قدر مطلق (ستاره‌شناسی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قدر مطلق (به انگلیسی: absolute magnitude) در علم اخترشناسی به قدر ظاهری اجرام آسمانی به شرط آن که در فاصله ۱۰ پارسک یا ۳۲٫۶ سال نوری از ناظر قرار داشته باشند و هیچ‌گونه جذب نور به وسیلهٔ غبار میان‌ستاره‌ای رخ ندهد گفته می‌شود.[۱] قدر مطلق را با M و قدر ظاهری را با m نشان می‌دهند.

قدر ظاهری به فاصلهٔ ناظر تا جسم بستگی دارد. از این رو قدر مطلق به دلیل نیاز به مقیاسی مستقل از فاصله در ستاره‌شناسی تعریف شده‌است.

با استفاده از قدر مطلق می‌توان درخشندگی ستارگان را با یکدیگر مقایسه کرد. هنگامی که خورشید در فاصلهٔ ۱۰ پارسِکیِ زمین قرار گیرد، قدری نزدیک به ۴٫۸ خواهد داشت و با چشم غیر مسلح به سختی دیده خواهد شد. بالاترین قدر مطلق ۹- برای ابرغول‌ها و ۱۹ برای کوتوله‌های سفید است.[۱]

فرمول قدر و فاصله[ویرایش]

بین قدر مطلق و قدر ظاهری و فاصله رابطه‌ای وجود دارد که بیشتر به مدول فاصله معروف است. این رابطه به این صورت می‌باشد:

 M = m - 5 ((\log_{10}{D}) - 1)\!

که در این رابطه M قدر مطلق و m قدر ظاهری و D فاصله بر حسب پارسک می‌باشد.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Oxford Dictionary of Astronomy "absolute magnitude"
  2. نجوم و اخترفیزیک مقدماتی. انتشارات آستان قدس رضوی صفحه ۹
  • دیکسون، رابرت، نجوم دینامیکی، مرکز نشر دانشگاهی ۱۳۸۲
  • هاج، پاول - ساختار ستارگان و کهکشان‌ها سازمان گیتاشناسی خرداد ۶۸

جستارهای وابسته[ویرایش]