شناختی منطقه هستند.

جستارهای وابسته

• زبان لکی
• لک
• زاگرس
• گویش چهاردولی

پیوند به بیرون

• نمودار درختی زبان لکی در اتنولوگ