عبدالمجید ارفعی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
عبدالمجید ارفعی (زادهٔ ۹ شهریور ۱۳۱۸ در بندرعباس)وي اصالتا از شهر اوز استان فارس؛ پژوهشگر و کارشناس زبانهای باستانی است.
دکتر ارفعی تحصیلات دبیرستانی خود را در دارالفنون در رشته ادبی انجام داد. در سال ۱۳۵۳ موفق به دریافت درجه دکتری از مؤسسه شرق شناسی دانشگاه شیکاگو شد. عنوان پایاننامه او «زمینههای جغرافیای فارس براساس گلنوشتههای تخت جمشید» بود.
پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۵۳ به همکاری با فرهنگستان ادب و هنر ایران پرداخت. او با فرهنگستان زبان و ادب فارسی نیز همکاری دارد. از کارهای او راهاندازی تالار کتیبههای موزه ملی ایران و تحقیق و خوانش کتیبههای تخت جمشید است. او مسلط بر زبان اوستایی و پهلوی و از انگشتشمار ایلامشناسان جهان است.
وی برادر دکتر حسام الدین ارفعی میباشد.
[ویرایش] آثار
- کتاب فرمان کوروش بزرگ (منشور کوروش)
- تشکیل تالار کتیبهها در موزه ملی ایران از سال ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۲
- همکاری با بنیاد پژوهشی پارسه و پاسارگاد
- ترجمه متنهای حقوقی بین النهرین از روی کتیبهها
- همکاری با پایگاه پژوهشی شوش
