سایگو تاکاموری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سایگو تاکاموری
西郷隆盛
Takamori Saigo.png
سایگو تاکاموری
زاده ۲۳ ژانویه، ۱۸۲۸
کایجیما-چو کاگوشیما-جوکا، ساتسوما
مرگ ۲۴ سپتامبر ۱۸۷۷ میلادی (۴۹ سال)
یاماشتا-چو، کاگوشیما-فوکا، استان کاگوشیما
شغل سامورایی، سیاستمدار

سایگو تاکاموری (به ژاپنی: 西郷 隆盛 Saigō Takamori) یکی از تأثیرگذارترین سامورایی‌ها در تاریخ ژاپن است. دوران زندگی او مصادف با دوره ادو و دوره میجی بود. او یکی از مشاوران عالی امپراتور میجی و یکی از افراد با نفوذ دولت بود. او از افراد مصمم و تاریخ سازی بود جنبش اصلاحات میجی را طراحی کرد و پیش برد. در آن زمان مقابله با استعمار و نفوذ غربری، یکی از بزرگترین مسائلی بود ژاپن با آن روبرو بود. سایگو بر آن بود که برای مقابله با غرب ژاپن نیز باید روشی سلطه‌جویانه در پیش بگیرد و پاسخ درست به کره که از داشتن مناسبات سیاسی با ژاپن خودداری داشت، جنگ است. هنگامیکه طرح او برای جنگ از طرف دولت پذیرفته نشد او که مظهر فضیلت‌های سپاهیگری شناخته می‌شد، با همفکرانش از دولت بیرون رفت.[۱]

اختلاف با دولت[ویرایش]

در سال ۱۸۷۳ میلادی، کشور کره به درخواست ژاپن مبنی بر ایجاد روابط دوستانه مابین دو کشور جواب رد داد و هیأتی که از جانب ژاپن فرستاده شده بود را نپذیرفت. از این رو در هنگام مأموریت ایواکورا عده‌ای در کابینهٔ دولت میجی به رهبری سایگو طرحی برای حمله به کشور کره به منظور تنبیه آن کشور آماده کردند که پذیرفته شد. در همان زمان ایواکورا تومومی عضو برجستهٔ مشاورین دولت از مأموریت آمریکا و اروپا به ژاپن برگشت و با طرح مزبور مخالفت کرد. پس از این مخالفت عده‌ای از جمله سایگو، اِتُو شیمپِی، ایتاگاکی تایسوکه و گُوتُو شُوجیرو استعفاء کردند و هر یک راهی جداگانه برای مبارزه با دولت در پیش گرفتند.[۲]

نارضایتی سامورایی‌ها[ویرایش]

سه اقدام دولت باعث نارضایتی سامورایی‌ها در این دوران شد. نخست آنکه کره بنادر خود را بر روی کشتی های ژاپنی گشود که یک پیروزی دیپلماتیک برای ژاپن بود و با این پیروزی نیاز به جنگ از بین رفته و همین موضوع باعث نارضایتی جناحی شد که شکست مذاکرات با کره را به عنوان بهانه‌ای برای حمله قرار داده بود. دوم سامورایی‌ها امتیاز بستن دو شمشیر را که آخرین تشخص اجتماعی برای آنان محسوب می‌شد از دست دادند و پس از آن مقرری‌ای که برای آنان قرار داده بودند نیز قطع شد و به اجبار مقرری به بازخرید و یا به اوراق بهادار تبدیل شد.[۳]

شورش ساتسوما[ویرایش]

سایگو به کاگوشیما رفت و در آنجا مدرسه‌ای را بنا کرد. سامورایی‌هایی که در این دوران در حال از دست دادن قدرت و ناراضی از دولت بودند، دور او جمع شدند و او در جایگاه رهبری شورش ساتسوما جهت سرنگونی دولت قرار گرفت. تعداد شورشیان سامورایی به ۲۰٬۰۰۰ نفر بالغ می‌شد. آنها قصد داشتند به پایتخت آمده و دولت را سرنگون کنند. این شورش از چتدین ماه در سال ۱۸۷۷ بطول انجامید اما نتوانست از مرزهای کیوشو فراتر رود و سرانجام توسط نیروهای دولتی سرکوب شد و به کاگوشیما عقب رانده شد. سایگو قبل از دستگیری خودکشی کرد بدین صورت که از دوستش خواست که او را گردن بزند. چند سال بعد در مجمع عمومی اعلام قانون اساسی سایگو از اتهامات وارده مبرا دانسته شد.[۴]

آثار[ویرایش]

مجسمه سایگو تاکاموری در پارک اوئنو

امروزه در پارک اوئنو مجسمه‌ای از سایگو بر پاست است و مردم با احترام از او یاد کرده و از برابر مجسمهٔ او می‌گذرند. هر چند از نظر سیاسی امروزه به نظر می‌رسد که نظر دیگر تجددخواهان ژاپن که به ستیزه جویی سایگو میدان ندادند درست بوده‌است.[۵]

فیلم آخرین سامورایی در سال ۲۰۰۳ میلادی , با شرکت تام کروز و کن واتانابه (در نقش سایگو) براساس شورش ساتسوما ساخته شده‌است.[۶]


پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • حسنی، عطاءالله. «تاریخ ژاپن و انقلاب میجی». کتاب ماه تاریخ و جغرافیا، ش. ۵۷–۵۶ (۱۳۸۱). 
  • رجب‌زاده، هاشم. «از چشمه خورشید (یادداشتهایی از ژاپن)». بخارا، ش. ۸ (مهر ۱۳۷۸). 

پیوند به بیرون[ویرایش]