حافظه ژنتیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حافظه ژنتیک (به انگلیسی: Genetic memory) اصطلاحی در روان‌شناسی برای توصیف رفتارهایی است که به طور عامیانه به عنوان رفتار غریزی درنظر گرفته می‌شود. نوزاد در زمان تولد هیچ گونه تجربه قبلی از حس سوختن پوست ندارد اما به گرمای زیاد واکنش نشان می‌دهد. این به دلیل وجود بخشی در ژنوم همه نوزادان است که به صورت پیش فرض، دارای کدونهای طویل‌تری در DNA او و رشته مربوط به احساس است. این نوع از رفتار، براساس کد زنتیکی مشخص شده در آن، نه براساس یک فرآیند لامارکی (استفاده از یک ویژگی در دراز مدت به افزایش کمی آن ویژگی در جمعیت منتهی می‌شود.) بلکه به دلیل کد شدن خاطرات اجداد نوزاد در بخشی از توالی ژنتیکی وی بروز می‌یابد. این کدها در پاسخگویی موجود به موقعیت‌های خاص ضبط شده در حافظه زنتیک نقش دارند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]