خشک‌شویی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

خشک‌شویی یکی از روش‌های شستشو و پاک کردن لباس می‌باشد. از آنجا که در این روش از آب استفاده نمی‌شود خشک‌شویی نام گرفته است.

مولکول‌های آب بسیار قطبی هستند و هنگام شستشو با آب بسیاری از تارهای پارچه آب را به خود جذب می‌کنند و از شکل می‌افتند. به خصوص برای لباس‌های دارای بافت‌های مخلوط مانند کت و شلوار و پالتو، شستشو با آب سبب از بین رفتن فرم و حالت آن‌ها می‌شود. با استفاده از مواد حلال و شوینده غیر قطبی لباس شکل خود را حفظ می‌کند، و درعین حال لکه‌ها از بین می‌روند.[۱]

روش شست‌وشو[ویرایش]

در این روش لباس‌ها را درون دستگاه مخصوصی قرار می‌دهند و یک محلول شیمیایی را به آن اضافه می‌کنند. پس از تمام شدن مدت زمان شستشو، وقتی لباس را از داخل دستگاه بیرون می‌آورند، به طور کامل خشک است. خشک شویی‌ها برای برداشتن لکه روی لباس‌ها از اصول انحلال پذیری استفاده می‌کنند. این‌کار در دو مرحله انجام می‌گیرد، ابتدا لکه توسط یک جسم نرم کننده شل می‌شود سپس با فشار زیاد برداشته می‌شود.

حلال مورد استفاده در این روش باید بتواند ذرات ریز روغن و چربی موجود در رشته‌های لباس را در خود حل کند. یکی از محلول‌های شیمیایی متداول که برای شستشو با ایت روش استفاده می‌شود، پرکلر پلی‌اتیلن یا پر کلر اتیلن است. این محلول شبیه بنزین است و به شکل مایع سنگینی است که هر لیتر آن در حدود سه کیلوگرم وزن دارد. پرکلر بو ندارد و خاصیت ضد عفونی کننده داشته و از بید زدن لباس نیز جلوگیری می‌کند.[۲][۳][۴]

تترا کلرو اتن از دیگر انواع محلول‌های قابل استفاده در خشک‌شویی است. این ماده که فرار و اشتعال ناپذیر است حلال مناسبی برای لکه‌های روغنی و گلیسیرین می‌باشد.[۵]

دی‌اکسید کربن مایع نیز از جدیدترین حلال‌ها است که برای تمیز کردن لکه‌های پارچه نیز کاربرد دارد. این ماده غیرسمی و غیرقابل اشتعال است.

منابع[ویرایش]