دستگاه مختصات افقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از ارتفاع (ستاره))
پرش به: ناوبری، جستجو
ارتفاع (سبز)، سمت (قرمز) بر روی صفحه افق، در دستگاه مختصات افقی آسمان

دستگاه مختصات افقی یا سمتی-ارتفاعی (به انگلیسی: Horizontal coordinate system)، ازجمله مختصات سماوی با توجه به موقعیت ناظر است که در آن افق ناظر همراه با نیم‌دایرهٔ سمتی شمال دو مرجع و سرسو (سمت‌الرأس) و پاسو (سمت‌القدم)، قطبین آن شناخته می‌شوند. مختصات بدست آمده از آن سمت (A) و ارتفاع (a) است که هر دو به محل ناظر روی زمین بستگی دارد.

ارتفاع سماوی[ویرایش]

ارتفاع (به انگلیسی: Altitude) در دستگاه مختصات افقی آسمان، به زاویهٔ بین دایره افق و ستاره یا جسم آسمانی مورد نظر گفته می‌شود. با این تعریف ارتفاع، نقطه‌ای در افقِ صفر است و دایره‌های ارتفاع با افق موازیند. همچنین ارتفاعِ سرسو۹۰ درجه است. دایره‌های "سَمت" متقاطعِ ارتفاع هستند. درگذشته، اندازه‌گیریِ ارتفاعِ ستارگان را «گرفتن ارتفاع» می‌نامیدند. در ادب فارسی، این اصطلاح بکار رفته‌است. مثلاً از حافظ: "زِ آفتابِ قدح ارتفاعِ عیش بگیر"[۱]

پانویس و منابع[ویرایش]

  1. jalalian, Hosein. "غزل (۳۳۴)". دکتر عبدالحسین جلالیان (جلالی). 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Horizontal coordinate system»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۲ مارچ ۲۰۱۵).