ر ماژور
 |
|
| گام کوچک نسبی | سی مینور |
|---|---|
| گام موازی | ر مینور |
| مرکب از نتهای | |
| ر، می، فا دیز، سل، لا، سی، دو دیز، ر | |
ر ماژور (یا D ماژور) تنالیتهایست با پایه ر که از نتهای ر، می، فا دیز، سل، لا، سی و دو دیز تشکیل شده و علامت ترکیبی آن شامل ۲ دیز است.
ر ماژور تنالیتهٔ بسیار مناسبی برای قطعات ویلن به دلیل ساختار این ساز است، که سیمهای آن سل ر لا می کوک میشوند. سیم های دست باز صدای سیم ر را تشدید میکنند و صدایی تولید میشود که به طرز ویژهای درخشان است.
بنابراین تصادفی نیست که بسیاری از آهنگسازان کلاسیک تمام دورهها تنالیه ر ماژور را برای نوشتن کنسرتو ویلن انتخاب کردهاند، مانند کنسرتو ویلنهای موتسارت ( شماره ۲، ۱۷۷۵، شماره ۴، ۱۷۷۵)، بتهوون (۱۸۰۶)، پاگانینی (شماره ۱، ۱۸۱۷)، برامس (۱۸۷۸)، چایکوفسکی (۱۸۷۸)، پروکوفیف (شماره ۱، ۱۹۱۷)و استراوینسکی (۱۹۳۱).
این تنالیته برای قطعات گیتار هم مناسب میباشد.
ر ماژور در دوره باروک تنالیته شکوه نامیده میشد، از این روی بسیاری از کنسرتوهای ترومپت در این تنالیته بودند؛ مانند مولتر (شماره ۲)، لئوپولد موتزارت، تلمان (شماره ۲)، و جوزپه تورلی. بسیاری از سوناتهای ترومپت هم در ر ماژور بودند مانند سوناتهای ترومپت کورلی، فرانچسکینی، پورسل، تورلی و غیره.
۲۳ سمفونی از ۱۰۴ سمفونی هایدن در ر ماژور هستند. بخش عظیمی از سمفونیهای شماره گذاری نشده موتسارت در ر ماژور هستند.
منابع [ویرایش]
مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «ر ماژور»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۴ اوت ۲۰۱۱).
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون موسیقی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
