سلوکی (سگ)
تازی، تانجی، تاژی و یا تانژی که در کشورهای غربی با نامهای دیگری از جمله سلوکی و پرشین گریهاوند ( به انگلیسی: Persian Greyhound , Saluki ) نوعی از سگسانان است که در گذشته و حال در مناطق آسیا و خاورمیانه برای شکار بکار میرفتهاست. امروز نیز در ایران به شکار با آن میپردازند اما در ایران و اغلب کشورهای جهان همچنین به عنوان سگ خانگی یا برای شرکت در مسابقه نگهداری میشود. تازی سرعت بسیار زیادی دارد و با آن میتوان حیوانات تیزپا مانند آهو و خرگوش را شکار کرد.اینگونه سگها تقریبا در تمامی مناطق آب و هوایی ایران و جهان قابلیت زندگی کردن دارند.
محتویات |
نام [ویرایش]
این سگ را در برخی از زبانها به نامهای تازی ایرانی، پرشین گریهاوند و سالوکی میشناسند. در عربی به آن سلوقی میگویند. تازی، تاژی، تانژی، سگ تازی، نامهایی است که در فارسی برای این حیوان بکار رفته است و در زبان عربی و انگلیسی سلوقی، سالوقی و سالوکی (تلفظ و ضبط ناشی از آوانگاری نام عربی «سلوقی» در متنهای اروپایی) گفته میشود.
یک تصور این است که «تازی» در فارسی از مصدر «تاختن» و «تازیدن» میآید که با ویژگی دوندگی این نوع سگ متناسب است.
ز تازیدن گور و گرد سوار برآمد همی دود از آن مرغزار. (فردوسی)
تازند رخش بدعت و سازند تیر کید اما سفندیار مرا تهمتن نیند. (خاقانی)
تاریخ [ویرایش]
در یافتههای باستانشناسانهی شوش، چغا میش و تپهسبز در غرب ایران (مزوپوتامیا) سفالینههای بسیاری با نقش تازی در حال دویدن و شکار یافت شده است که از جمله میتوان به این ظرف ۶ تا ۷ هزار ساله در موزهی لوور اشاره کرد. سفالینهی تازی و بزکوهی
در برخی از ظروف سفالین منقوش به نقوشی از سگهای تازی در تعقیب حیواناتی از جمله گوزن، آهو و بزکوهی برمی خوریم که با نهایت دقت و به سبکی انتزاعی ترسیم شده است. سفالینههای مکشوف از تل باکون در نزدیکی تخت جمشید نمونههای منحصر به فردی از نقوش تازی را از ۴۲۰۰ تا ۳۸۰۰ سال پیش از میلاد به نمایش گذاشتهاند. باریکی اندام، دستها و پاهای بلند و کشیده، پوزه باریک و دمی حلقه مانند همه از خصوصیات بارز سگهای تازی است که بر این سفالها تصویر شده است.
همچنین میتوان به سنگنگاریهای یافت شده در خمین و گلپایگان استان اصفهان اشاره کرد که علیرقم نبود تحقیقات دیرینهشناسانهی کافی روی آنها و از روی دیگر شواهد و سبک آثار به دوران پیش از کشاورزی ( در ایران از ۱۲ هزار سال پیش کشاورزی صورت میگرفته است) نسبت داده میشوند. نمونهای از این سنگنگاریها نقش شکارچی سواره بههمراه پرندهی شکاری بر روی دستش و تازیش بر روی اسب اشاره کرد.ببینیدوببینید
دیگر آثار قدیمی حضور سگهای تازی را در منطقهای یافتند که قدیمیترین محل سکونت بشر در دشت بود.(نیازمند منبع) در تپههای باستانی سیلک، واقع در نزدیکی شهر کاشان، علاوه بر استخوان حیوانات اهلی دوران پیشین، استخوانهای یک سگ تازی نیز به دست آمد که متعلق به هزاره چهارم پیش از میلاد بود.
علاوه بر ظروف سفالین، نقش تازیها را بر روی مهرها و اثر مهرهای به جا مانده از ایران باستان نیز میتوان مشاهده کرد.
همچنین در وندیداد اوستا و در فرگرد ۱۰ شاهد قوانینی برای حمایت از سگها هستیم که در آن نام سگ شکاری نیز عنوان شده است. بهعلاوه در بندهش دیگر کتاب زرتشتیان که در مورد آفرینش و انواع موجودات سخن میگوید نامی از سگان شکاری به میان آمده است.
از آثار یافت شده در گورهای فراعنه مصر که متعلق به ۲۱۰۰ سال پیش از میلاداند شواهدی به دست آمد که نشان میدهد در آن زمان اجساد سلوکیها را مانند خداوندگارشان مومیایی کرده و به خاک میسپردند.
