ایل شکاک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شِکاک نام یکی از گروه‌های کوچ‌نشین کرد است که الان بیشتر حالت یکجانشینی پیدا کرده‌اند . این ایل بیشتر در شهرستان سلماس و مناطق شمالی شهرستان ارومیه در استان آذربایجان غربی ایران ساکن هستند و زبان مردم این ایل کردی کرمانجی است. از رئیسان معروف این ایل که نامش در تاریخ یاد شده اسماعیل‌آقا سمکو بود که در دژ چهریق نشیمن داشت و عمرخان شریفی در زیندشت وقوتاس مامدی هم درحاجی جفان سکونت داشتند.

خوراک‌های مردم ایل[ویرایش]

خوراک مردم ایل شکاک به اقتضای دامپروری سابقشان بیشتر آمیخته‌ای است از گوشت و دیگر چیزها. معروفترین غذاهای گوشتی آنها «ساوارا»، «کلَ دوُش»، «مِخْلُ»، «شُرْبا»، «بِرْیان»، «قَلیسِلْ»، «شاکبابْ»، «کفْتُ»، «پَردَپُلُو» و «خُرُش» است.

«ساوارا» غذایی است از گوشت و بلغور و روغن، «کلدوش» از گوشت و سیب‌زمینی و لوبیا و سبزی و روغن و کشک، «مخل» از گوجه‌فرنگی و سیب‌زمینی و گوشت ومرغ و تخم‌مرغ و روغن، «پردپلو» از آرد و برنج و گوشت و آلوچه، «قلسیل» از گوشت بره و سیر ماست و روغن «خُرش» از گوشت و بادمجان و لوبیا و سیب‌زمینی و گوجه‌فرنگی.

خوراک «بریان» بره‌ای است که در شکمش برنج و لپه و کره می‌گذارند و آن را روی تخته‌سنگی که داخل تنور گذاشته‌اند می‌گذارند تا خوب سرخ شود، «کفت» «کوفته تبریزی» و «شاکباب» و «شربا» به ترتیب کباب شامی و آبگوشت است. خوراک‌های غیر گوشتی آنها نیز عبارت‌اند از «گرار» (آش)، «تاوَ» (نیمرو)، «لالَ پِتْک» (خاگینه).

منابع[ویرایش]

گاهنامهٔ هنر و مردم: شهریار افشار، بیژن. «ایل شکاک». دوره ۴، شمارهٔ ۴۴ (خرداد ۱۳۴۵): ۳۸-۴۶.