ر ماژور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ر ماژور
گام کوچک نسبی سی مینور
گام موازی ر مینور
مرکب از نت‌های
ر، می، فا دیز، سل، لا، سی، دو دیز، ر

ر ماژور (یا D ماژور) تنالیته‌ایست با پایه ر که از نت‌های ر، می، فا دیز، سل، لا، سی و دو دیز تشکیل شده و علامت ترکیبی آن شامل ۲ دیز است.

ر ماژور تنالیتهٔ بسیار مناسبی برای قطعات ویلن به دلیل ساختار این ساز است، که سیم‌های آن سل ر لا می کوک می‌شوند. سیم های دست باز صدای سیم ر را تشدید می‌کنند و صدایی تولید می‌شود که به طرز ویژه‌ای درخشان است.

بنابراین تصادفی نیست که بسیاری از آهنگسازان کلاسیک تمام دوره‌ها تنالیه ر ماژور را برای نوشتن کنسرتو ویلن انتخاب کرده‌اند، مانند کنسرتو ویلن‌های موتسارت ( شماره ۲، ۱۷۷۵، شماره ۴، ۱۷۷۵بتهوون (۱۸۰۶پاگانینی (شماره ۱، ۱۸۱۷برامس (۱۸۷۸چایکوفسکی (۱۸۷۸پروکوفیف (شماره ۱، ۱۹۱۷استراوینسکی (۱۹۳۱).

این تنالیته برای قطعات گیتار هم مناسب می‌باشد.

ر ماژور در دوره باروک تنالیته شکوه نامیده می‌شد، از این روی بسیاری از کنسرتوهای ترومپت در این تنالیته بودند؛ مانند مولتر (شماره ۲)، لئوپولد موتزارت، تلمان (شماره ۲)، و جوزپه تورلی. بسیاری از سونات‌های ترومپت هم در ر ماژور بودند مانند سونات‌های ترومپت کورلی، فرانچسکینی، پورسل، تورلی و غیره.

۲۳ سمفونی از ۱۰۴ سمفونی هایدن در ر ماژور هستند. بخش عظیمی از سمفونی‌های شماره گذاری نشده موتسارت در ر ماژور هستند.

گام بالارونده و پایین رونده ر ماژور در کلید سل


منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «ر ماژور»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۴ اوت ۲۰۱۱).