لوتار یکم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

لوتار یکم (به آلمانی: Lothar)(به فرانسوی: Lothaire)(به ایتالیایی: Lotario)(به هلندی: Lotharius) امپراتور مقدس روم از ۸۱۷ تا ۸۵۵ میلادی (حکمرانی مشترک با پدرش تا ۸۴۰ میلادی)، شاه باواریا (۸۱۵–۸۱۷)، شاه ایتالیا (۸۱۸–۸۵۵) و شاه فرانک میانی (۸۴۰–۸۵۵) بود. وی بزرگترین پسر امپراتور لویی پارسا و ارمنگارد (دختر دوک هسبای) بود.[۱]

پانویس[ویرایش]

1911 منابع دانشنامه بریتانیکا[ویرایش]