لا ماژور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
لا ماژور
گام کوچک نسبی فا دیز مینور
گام موازی لا مینور
مرکب از نت‌های
لا، سی، دو دیز، ر، می، فا دیز، سل دیز، لا

لا ماژور (یا A ماژور) تنالیته‌ایست با پایه لا که از نت‌های لا، سی، دو دیز، ر، می، فا دیز و سل دیز تشکیل شده و علامت ترکیبی آن شامل ۳ دیز است.

تنالیته همسایه آن فا دیز مینور و تنالیته موازی آن لا مینور است.

گرچه این تنالیته در ادبیات سمفونیک متداول تر از تنالیته‌ای دارای تعداد بیشتر دیز است، سمفونی های نوشته شده در این تنالیته کمتر از سل ماژور یا ر ماژور هستند. سمفونی شماره ۷ اثر بتهوون، سمفونی شماره ۶ بروکنر و سمفونی شماره ۶ اثر مندلسون سمفونی‌های لا ماژور دوره رمانتیک را شامل می‌شوند. کنسرتو کلارینت و کوینتت کلارینت موتسارت هر دو در لا ماژور هستند و به طور کلی موتسارت علاقه داشت بیشتر از تنالیته لا ماژور برای کلارینت استفاده کند در کنار گام‌های بمل‌دار.

لا ماژور در موسیقی مجلسی بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. یوهانس برامس و سزار فرانک سونات‌های لا ماژوری برای ویلن نوشته‌اند.

کریستین فردریش دانیل شوبرت معتقد بود لا ماژور تنالیته‌ای مناسب برای بیان عشق معصومانه، امید دیدار دوباره معشوق هنگام سفر کردن، طراوت جوانی و اعتماد به خدا است.

گام بالارونده و پایین رونده لا ماژور در کلید سل

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی