فراصوت
فراصوت (به انگلیسی: Ultrasound)، به امواج صوتی گفته میشود که دارای فرکانسی بیشتر از بازه فرکانسی شنوایی انسان هستند.[۱]
بازه فرکانسی شنوایی افراد متفاوت است و با بالا رفتن سن این بازه کاهش مییابد، ولی معمولاً بالاترین فرکانس شنوایی انسان حدود ۲۰ و یا ۲۵ کیلوهرتز در نظر گرفته میشود. نقطه مقابل این امواج، امواج فروصوت یا (مادون صوت) هستند که دارای فرکانس زیر حد پایین فرکانس شنوایی انسان (حدود ۲۰ هرتز) هستند. اصطلاح فراصوت، نباید با مافوق صوت (به انگلیسی: Supersonic) که برای سرعت حرکت بالاتر از سرعت صوت استفاده میشود، اشتباه گرفته شود.
محتویات |
کاربردها[ویرایش]
کاربردهای پزشکی[ویرایش]
از فراصوت با بسامد های متغییر و پایین در فیزیو تراپی برای کاهش التهاب و درد استفاده می شود.
کاربردهای صنعتی[ویرایش]
آزمون فراصوت یکی از روشهای آزمونهای غیر مخرب است. در این روش امواج فراصوت با فرکانس بالا و با دامنه کم به داخل قطعه فرستاده میشوند. این امواج پس از برخورد به هر گسستگی بازتابیده میشوند. از روی دامنه و زمان بازگشت این امواج میتوان به مشخصههای این گسستگی پی برد. از کاربردهای این روش میتوان به اندازهگیری ضخامت و تشخیص عیوب موجود در قطعات نام برد. یکی از امتیازات مهم این روش توانایی آن در تشخیص عیوب بسیار کوچک به علت فرکانس بالای این امواج و در نتیجه طول موج بسیار کوچک آنها است.
کاربردهای امنیتی[ویرایش]
در سامانههای امنیتی اماکن و خودروها از حسگر فراصوت برای تشخیص حرکت اشیاء به وفور استفاده میشود. پلیس از این سیستم برای کنترل سرعت خودروها استفاده میکند.
رادار[ویرایش]
در کشتیها و زیر در یاییها از این سیستم برای کنترل عمق دریا و پی بردن به وجود اشیاء داخل آب استفاده میشود. از رادارهای اولترا سونیک برای پی بردن به وجود اشیا پرنده نیز استفاده میگردد.
جستارهای وابسته[ویرایش]
منابع[ویرایش]
- ↑ M. Schroeder. Handbook of Acoustic. Springer، 2007. ISBN 978-0-387-30446-5.
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون فیزیک است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
