ارتفاع (ستاره)

برای دیگر کاربردها، ارتفاع (ابهام‌زدایی) را ببینید.

برای دیگر کاربردهای واژه «ارتفاع» به صفحه ارتفاع (ابهام‌زدایی) بروید.

ارتفاع (به رنگ سبز) در دستگاه مختصات افقی

ارتفاع، در ستاره‌شناسی، به زاویه بین صفحه افق و ستاره یا جسم آسمانی مورد نظر گفته می‌شود. با این تعریف ارتفاع نقطه‌ای در افق صفر است. همچنین ارتفاع سمت‌الراس ۹۰ درجه است.

در گذشته اندازه‌گیری ارتفاع ستارگان را «گرفتن ارتفاع» می‌نامیدند. در ادب فارسی این اصطلاح بکار رفته‌است. مثلا در حافظ: از آفتاب قدح ارتفاع عیش بگیر

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ارتفاع (ستاره) موجود است.