توت‌فرنگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Toot Farangi.jpg
توت فرنگی

توت‌فرنگی (با نام‌های: چیلک یا چیالک جنگلی، چَلَم و شالکَه) گیاهی نهان‌دانه از تیرهٔ گل سرخ است. رشد این گیاه علفی پایا در آب و هوای معتدل گرم و در بستر غنی از گیاخاک و خاک اسیدی بسیار خوب است. گل‌های توت‌فرنگی نسبت به سرما به شدت حساس هستند ولی عطر و طعم نهنج (قسمت خوراکی گیاه) با انجماد از بین نمی‌رود.[۱]

توت فرنگی به‌دلیل دارا بودن فیتو کمیکال، اثرات مثبت بسیاری بر روی مغز می‌گذارد و می‌تواند اثرات نامطلوب پیری بر مغز را کاهش دهد.

تاریخچه توت‌فرنگی[ویرایش]

توت‌فرنگی میوه‌ای نسبتاً جدید است که تا ۲۵۰-۳۰۰ سال قبل به این شکل امروزی وجود نداشت و بیشتر موارد استفاده دارویی داشته است. در قرن چهاردهم در فرانسه توت فرنگی‌های وحشی از جنگل به زمین زراعتی منتقل شد و از آن به عنوان یک گیاه اهلی استفاده گردید. در جنگل‌های شمال ایران توت فرنگی وحشی به طور فراوان یافت می‌شود. به‌نظر می‌رسد که اولین رقم اصلاح شده در زمان صدارت اتابک اعظم از فرانسه به ایران آمد و به نام اتابکی خوانده شد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]

بیماری‌ها[ویرایش]

کشت هیدروپونیک[ویرایش]

این میوه امروزه اغلب به صورت هیدروپونیک (آبکشت) کشت می‌شود. ازآنجاکه در این نوع کشت اغلب شرایط محیط قابل کنترل است، نتیجه مطلوب تر است و میزان عملکرد به صورت چشمگیری افزایش خواهد داشت. البته تنش‌های موجود در طبیعت خود باعث افزایش طعم و بوی آن می‌شوند که با سیستم آبکشت این عطر و طعم کاهش می‌یابد.

منابع[ویرایش]

  1. مریم پورثانی. چند نکتهٔ مهم درباره توت‌فرنگی. . دانشمند، ش. ۳۳۲ (خرداد ۱۳۷۰): ۱۰۸. 
  • ایران دانش، پنج توصیه غذایی برای افزایش هوش
  • آفتاب، توت فرنگی
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ توت‌فرنگی موجود است.