تازیها در میان اعراب نیز دارای اهمیت و ارزش بالایی بودهاند. آنان این سگها را "سلوقی" مینامند و همواره در طول زمان قبایل بدوی عرب برای تامین مایحتاج خود وابسته به قدرت خارق العاده سلوکیها بودهاند. اگر چه سگ در دین اسلام نجس شمرده میشود اما استثناهایی در مورد این نژاد خاص میان اعراب وجود داشت. بنا بر اعتقاد آنان سلوکی هدیهای از جانب خداوند بود. آنان تنها سگانی بودند که اجازه داشتند داخل خیمه شیخهای عرب بنشینند. در میان اعراب علاقه و گرامی داشت نسبت به این سگ به حدی بود که آن را «ال حُر» مینامیدند که به معنای حیوان آزاده و اصیل است.(نیازمند منبع)
علیرغم مشکلات اسلام بعد از پیامبر با سگان، در قرآن و سورهی مائده، آیه ۴ آمده است :
يَسْأَلُونَكَ مَاذَا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَمَا عَلَّمْتُم مِّنَ الْجَوَارِحِ مُكَلِّبِينَ تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللّهُ فَكُلُواْ مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَاذْكُرُواْ اسْمَ اللّهِ عَلَيْهِ وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ.
که در اینجا مکلبین اشاره به حیواناتی دارد که مانند سگ شکاری برای شکار تعلیم داده شدهاند. و ترجمهی آن به این صورت است: نقل به مضمون «... از صیدی که حیوانات آموزشدیدهتان (مانند سگ) برایتان میآورند بخورید.»
شکار با سگهای تازی [ویرایش]
در اسطورههای ایرانی شکار آموختن به سگان از ابداعات هوشنگ پیشدادی است. (نیازمند منبع)
در گذشته شاهان و بزرگان به شکار با سگهای تازی علاقه داشتند و همیشه در تازی-خانههای آنها تعداد زیادی تازی آموزشدیده وجود داشت که هر یک دارای خدمه و مسئول خاص خود بودند. سلطان محمود غزنوی تمام سلوکیهای خود را جل اطلس و زربفت میپوشاند و گردن بند جواهرنشان به گردنشان میانداخت. در رستم التواریخ نیز آمده است، در دوران صفویه مسئول سگهای شکاری را «تازیکش باشی» مینامیدند و سلوکی خانههای آنها پر بود از «سگان شیرگیر پلنگ فرسا و تازیهای نخجیر گیر آهو ربا.»
از سلوکیها برای شکار انواع حیوانات از قبیل آهو، جبیر، گور و خرگوش استفاده میشود.
انواع تازی در ایران [ویرایش]
در ایران چند نوع تازی وجود دارد
- تازی کردی در غرب و شمالغرب دیده میشود و معمولن ظریف است و سریع و برای شکار خرگوش و آهو از آن استفاده میشود.
- تازی شرق ایران که در استانهای خراسان و سیستان دیده میشود شباهت بسیاری به تازی کردی دارد و درشتاندام است و با آن گراز و خرگوش و آهو و ... شکار میشود.
- تازی کوسه در مناطق جنوبغربی و همچنین برخی مناطق جنوب شرقی دیده میشود و بدن و گوش آن کمموتر است.
- تازی بلوچی در جنوب استان سیستان و در ملک بلوچستان دیده میشود. با بدنی مو دار و با موهایی بسیار بلند که در هم تنیده میشوند.
در شمال شرق ایران (برای مثال استان گلستان) نیز از دیرباز تازی وجود داشته و برای شکار بهکار برده میشده است. این تازی با تازیهای کرد و بعضی مناطق شرق ایران شباهت بسیار دارد.
تازیها امروزه در مناطق روستایی و یا نزد بادیهنشینهای مناطق مرزی ایران نیز وجود دارند که هر منطقه جثه و رنگ ویژهای دارد اما همهی این انواع به عنوان تازی ایرانی و در یک گروه قرار میگیرند. کما اینکه بهجز انواع بسیار پرموی بلوچی بقیهی انواع تقریبن در کلیهی مناطق یاد شده به صورت موردی قابل رویت هستند.
پوشش مو در بدن تازی [ویرایش]
- گوش و بدن مودار
- گوش مودار و بدن کم مو
- گوش و بدن با موهای خیلی کوتاه
- گوش و بدن با موهای کاملا بلند
منابع [ویرایش]
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون پستانداران است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
پیوند به بیرون [ویرایش]
|
||||||||||||||||||||
