پژواک‌یابی در جانوران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پژواک‌یابی در آب‌بازسانان. بخش بادامی شکل که نقش اصلی در فشرده‌سازی و فرستادن صدا دارد ملون خوانده می‌شود.

پژواک‌یابی در جانوران، که با نام‌های زیست‌سونار و بایوسونار نیز شناخته می‌شود، روشی مبتنی بر به کارگیری سونار توسط جانوران برای اهدافی چون موقعیت‌یابی، جهت‌یابی، و پیدا کردن طعمه است. جانورانی که پژواک‌یابی می‌کنند صدایی را به محیط دور خود گسیل می‌کنند و با گوش سپردن و تجزیه و تحلیل پژواک آن، موقعیت اشیا در محیط اطراف را متوجه می‌شوند.

چندین گونه جانور از پژواک‌یابی برای اهداف گوناگون بهره می‌گیرند. از جمله این جانوران می‌توان به خفاش‌ها[۱] و نهنگ‌های دندان‌دار[۲] اشاره کرد. دسته‌های کوچکتری از جانوران از جمله حشره‌خوران[۳] و دو گونه پرنده غارزی نیز توانایی به کارگیری پژواک‌یابی را دارند. این پرندگان نمونه‌های ساده‌تری از پژواک‌یابی را در مقایسه با آنچه خفاش‌ها و آب‌بازسانان دارا هستند، در هنگام پرواز میان درخت‌ها و غارهای محل زندگیشان به کار می‌برند.[۴]

منابع[ویرایش]

  1. D. R. Griffin (۱۹۵۸). New York: Yale University Press. 
  2. Schevill, W.E. and McBride, A.F. (۱۹۵۶). «Evidence for echolocation by cetaceans». Deep Sea Research(۳). ۱۵۳-۱۵۴. 
  3. Thomas E. Tomasi (۱۹۷۹). «Echolocation by the Short-Tailed Shrew Blarina brevicauda». Journal of Mammalogy(۶۰). ۷۵۱-۷۵۹. 
  4. Jon Fjeldså and Niels Krabbe (۱۹۹۰). «Birds of the High Andes: a manual to the birds of the temperate zone of the Andes and Patagonia, South America». Apollo Books. شابک ‎۹۷۸۸۷۸۸۷۵۷۱۶۳.