می بمل ماژور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
می بمل ماژور
گام کوچک نسبی دو مینور
گام موازی می بمل مینور
آنارمُنیک ندارد
مرکب از نت‌های
می بمل، فا، سل، لا بمل، سی بمل، دو، ر، می بمل

گام می بمل ماژور شامل نت‌های می بمل، فا، سل، لا بمل، سی بمل، دو و ر می‌شود. این تنالیته دارای سه علامت بمل در نت‌های می، لا و سی است.

تنالیتهٔ همسایه آن دو مینور و تنالیتهٔ موازی آن می بمل مینور است.

تنالیته می بمل ماژور اغلب در موسیقی‌های حماسی و قهرمانانه به کار می‌رود، که دلیل آن به این نوع استفاده بتهوون از این تنالیته بر می‌گردد. سمفونی اروئیکای، کنسرتو امپراطور و سونات بزرگ او، همه در این تنالیته هستند. همچنین سمفونی شماره ۱۰ بتهوون نیز در می بمل ماژور است. اما حتی پیش از بتهوون هم فرانچسکو گالئاتزی می بمل ماژور را به عنوان تنالیته‌ای حماسی، بسیار باشکوه و جدی می‌شناخت.

بنابراین همه کنسرتوهای هورن موتسارت و کنسرتو ترومپت جوزف هایدن در می بمل ماژور هستند و سمفونی ۴ آنتون بروکنر با تم برجسته هورن خود در موومان اول نیز چنین است. قطعه حماسی دیگری که در این تنالیته نوشته شده است زندگی یک قهرمان اثر ریچارد اشتراوس است. تم حماسی از موومان ژوپیتر سیاره‌ها اثر گوستاو هولست در می بمل ماژور است. سمفونی عظیم و حماسی شماره ۸ مالر هم در می بمل ماژور است و سمفونی شماره ۲ او نیز در این تنالیته پایان می‌یابد.

گام بالارونده و پایین رونده می بمل ماژور در کلید سل

نمی‌توان گفت می بمل ماژور در دوره کلاسیک فقط در موسیقی‌های عظیم بادی برنجی مورد استفاده قرار می‌گرفت می بمل ماژور تنالیته‌ای بود که هایدن اغلب برای کوارتت‌های زهی خود انتخاب می‌کرد، ده بار این انتخاب صورت گرفت و هر بار تنالیته موومان آهسته را در دومینانت یعنی در سی بمل ماژور نوشت.

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی